درمان ms با اوزون درمانی

درمان بیماری ام اس (MS) با اوزون درمانی

الگوی مغز و عروق مغزی بهبود یافته توسط اوزن یا روش اوزن درمانی DIV

تحقیق مبتنی بر انتروپی مبتلایان به بیماری مولتیپل اسکلروز (MS)

درمان با اوزون در کاهش علائم بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروز (MS) موثر می باشد، اما اثرات آن بر مغز هنوز محل تامل است. در این اثر ما تغییرات الگوی مغزی- عروق مغزی در بیماران MS و افراد طبیعی را در طی روش های شیمیایی اصلی اوزون را با استفاده از طیف سنجی نزدیک به مادون قرمز (NIRS) به عنوان یک تکنیک عملکردی و عروقی مورد بررسی قرار دادیم.
سیگنال های NIRS با استفاده از ترکیبی از زمان، تجزیه و تحلیل زمان – فرکانس و تحلیل غیر خطی سیگنال های حالت درونی (IMF) به دست آمده از روش تجزیه حالت تجربی (EMD) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج ما نشان می دهد که :
بهبود الگوی مغزی در همه افراد نشان دهنده افزایش پیچیدگی سیگنال های NIRS می باشد. از این رو، می توان نتیجه گرفت که اوزون درمانی با روش DIVبا روش DIVسوخت و ساز مغز را افزایش داده و به روند بازیابی از سطوح پایین فعالیت که در بیماران MS امری متداول است، کمک می کند.

۱٫ مقدمه
در سال های اخیر اوزون درمانی با روش DIVبا روش DIVبا افزایش کاربرد مواجه بوده است. می توان اوزون را با استفاده از خود درمانی اصلی با اوزون مصرف نمود که این فرایند شامل استعمال مقدار مشخصی از خون ورید (تقریبا ۲۴۰ گرم) و پس از آن افزودن آن به مخلوط اکسیژن و اوزون می باشد.۱
اوزون به عنوان ضد باکتری، ضد قارچ و عامل ضد ویروسی ۱، ماده ای موثر جهت درمان آسیب های عروقی ۲، و به طور کلی برای بهبود اکسیژن بافت و میکروسیرکولاسیون ۳ , ۴ مطرح می باشد.
اوزون نقش اساسی در مورد التهاب بر عهده دارد: باعث ایجاد فشار اکسیداتیو خفیف می گردد که به نوبه خود موجب تولید گونه های ضد اکسیداتیو می گردد.۵ در واقع مطالعات حیوانی نشان داده است که درمان با اوزون در حفاظت از اندام ها از جهت بروز آسیب های مجدد ۶,۷ موثر می باشد. بنابراین، اوزون ویژگی های درمانی عروقی و متابولیکی را در بر دارد.
مولتیپل اسکلروز (MS) یک آسیب مخرب می باشد که با اختلالات عروقی و متابولیکی تبیین می شود. اگر عوارض عروقی نارسایی مزمن وریدی در MS همچنان مورد بحث است،۸,۹ سطح فزون یافته فشار اکسیداتیو در بیماران MS به وضوح نشان داده شده است. بنابراین به کار بردن اوزون درمانی با روش DIVبا روش DIVبه عنوان یک روش درمانی کاربردی جهت برای بیماران MS امری معقول می باشد.
اندازه گیری اثرات عروقی و متابولیک مغز پس از اوزون درمانی با روش DIVبا روش DIVجهت بیماران یک کار بی اهمیت تلقی نمی شود. در واقع، تنظیم خودکار مغز، موجب تثبیت سطح اکسیژن در مغز می شود، که به طور مستقل با تغییرات احتمالی اشباع اکسیژن سیستمیک همراه است. بنابراین، برای بررسی اثرات مغزی و متابولیک اوزون درمانی، روش ها و تکنیک های پیچیده ای مورد نیاز است. ما در مطالعه قبلی خود، اثرات دراز مدت اوزن یا روش اوزن درمانی DIV را در بیماران MS و کنترل ان با استفاده از سونوگرافی داپلر ترانس کرانانی و طیف سنجی نزدیک به مادون قرمز (NIRS) مورد تحلیل قرار دادیم. ۱۱,۱۲
طیف سنجی نزدیک به مادون قرمز (NIRS) یک روش غیر تهاجمی می باشد که می تواند در زمان واقعی ویژگی های عروقی و متابولیکی بافت مغز را اندازه گیری نماید. با استفاده از نور مادون قرمز NIRS می تواند تغییرات غلظت هموگلوبین اکسیژن (۰۲Hb) و (HHb) کاهش در بافت های مغز را کنترل کند،۱۳ و به طبع ان اطلاعات مربوط به عروق و جریان را کنترل می کند.
برخی از دستگاه های NIRS به اندازه گیری تغییرات غلظت سیتوکروم-س-اکسیداز کمک می کنند که غلظت آن به میزان فعالیت میتوکندری عصبی ۱۴ و به همین ترتیب به علت متابولیسم مغزی مربوط است.
ما این مورد را مستند کردیم که استفاده از اوزن یا روش اوزن درمانی DIV بدون هیچ عوارض جانبی عروقی موجب افزایش سطح اکسیژن در مغز تا ۱٫۵ ساعت پس از تزریق دوباره خون اوزونه شد.
علاوه بر این، ما نشان دادیم که افراد مبتلا به MS در حدود ۴۰ دقیقه پس از پایان درمان با افزایش فعالیت سیتوکروم-سی-اکسیداز و غلظت مواجه بودند. این نتیجه اثرات متابولیکی مثبت اوزون را در کاهش سطح استرس اکسیداتیو و بهبود متابولیسم مغز نشان داد.
با وجود ویژگی ها، قابلیت اطمینان اندازه گیری NIRS را می توان با عوامل مربوطه کاهش داد. (i) مشارکت عروق پوستی و سطحی در جذب نور مادون قرمز ۱۵، (ii) غلظت مولکول برای ردیابی و (iii) سیگنال با نویز بیشتر و قابلیت اعتماد کمتر. در واقع، برخی از دستگاه های اخیر NIRS یک تکنیک حل و فصل فضایی جهت کاهش اثرات عوامل مخالف ۱۵ و حذف امکان سنجی غلظت سیتوکروم-سی -اکسیداز را ارائه می دهند.
با این حال سیگنال های NIRS، اطلاعات قابل توجهی را در دامنه فرکانسی به همراه دارند. Obrig و همکاران نشان دادند که سیگنال های مغزی NIRS این امکان را می دهند تا ارزیابی واکنش پذیری وئوروموتور مغز و تنظیم خودکار را به انجام برسانیم.۱۶ ما در مطالعات قبلی، ترکیب تحلیل زمانی و فرکانسی سیگنال های NIRS را جهت استخراج اطلاعات فیزیولوژیکی در حین سعی در جلوگیری از منابع نویز احتمالی در پیش گرفتیم.۱۷-۱۹
علاوه بر این ممکن است سیگنال های مغزی NIRS در زمانی که نمونه مورد نظر در شرایط استراحت نیست، به صورت ذاتی غیر متناظر باشد؛ از این رو، تجزیه و تحلیل فرکانس زمانی باید مورد استفاده قرار گیرد.۱۹,۲۰ با توجه به تعامل پیچیده بین نور مادون قرمز و بافت، سیگنال های NIRS ماهیتی غیر خطی دارند. بنابراین ممکن است تجزیه و تحلیل زمان – فرکانس و زمان جهت ثبت تغییرات سیگنال ناکافی باشد، در حالی که تکنیک های غیر خطی می توانند اطلاعات دقیق تری را ارائه دهد.۱۸,۲۱-۲۳
در این مقاله، ما یک تحلیل خطی و غیر خطی سیگنال های NIRS مغزی دریافت شده از بیماران MS و کنترل در طول اعمال روش اوزن یا روش اوزن درمانی DIV را به انجام رساندیم.
هدف اصلی این اثر ارزیابی اثر روش اوزن یا روش اوزن درمانی DIV بر روی الگوی مغزی افراد بدون نظارت بر غلظت cytochrome-c-oxydase می باشد.
هدف دوم ما ارائه یک چارچوب کلی جهت پردازش سیگنال های NIRS می باشد که بر اساس ان بتوانیم اثرات عوامل مخالف را با استفاده از ساختار قوی و محلی مانند تجزیه حالت تجربی (EMD) کاهش دهیم.
۲٫ مواد و روش ها
این بخش مراحل ضروری پروتوکل اوزن یا روش اوزن درمانی DIV و پنجره های ثبت نام مربوطه را توصیف می کند. درمان کلی جهت هر بیمار حدود ۳ ساعت طول می کشد، اما سیگنال ها تنها در مراحل زمانی خاص به دست آمد. این بخش زمان، فرکانس زمانی و روش های تحلیل غیرخطی مورد استفاده را توصیف می کند.

۲٫۱ اوزن یا روش اوزن درمانی DIV
اصلی ترین پروتکل اوزون درمانی با روش DIVبا روش DIVشامل موارد زیر است:
۱٫ گرفتن مقدار ۲۴۰ گرم خون از افراد مورد نظر (که در این مورد از ورید ضد انعقادی خون گرفته می شود) با استفاده از کیسه های San03 ، (Haemopharm ،میلان، ایتالیا)؛
۲٫ مخلوط کردن خون با ۲۴۰ میلی لیتر O3/O2، متشکل از ۰۲ به مقدار ۵۰٪، و ۰۳ با غلظتی برابر با ۴۰ میکروگرم در میلی لیتر (پزشکی ۹۵ CPS، Multiossigen، Gorle (BG) ، ایتالیا)؛
۳٫ تزریق مجدد انسولین خون به همان شیوه.
در طول درمان با اوزون، سیگنال های مغزی NIRS را از سمت چپ و راست نمونه دریافت کردیم. ما از یک دستگاه NIR0200 (Hamamatsu Photonics K.K,Japon)) استفاده کردیم که به دو پراب مجهز بود و همچنین شامل یک آشکارساز عکس و چهار منبع LED مادون قرمز (طول موج ۷۷۵، ۸۱۰، ۸۳۰ و ۹۱۰ نانومتر) بود. هر پراب بر روی پیشانی نمونه گذاشته شد.
برای جلوگیری از موارد سینوسی، پراب ها را ۲ سانتیمتر دورتر از خط میانی و ۱ سانتیمتر بالای خط فرورفتگی قرار دادیم.۱۷ از افراد خواسته شد که در حالت خواب باقی بمانند و چشم ها بسته و به طور معمول نفس بکشند. دستگاه NIRS در زمان واقعی تغییرات غلظت ۰۲Hb و HHb را برای هر نیمکره اندازه گیری کرد. از آنجایی که هیچ تفاوت آماری معنی داری در مورد تغییرات غلظت در دو نیمکره (تست های t انجام گرفته توسط دو زوج دانشجو، p> 0.8) یافت نشد، لذا ما میانگین سیگنال های این دو نیمکره را به طور متوسط محاسبه نمودیم. از این رو ما برای هر نمونه غلظت ۰۲Hb و HHb را ثبت کردیم.
ما سیگنال های به دست آمده را در ۷ بازه زمانی مختلف تجزیه و تحلیل کردیم که هر کدام ۲۵۶ ثانیه به طول انجامید:
۱٫ ضبط پایه؛
۲٫ گرفتن خون؛
۳٫ در وسط تزریق مجدد؛
۴٫ پایان (آخرین ۲۵۶ ثانیه) از تزریق مجدد؛
۵٫ ۴۰ دقیقه پس از تزریق مجدد؛
۶٫ ۱ ساعت بعد از تزریق مجدد؛
۷٫ ۱٫۵ ساعت بعد از تزریق مجدد.
ما این بازه ها را جهت تحلیل انتخاب کردیم تا تغییرات مربوط به رویداد و موارد تغییر در طولانی مدت را مشاهده کنیم.
برای هر بازه و جهت هر بیمار، با محاسبه میانگین مقادیر سیگنال در هر یک از بازه ها، تجزیه و تحلیل دامنه زمانی را به انجام رساندیم.
۲٫۲ تجزیه و تحلیل زمان – فرکانس
سیگنال های NIRS با یک مشخصه غیرمتعارف تبیین می شوند و از این رو، تحلیل فرکانس زمانی مورد نیاز است. ۱۱,۱۹,۲۰ ما از توزیع چوی ویلیامز (CW) استفاده کردیم که متعلق به کلاس کوهن در زمینه تبدیلات دوسویه زمان-فرکانس می باشد. ۲۰,۲۴ فرمول ریاضی CW به شرح زیر است:

که در ان نشان دهنده زمان – فرکانس؛ t و f نشان دهنده زمان و فرکانس؛ و فرکانس و تاخیر زمانی؛ کرنل توزیع CW هستند که می توان ان را به صورت زیر بیان کرد:

پارامتر در معادله (۲) انتخاب پذیری کرنل نامیده می شود و می توان ان را به منظور جلوگیری از شرایط تداخل تنظیم نمود.
برای سیگنال بیولوژیکی، این مورد نشان داده شده است که مقداری در محدوده ۱ – ۰٫۱ مناسب است.۲۵ در این مطالعه ما مقدار ۰٫۵ را انتخاب کردیم. ما توزیع های CW را برای سیگنال های ۰۲Hb و HHb جهت هر بازه تجزیه و تحلیل محاسبه کردیم.
شکل ۱٫A گزارش تغییرات غلظت ۰۲Hb در طول ضبط پایه ای نمونه سالم نشان می دهد، و شکل ۱٫B نشان دهنده CW با توجه به تابع زمان و فرکانس می باشد.
با توجه به ارتباط زمان – فرکانس، ما توان نسبی در باند فرکانس پایین را با تابع کل قدرت سیگنال ها، جهت هر نمونه و هر بازه زمانی محاسبه کردیم. باند فرکانس پایین (LF) گستره ای از حدود ۶۰ مگاهرتز تا ۱۵۰ مگاهرتز دارد و نشان دهنده نوسانات خود به خود در قشر مغزی می باشد.
وجود یک چنین نوساناتی از جنبه معنای فیزیولوژیک مورد بحث واقع می شود؛ با این حال، آنها به عنوان “امواج واسوموتور” نامیده می شوند زیرا آنها واکنش پذیری فیزیولوژیکی واسوموتور را نشان می دهند. آنها با فرکانس شلیک باروسپتورها که منجر به تنظیم سیستم عروقی می شوند، ارتباط دارند.۱۶ نوار LF توسط جعبه خاکستری در شکل ۱٫B نشان داده شده است.

شکل ۱ (A) مسیر زماني غلظت ۰۲Hb در طول مسیر پايه. (B) تبدیل CW سیگنال. منطقه خاکستری نشان دهنده گروه LF است. مستطیل خاکستری باند LF را نشان می دهد. (C) پاسخ آنی SE مشتق شده از تبدیل CW.

۲٫۳ آنتروپی شانون آنی
آنتروپی شانون (SE) یک روش اندازه گیری پیچیدگی سیگنال می باشد که در زمینه تئوری اطلاعات صورت گرفته است.۲۶ SE براساس توزیع احتمالی انجام می شود؛ از این رو، برای پردازش سیگنال جنبه کاربردی دارد و تراکم طیف قدرت باید نرمال شود. با این حال، سیگنال های ما غیر دائمی هستند، بنابراین ما SE را بر اساس رابطه زمان – فرکانس سیگنال ها تعریف کردیم. اول از همه، ما قدرت را به صورت زیر نرمال سازی کردیم:

باید قدرت کلی برابر با ۱ باشد. سپس SE لحظه ای را به صورت ذیل تعریف کردیم:

شکل ۱٫C SE را برای سیگنال موجود در شکل ۱٫A گزارش می دهد. بازه زمانی SE به طور متوسط جهت محاسبه یک مقدار برای هر سیگنال در نظر گرفته شد.
۲٫۴٫ تجزیه حالت تجربی (EMD)
تجزیه حالت تجربی شکلی از رابطه زمان – فرکانس سیگنال می باشد که نیازی به رابطه خطی ندارد. همانند تبدیل فوریه، EMD سیگنال ها را به یک سری از توابع حالت ذاتی (IMF) تجزیه می کند که همگی آنها باید دارای میانگین صفر بوده و باید به صورت مستطیلی باشند.۲۷ EMD باید سازگار بوده و ویژگی های محلی زمان و مقیاس سیگنال را در بر داشته باشد. هسته EMD شامل روش غربال گری است که شامل یک الگوریتم تکراری بوده و در هر مرحله میانگین بسته حداکثر و حداقل را از خود سیگنال حذف می کند. از طریق خلاصه سازی، می توان روش غربال گری را به صورت زیر توضیح داد. به عنوان مثال یک سیگنال x)t) را در نظر بگیرید. فرض کنید که M)t) یک اینترپالسیون اسپیلین از حداکثر سیگنال و m )t) یک اینترپالسیون اسپیلین از حداقل سیگنال باشد. میانگین دو بسته حداکثر و حداقل به صورت محاسبه شده و از سیگنال جهت به دست اوردن کسر می شود. سیگنال h )t) یک سیگنال جدید بوده و این روش تا زمانی که
تقریبا صفر شود تکرار می شود. در این مرحلهh (t) منتج شده به عنوان اولین IMF در نظر گرفته می شود. IMF به دست امده از سیگنال اصلی x )t) کسر می شود و این روش تا یافتن سایر IMF ها تکرار می شود.
در این تحقیق، ما سه مورد از اولین IMF های سیگنال های ۰۲Hb و HHb را در نظر گرفتیم. ما دو معیار غیر خطی را محاسبه نمودیم: آنتروپی نمونه (SampEn) و شاخص Hurst (HE) به دست امده از IMF.
۲٫۵٫ آنتروپی نمونه (SampEn)
منطق مورد استفاده در محاسبه SampEn از این قرار است که این ماتریس انتروپی به جای اتکا بر چگالی طیف قدرت بر مبنای سری زمانی ایجاد شده است.۲۸ از نظر مفهومی، SampEn برای اندازه گیری پیچیدگی سری زمانی توسعه داده شده است. برای اندازه گیری این پیچیدگی، سری زمانی جهت به دست اوردن توالی های برداری با طول m (تحت عنوان بعد تعبیه شده) به کار رفته است، به طوری که هر توالی برداری دارای فرمی به صورت زیر می باشد:

که در ان h (1)، h (2)، …، h )N) N نمونه از سری زمانی هستند. فاصله بین هر بخش برداری و بخش دیگر با استفاده از فاصله چبیشف محاسبه می شود. ۲۹ با توجه به یک آستانه فاصله برابر با r، هر توالی بردار در نظر گرفته می شود و تعداد بخش های دیگر با فاصله کمتر از r محاسبه می شود. این تعداد، بر تعداد کل بردارها تقسیم شده و نشان دهنده احتمال یافتن یک بردار دیگر در فاصله کمتر از r از بردار مورد نظر می باشد. این احتمال شرطی را به صورت نشان می دهیم. احتمال شرطی کلی به وسیله مجموع توالی های برداری داده می شود:

سپس SampEn تعریف می شود و همچنین با در نظر گرفتن احتمال کلی جهت بعد تعبیه شده برابر با m + I یافت می شود. از این رو SampEn به صورت زیر تعریف می گردد:

مفهوم اصلی این ماتریس از این قرار است که در سری های زمانی با درجه آنتروپی بالا، بردارها (دوره ها) دارای طول m که در محدوده تلرانس r قرار دارند نیز با نقطه بعدی مطابقت دارند. در مطالعه ما، مقدار m را برابر با ۲ در نظر گرفتیم و آستانه فاصله r برابر ۱ می باشد.
۲٫۶ شاخصه Hurst (HE)
معیار Hurst ((HE جهت اندازه گیری وجود / عدم وجود دراز مدت در یک سیگنال و درجه وابستگی پیشنهاد شده است. ۳۰
این مقدار میزان یکنواختی یک سری زمانی را اندازه گیری می کند، زیرا یک سری زمانی دارای پیچیدگی کم به واسطه مسیر پایدارتر و هموارتر تبیین می شود از این رو، HE برای سیستم های پیچیده تر (یعنی دارای همبستگی بیشتر) بالاتر است و وقتی پیچیدگی افزایش می یابد، مقدار HE کاهش می یابد.
با توجه به یک سری زمانی h)n) با طول زمانی برابر با T، میانگین سری زمانی محاسبه شده و سپس از خود سری های زمان کسر می گردد. با این روند یک سری زمانی با میانگین صفر h ‘)n) به دست می اید.
انحراف تجمیعی h ‘)n) نیز از طریق حاصل جمع تمام عناصر محاسبه می شود. در اینجا R را به عنوان محدوده انحراف تجمیعی h ‘)n) (یعنی تفاوت بین مقادیر حداکثر و حداقل) تعریف می کنیم و S را نیز به عنوان انحراف استاندارد h’ (n) در نظر می گیریم. سپس HE به صورت ذیل تعریف می گردد:

جهت هر IMF، دو توصیف گر مربوط به پیچیدگی سیگنال ها را محاسبه کردیم که این موارد عبارتند از: شاخص Hurst HE)) و آنتروپی نمونه (SampEn).

۲٫۷ آمار جمعیتی بیماران
این آزمایش پس از اخذ مجوز شورای نظارتی “بنیاد Un Passo Insieme ONLUS ” “ (Valdellatorre ، تورینو، ایتالیا) از “بنیاد KAOS ONLUS” “Caselle Torinese )، تورینو، ایتالیا) و انجمن ایتالیا در زمینه درمان با اکسیژن و اوزون (SIOOT، Gorle (BG)، ایتالیا) انجام شد. رضایت آگاهانه واقعی اخذ گردید و موارد پیش از انجام تست ها و دریافت امضا برای افراد توضیح داده شد.
ما ۱۰ نفر از بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس (RR) که با تشخیص و تایید پاتولوژی که حداقل پنج سال قبل آغاز شده بود را انتخاب کردیم. متوسط سن ۴ ± ۳٫۳۹ سال، و ۴ نفر از بیماران زن بودند. در گروه تحت کنترل، ۱۰ داوطلب (با سن: ۴٫۲ ± ۶۰٫۱ سال، ۶ زن)، بدون سابقه هیچ بیماری عصبی، متابولیکی یا بیماری قلبی عروقی ثبت نام شدند. افراد دارای عادت استعمال شدید سیگار و پرفشاری خون از مطالعه حذف شدند. دو مورد نمونه MS-RR به طور موفقیت آمیز تحت درمان قرار گرفتند، اما روند ضبط را قطع کرده و به مرحله پایانی نظارت نرسیدند. این دو نمونه از تحلیل ما حذف شدند. بنابراین، گروه نمونه مورد نظر ما شامل ۸ مورد MS-RR و ۱۰ مورد کنترلی هستند.

جدول ۱٫ غلظت های نسبی ۰۲Hb و HHb در بازه های تجزیه و تحلیل. پنجره اول به عنوان مرجع در نظر گرفته شده است.

شکل ۲: تکامل زمانی میانگین غلظت ۰۲Hb و HHb در هفت بازه تحلیلی. تمام مقادیر نرمال شده و مقیاس پذیری w.r.t. بازه اول در نظر گرفته شده است. موارد کنترلی با رنگ خاکستری، بیماران مبتلا به MS با رنگ سفید نشان داده شده است. ستون های عمودی به هیست متصل هستند.
۲٫۸ تحلیل آماری
داده های گروه بندی شده با میانگین SD ± بیان می شوند. برای آزمون عادی داده ها از آزمون Kolmogorov-Smimov استفاده شده است و به دنبال آن یک آزمون t دانشجویان جهت بررسی تفاوت های میانگین اعمال می شود. برای تمام آزمونها، احتمال اولین خطا برابر با ۵٪ (یعنی سطح اطمینان ۹۵٪) تعیین می شود. تجزیه و تحلیل واریانس چند متغیره (MANOVA) به منظور مقایسه داده های آنتروپی بین دو گروه و تغییر آنها از ابتدا تا انتهای نظارت مورد استفاده قرار می گیرد. MANOVA نشان دهنده عملکرد افراد در قالب متغیرهای کانونی می باشد که ترکیبی خطی از ویژگی های اصلی را در بر دارند. تعداد کلی ویژگی های اصلی جهت هر نمونه ۹۸ است، که ۱۴ مورد جهت هر بازه تجزیه و تحلیل می باشد. ۱۴ ویژگی عبارتند از سیگنال های SE از ۰۲Hb و HHb (2 ویژگی)، و SampEn و HE از سه IMF تشکیل دهنده سیگنال های ۰۲Hb و HHb (12 ویژگی) هستند. کاهش ویژگی از طریق حذف متغیرهایی که مقدار آماری پایین متغیر کلی داده ها را با استفاده از لامبدا ویلک ۳۱ توضیح می دهند انجام شد. تعداد ویژگی های کاهش یافته از ۹۸ تا ۳۵ و MANOVA بر روی این متغیرهای باقیمانده انجام می شود. ویژگی های اصلی که دارای بیشترین تعداد ضریب در متغیرهای کانونی هستند، جهت ارزیابی تغییرات الگوی مغزی-عروقی ناشی از اوزون درمانی با روش DIVبا روش DIVبیشترین اهمیت را داشته و توسط NIRS ضبط شده اند.
۳٫ نتایج
در این اثر، ما تغییرات موقت، تغییرات طیفی و تغییرات پیچیدگی سیگنال های NIRS به دست آمده از مغز بیماران MS و افراد کنترل شده را در طی دوره ی اصلی اوزن یا روش اوزن درمانی DIV مورد مطالعه قرار دادیم. هدف از این تحقیق مستند سازی اثرات تغییرات عروقی و متابولیکی ناشی از اوزون درمانی با روش DIVبا روش DIVدر بافت های مغزی طبیعی و پاتولوژیک می باشد.
۳٫۱ تغییرات زمانی در اکسیژناسیون مغز
شکل ۲، غلظت متوسط O2Hb (شکل۲٫A) و HHb (شکل ۲٫B) را نشان می دهد. غلظت ها با توجه به بازه اول (خط پایه) نرمال شده اند و لذا دارای مقدار صفر هستند. بر طبق مطالعات قبلی، ما دریافتیم که استفاده از اوزن یا روش اوزن درمانی DIV ، میزان اکسیژناسیون مغز را در افراد تحت کنترل و MS افزایش می دهد۱۱,۱۲ (شکل ۲٫A). اما با این حال برخی از تفاوت ها در مورد دو گروه وجود دارد. نمونه های MS با کاهش غلظت ۰۲Hb، مواجه بودند که در مورد بازه ۵ (۴۰ دقیقه پس از پایان تزریق خون مجدد) وضوح بیشتری دارد. سپس غلظت اکسیژن در پایان مرحله نظارت، یعنی ۱٫۵ ساعت پس از آن، افزایش می یابد و به سطح مثبت (در مقایسه با پنجره ۱) می رسد. برعکس نشان دهنده افزایش غلظت Hb02 در بازه های ۵ تا ۷ می باشد. شکل ۲٫B نشان می دهد که تغییر غلظت HHb، که در طول درمان امری متداول نیست و همچنین تغییرات آن برای بیماران MS و گروه تحت کنترل موضوعی معنی دار است: در هر یک از بازه های تحلیلی، غلظت Hb02 و HHb در بیماران MS و گروه تحت کنترل (همواره P> 0/2) از نظر اماری متفاوت می باشد. مقادیر عددی غلظت های Hb02 و HHb در جدول ۱ گزارش شده است. هیچ کدام از غلظت ها در بازه های مختلف به طور آماری متفاوت (به عنوان مثال مسیر اصلی) با صفر هستند.

شکل ۳: تغييرات قدرت مربوط به باند LF در مقایسه با توان كلی سيگنال. موارد کنترلی با رنگ خاکستری، بیماران مبتلا به MS با رنگ سفید نشان داده شده است. ستون های عمودی بالای هیستوگرام نشان دهنده خطای استاندارد می باشد. (A) قدرت در گروه LF برای O2Hb. (B) قدرت در گروه LF جهت HHb.
۳٫۲ تغییرات فرکانسی در مورد سیگنال های NIRS
اوبریگ و همکاران نشان دادند که می توان از نوسانات هم زمان سیگنال های NIRS جهت ارزیابی
واکنش پذیری مغز و اعصاب بهره جست. تجزیه و تحلیل زمان – فرکانس نشان دهنده چگونگی تغییر ارتباط قدرت با باند LF و در نتیجه تن واسوموتور، در طول روند درمان می باشد. شکل ۳ نشان دهنده تغییرات در قدرت LF (نرمال شده نسبت به کل قدرت سیگنال) جهت نمونه های تحت کنترل و بیماران MS در طول درمان می باشد. این مورد قابل توجه است که در زمان گرفتن خون (بازه ۲)، قدرت در گروه LF به طور قابل توجهی نسبت به خط پایه (۰۱/۰ = P) جهت سیگنال Hb02 افراد تحت کنترل و برای سیگنال HHb بیماران MS افزایش می یابد (۰۲/۰ = p) . این اثر به دلیل وجود واکنش واگال نسبت به وارد کردن سوزن برای گرفتن خون می باشد. در طول بقیه مراحل درمان، تغییرات LF قابل توجهی در خصوص سیگنال های ۰۲Hb و HHb مشاهده نشد. جدول ۲ توانایی های نسبی LF در هفت بازه تحلیلی را خلاصه می کند.
۳٫۳٫ تغییرات آنتروپی و پیچیدگی سیگنال ها
مجموع ۹۸ پیچیدگی سیگنال ها در بازه های تجزیه و تحلیل، پس از روند انتخاب ویژگی ها به ۳۵ مورد کاهش می یابد. این ۳۵ ویژگی به عنوان توصیفی از پیچیدگی الگوی مغز و اعصاب افراد مورد توجه قرار گرفته است. سپس MANOVA برای مجموعه ای از ۳۵ ویژگی جهت هر موضوع و به منظور اثبات تفاوت در الگوهای کلی مغز و اعصاب بیماران MS در مقایسه با افراد تحت کنترل استفاده می شود. شکل ۴، نشان دهنده حضور نمونه ها در صفحه کانونی متغیرهای اول و دوم می باشد که البته این مورد توسط MANOVA جهت سه بازه تجزیه و تحلیل متفاوت محاسبه می شود: شکل ۴٫A نسبت به خط پایه (بازه اول)، شکل ۴٫B نسبت به پایان مرحله تزریق مجدد خون (بازه چهارم) و شکل ۴٫C تا پایان مرحله نظارت (بازه ۷، در حدود ۱٫۵ ساعت پس از پایان مرحله تزریق مجدد) می باشد. در شرایط اولیه (شکل ۴٫A ) تجزیه و تحلیل MANOVA نشان می دهد که این امکان وجود دارد که فرضیه صفر که بیان می دارد نمونه ها متعلق به یک گروه هستند رد شود (p= 1.9X10-4). در حقیقت، بعد MANOVA که به طور مستقیم با تعداد متغیرهایی که برای جداسازی گروه ها کافی است) برابر با ۱ می باشد. می توان متوجه شد که بیماران MS دارای مقدار مثبت جهت اولین متغیر کانونی هستند، در حالی که این مقدار برای افراد تحت کنترل منفی می باشد. در پایان مرحله تزریق مجدد خون اوزونه (شکل ۴٫B)، بعد MANOVA از قبل به صفر کاهش یافته است (p> 0.5)؛ در نتیجه نشان می دهد که این مورد غیر ممکن است که بتوان این فرضیه را که نمونه ها متعلق به یک گروه هستند را رد کرد. در پایان مرحله نظارت (شکل ۴٫C)، بعد MANOVA هنوز هم صفر می باشد و افراد متعلق به دو گروه مختلف حتی نزدیکتر هستند (p> 0.5).

جدول ۳ مقادیر عددی جهت سه ویژگی غالب را که از تحلیل ویلک لامبدا به دست امده است نشان می دهد. در مورد هر سه بازه مورد نظر مهم ترین ویژگی ها عبارتند از SampEn جهت IMF اول به دست امده از سیگنال HHB، و HE جهت IMF اول از سیگنال HHB.

می توان این موضوع را مشاهده نمود که آنتروپی IMF به عنوان اثر اوزون درمانی با روش DIVبا روش DIVافزایش می یابد، در حالی که HE کاهش می یابد. این نتیجه در مورد نمونه های تحت کنترل و همچنین در خصوص بیماران MS نیز مشاهده می شود، اگر چه فقط برای موارد تحت کنترل افزایش SampEn از IMF جهت
سیگنال Hb02 و HE از IMF1 از سیگنال HHb به طور آماری در پایان مرحله نظارت نسبت به شرایط اولیه (p <0.001) بالاتر می باشد. هر دو المان افزایش SampEn و کاهش HE شاخص افزایش پیچیدگی هستند.
شکل ۵ گزارش نتایج سه IMF را که از سیگنال HHb استخراج شده است را ارائه می دهد. پانل سمت چپ (شکل۵٫A) سیگنال و سه IMF را در طول خط پایه (بازه اول) نشان می دهد. پانل سمت راست (شکل۵٫B) سیگنال و IMF های آن را در انتهای درمان (بازه ۷) نشان می دهد. این مورد قابل درک می باشد که سه IMF در واقع در پایان مرحله نظارت نشان دهنده پیچیدگی به مراتب بالاتری می باشد (شکل۵٫B). به طور خاص، IMF1 در طول خط پایه (شکل۵٫A) منتج به یک سیگنال شبه متناوب می شود که به وضوح توسط یک فرکانس واحد تحت هدایت می باشد. در این شرایط، انتظار می رود که آنتروپی با توجه به تکرارپذیری سیگنال سطح کمی داشته باشد. در نقطه مقابل، در پایان اوزون درمانی با روش DIVبا روش DIV(شکل ۵٫B)، همان IMF1 با فرکانس های تصادفی دامنه و فرکانس متفاوت که تکرار پذیری سیگنال را کاهش می دهد و بنابراین پیچیدگی افزایش می یابد، تبیین می شود.
۴٫ بحث
ادبیات بسیاری در مورد اثرات مثبت درمان با اکسیژن و اوزون در قالب فرآیند های مختلف پاتوفیزیولوژیک،۶,۷ بافت ها۲۲ و ارگان ها۱,۲,۷ وجود دارد. با این حال، نیاز به تکنیک های قوی جهت نظارت بر اثرات in-vivo و نظارت به هنگام در طول درمان احساس می شود. هنگامی که اوزون جهت درمان بافت یا سیستم های خاص مورد استفاده واقع می شود، اغلب موارد تأیید اثرات درمانی با ارزیابی بهبود کلی بافت و یا اندازه گیری برخی از نشانگرهای عملکردی انجام می گیرد. به عنوان مثال، HeC و MaX 32 بهبود مجدد لوله فالوپ پروستات را گزارش کرده اند و در نتیجه تعداد بیشتری از نمونه ها در ۴۰۰ زن نابارور مبتلا به انسداد لوله ای با استفاده از اوزون درمان شده است. هنگامی که خواص ضد باکتری مورد استفاده قرار می گیرند، اعتبار سنجی معمولا با اندازه گیری تغییرات غلظت عوامل عفونی و یا روند بهبودی بافت ها انجام می گیرد. Shah P و همکاران۴ چگونگی اثربخشی درمان با اوزون در درمان زخم پای بیمار مبتلا به عوارض پس از جراحی به علت عفونت استافیلوکوک اورئوس که موجب ایجاد زخم نابارک می شود را نشان داده اند. در یک سطح مولکولی Re et al 33 برای اولین بار نشان دادند که استفاده از اوزن یا روش اوزن درمانی DIV به سنتز پروتئین هایی که به طور کلی برای بقای سلول مفید هستند کمک می کند.
هنگامی که تأثیرات اوزون درمانی با روش DIVبا روش DIVدر سطح مغز مورد بررسی قرار می گیرد، محدودیت هایی در تعداد بیومارکرها وجود دارد که می توان انها را بدون استفاده از روش های تهاجمی ارزیابی نمود و کمیت انها را بر اساس تکنیک هایی که ظاهر تهاجمی کمتری دارند به دست اورد. خود تنظیمی مغزی اغلب اثرات عروقی درمان را در شعاع قرار می دهد، چرا که گرایش ان به سمت اماده نگه داشتن الگوی مغز و اعصاب در حالت پایدار حتی در صورت بروز تغییرات سیستمیک در غلظت گازهای خون یا در حضور تغییرات فشار میدان سرعت می باشد. مانع مغزی-خون، مبادله بسیاری از ترکیبات شیمیایی بین بافت مغزی و خون را متوقف می کند. بنابراین، بسیاری از نشانگرهای التهاب، اکسیداسیون و عملکردهای متابولیکی به طور مستقیم با نمونه های خون قابل اندازه گیری نیستند. در این مطالعه، NIRS به عنوان یک سیستم به هنگام نظارتی و غیر تهاجمی جهت ارزیابی تغییرات اصلی ایجاد شده توسط اوزون در الگوی مغز و اعصاب مورد نظر می باشد. ما قبلا نشان دادیم که در طی این نوع روش درمانی، بیماران MS افزایش سطح فعالیت سیتوکروم-سی-اکسیداز در بافتهای مغز را تجربه کردند. ۱۱,۱۲ این مطالعه بر اساس تجزیه و تحلیل طیفی سیگنال های NIRS با استفاده از رویکرد زمان – فرکانس انجام گرفته است. با این حال، از دیدگاه پردازش سیگنال، تبدیل زمان – فرکانس تنها می تواند تغییرات در توزیع قدرت سیگنال را به ثبت برساند اما آنها نمی توانند تغییرات ظریف در سیگنال را ثبت نمایند. همچنین، همانطور که در مقدمه آمده است، در بسیاری از دستگاه های NIRS تجاری موجود، اندازه گیری سیتوکروم-سی-اکسیداز در دسترس نیست. از این رو، برای برآورده ساختن هدف اول ما یک تجزیه و تحلیل زمان و فرکانس گسترده و تجزیه و تحلیل غیر خطی سیگنال های NIRS انجام گرفت.
در راستای مطالعات قبلی، اوزون درمان سطح کلی اکسیژناسیون بافت را افزايش داد.۳,۶,۱۱ افزایش اکسیژن در بیماران تحت کنترل بیشتر از بیماران MS دیده می شود (شکل۲٫A). گروه دوم افراد به طور واقعی تنها در پایان مرحله نظارتی، با افزایش سطح غلظت اکسیژن مواجه بودند که این مهم در حدود ۱٫۵ ساعت پس از پایان تزریق مجدد خون اوزونه صورت گرفت. ممکن است بتوان این نتیجه را با افزایش متابولیسم ناشی از اوزون توجیه نمود. این مورد ثابت شده است که بیماران مبتلا به MS با سطح پایین فعالیت های میتوکندری مواجه هستند که این مورد احتمالا به علت آسیب اکسیداتیو DNA می باشد. ۱۰,۳۴ از آنجا که ازون سطح فعالیت های میتوکندری را بهبود بخشید،۱۱ ممکن است افزایش در عملکرد متابولیکی نورون باعث افزایش میزان مصرف اکسیژن گردد. بنابراین، درست پس از پایان تزریق مجدد خون، ممکن است نیاز به اکسیژن افزایش داشته باشد و از این رو منجر به پاسخ عروقی و افزایش غلظت در مرحله بعدی (در حدود یک ساعت پس از پایان تزریق مجدد) خواهد شد.
همچنین این ملاحظات با تجزیه و تحلیل قدرت نسبی در باند LF سیگنال های NIRS (شکل ۳) پشتیبانی می شود. این مورد قابل توجه است که وجود یک افزایش جزئی ( از جنبه اماری قابل توجه نبوده استP> 0.05)، افزایش قدرت نسبی LF، در سه بازه اخر (نسبت به بازه اول) در بازه اخر جهت تحلیل سیگنال های HHb وضوح بیشتری داشته است(شکل ۳٫B). با وجود اینکه باند LF یک اثر از واکنش پذیری وازوموتور می باشد لذا این مشاهدات فرضیه افزایش نیاز به متابولیسم توسط سلول های مغزی را که باعث تنظیم خودکار مغزی می شود تأیید می کند.
ما تجزیه و تحلیل غیر خطی پیچیدگی سیگنال های NIRS را بر اساس تحلیل زمان – فرکانس به انجام رساندیم. ما نشان دادیم که پیچیدگی الگوی مغناطیسی در طول درمان افزایش می یابد (جدول ۳).
شکل ۴: تجزیه و تحلیل MANOVA برای نمونه ها در سه بازه مورد نظر در طول درمان: (A) خط پایه (بازه اول)؛ (B) پایان مرحله تزریق مجدد خون (بازه چهارم)؛ (C) پایان مرحله نظارت (بازه هفتم). موارد کنترلی با مربع سفید، بیماران MS با دایره های سیاه نشان داده شده است. در (A) نمونه ها به دو گروه مختلف تقسیم می شوند (p = 1.9 X 10-4)، در حالی که در (B) و (C) فرضیه مبنی بر اینکه نمونه ها در یک گروه یکسان هستند را نمی توان رد کرد (p> 0.5) .

شکل ۵: نتایج تجزیه حالت تجربی جهت سیگنال HHb که در شرایط اولیه (A) در پایان مرحله نظارت (B) پانل های فوقانی روند HHb را گزارش می دهند؛ سپس سه IMF را نشان می دهد. می توان مشاهده کرد که در پانل (B) IMF ها بر اساس تغییرات تصادفی تبیین می شوند که در ان سیگنال ها کمتر قابل پیش بینی بوده و پیچیده تر هستند.
در میان تمام توصیف گرهای مورد استفاده جهت پیچیدگی، مهم ترین آنها SampEn جهت IMF اول از سیگنال های HHb و IMF سوم از سیگنال ها Hb02 همراه با HE برای اولین IMF سیگنال های HHb می باشد. این سه ویژگی توضیح داده شده در حدود ۸۵٪ از کل واریانس داده ها در سه بازه تحلیلی موجود در شکل ۴ را تشکیل می دهند. مقادیر افزایش یافته SampEn و کاهش مقدار HE نشان دهنده پیچیدگی کلی افزایش یافته سیگنال های NIRS، در هر دو زمینه بیماران تحت کنترل و بیماران MS می باشد. اولین IMF به دست آمده از EMD در حالی که سومین فرکانس کم IMF می باشد اما فرکانس های بالاتر را مشخص می کند (شکل ۵). جالب توجه است که مهم ترین ویژگی برای تجزیه و تحلیل MANOVA همان SampEn جهت اولین IMF برای HHb است که نشان دهنده پیچیدگی بالاتر و بیانگر تغییرات سریع سیگنال است. برعکس، برای سیگنال Hb02، ما دریافتیم که افزایش پیچیدگی در سومین IMF مشاهده شد. سومین IMF در مقایسه با مورد اول بر اساس فرکانس های پایین تر و دامنه بالاتر مشخص می شود. این مورد نشان دهنده پیچیدگی بیشتر در قالب تغییرات کندتر غلظت Hb02 می باشد. این نتیجه مطابق با تغییرات زمان گزارش شده در شکل ۲ است: سیگنال HHb در طول درمان تاثیرات مهمی نداشت، در حالی که غلظت Hb02 تاثیر قابل توجهی را روی هر دو گروه داشت. بنابراین، تحلیل پیچیدگی و مبتنی بر آنتروپی می تواند تفاوت های ظریف و دقیق را در مورد الگوی کلی مغز و اعصاب را به همراه داشته باشد که البته از طریق تحلیل زمانی و / یا تحلیل زمان – فرکانس به تنهایی به سختی قابل مشاهده هستند.
این مورد به خوبی شناخته شده است که پیچیدگی بیوسیگنال ها با حالت و خواص سیستم فیزیولوژیکی پایه ارتباط دارد. در مطالعات متعدد این مورد نشان داده شده است که چگونه می توان از آنتروپی سیگنال EEG برای طبقه بندی حالات خواب۳۵ و شناسایی۳۶ و پیش بینی۳۷ حملات صرعی بهره جست.
همچنین می توان گفت که دیابت موجب کاهش پیچیدگی سیگنال های EMG 38 در نمونه ها شده و فعالیت بدنی موجب تسریع در روند بازگرداندن الگوی پیچیده عضلانی در افراد دیابتی می شود.۲۲ پیچیدگی بیوسیگنال ها معمولا با غیر قابل پیش بینی بودن مکانیزم های کنترلی ارتباط دارد.
در این مورد، از آنجا که ما به نظارت شرایط عروق و متابولیسم مغز می پردازیم، لذا ممکن است پیچیدگی افزایش یافته در اثر افزایش سطح کنترل با استفاده از تنظیم خودکار مغز باشد. از آنجا که سطح تنظیم خودکار مغز با حالت عملکردی نورونها مرتبط است، می توان فرض کرد که پس از یک مرحله اصلی اوزن یا روش اوزن درمانی DIV ، بهبودی در پاسخ متابولیکی و عملکردی بیماران MS وجود دارد که می تواند الگوی کلی مغزی را نزدیک به بیماران تحت کنترل قرار دهد (شکل ۴). پیچیدگی سیگنال های NIRS در نمونه های کنترلی افزایش می یابد. از این رو، می توان نتیجه گرفت که استفاده از اوزن یا روش اوزن درمانی DIV جهت بهبود الگوی کلی مغز و اعصاب نمونه ها سودمند است.
مطالعه ما نشان می دهد که تغییرات در الگوی مغز و اعصاب به درستی و با تکیه بر تحلیل زمان و / یا تحلیل زمان – فرکانس قابل مشاهده نیست. تغییرات عمده در غلظت اکسیژن یا دی اکسید کربن در بافت های مغزی به وضوح با اوزوناسیون خون و تزریق مجدد خون مرتبط است. اما این موارد نمی توانند اثرات مثبت درمان را در سطح عملکردی و مولکولی توضیح دهند. بنابراین، چارچوب های پیچیده تر جهت تجزیه و تحلیل داده ها مورد نیاز می باشد. در این اثر، ما نشان داده ایم که EMD یک ابزار کارآمد جهت تحلیل سیگنال های NIRS مغزی می باشد.
محدودیت های این مطالعه تعداد محدود نمونه های ثبت شده می باشد. با وجود پروتکل متمرکز بر ارزیابی اثرات درازمدت اوزون درمانی، یافتن بیماران MS که قادر به گذراندن مرحله نظارتی NIRS برای مدت سه ساعت باشند امری دشوار می باشد. NIRS مستلزم نظارت مستمر بوده و متوقف سازی مانیتورینگ غیر ممکن است پراب ها را جدا کرده و سپس آنها را یک بار دیگر اعمال می کنیم.
این امر باعث تغییر در کوپلینگ نوری می باشد که تغییرات تصادفی در سیگنال ها را در پی دارند. در تجربه قبلی ما اشاره کردیم که حدود ۵۰٪ از نمونه های MS نمی توانند مرحله نظارتی را به دلیل درد، نیازهای فیزیولوژیکی یا استرس بیش از حد به اتمام برسانند. یکی دیگر از محدودیت ها از این قرار است که تجهیزات NIRS مورد استفاده ما، تغییرات غلظت سیتوکروم-س-اکسیداز را اندازه گیری نمی کنند.
به عقیده ما، تنها بیومارک قابل اعتماد سوخت و ساز مغزی است که می تواند بدون به کار گیری روش تهاجمی توسط سیگنال های NIRS مورد کنترل واقع شود. با این وجود، ما معتقدیم که نتایج به دست امده توسط ما نشان دهنده روند بهبود در الگوی مغزی نمونه ها می باشد که همچنین با حساسیت ذهنی بیماران و مشاهدات بالینی ارتباط دارد.
در نهایت، دو گروه دقیقا هم سن نیستند. ما الگوی مغز و اعصاب بیماران MS را با گروهی از افراد تحت کنترل که مسن تر بودند مقایسه می کنیم. با بیشتر شدن سن، تنظیم خودکار مغزی و به همین ترتیب الگوی مغز و اعصاب حتی در افراد سالم و بدون علایم بدتر می شود. از این رو مطالعات بیشتر در زمینه مقایسه با گروه های هم سن می تواند ابزاری مفید باشد تا بدین ترتیب تجزیه و تحلیل بهتری نسبت به بازیابی مغز و اعصاب از طریق به کار گیری اوزون درمانی با روش DIVبا روش DIVدر بیماران مبتلا به MS انجام شود.
۵٫ نتیجه گیری ها
در این مطالعه، تغییرات در الگوی مغزی بیماران MS و افراد طبیعی پس از یک دوره اوزن یا روش اوزن درمانی DIV مورد بررسی قرار گرفت. ما شاهد افزایش پیچیدگی الگوی مغزی ناشی از افزایش متابولیسم بودیم.
تغییرات در متابولیسم مغزی و اکسیژناسیون توسط یک سیستم NIRS مورد بررسی واقع می شود.
ما نشان داده ایم که تحلیل زمانی سیگنال های NIRS قادر به توضیح اثرات پیچیده اوزون نیست.
از این رو، ما استفاده از ویژگی های غیر خطی و پیچیدگی را جهت ارزیابی تغییرات مغزی با استفاده از سیگنال های NIRS پیشنهاد می کنیم.

 

درمان ms با اوزون درمانی

درمان بیماری ام اس (MS) با اوزون درمانی

درمان بیماری ام اس (MS) با اوزون درمانی  

Multiple Sclerosis & Ozone Therapy 

– ام اس MS یا تصلب بافتی چندگانه که به نام Disseminated Encephalitis نامیده می شود. با علامت اختصاری (Multiple sclerosis)

– Ms یک بیماری خودایمنی و التهابی است که در آن سلولهای تولید کننده غلاف پوششی (میلین) به دلیل واکنشهای خودایمنی تخریب شده و دیواره سلولی نرون های درگیر دچار اتصال و اختلال در عملکرد سلول های نرون می شوند – بدیهی است بسته به منطقه درگیر که می تواند تمام سیستم عصبی مرکزی و نخاع باشد علائم بیمار و ظهور بیماری بسیار متنوع است –

شروع علائم MS ام گاهی به دلیل عود مجدد یا عود مرحله ایی است که به این نوع ام اس MS نوع برگشتی یا Relapsing MS نامیده می شود. یکی از انواع شایع ام اس MS فرم تناوبی Intermittent است که گاهی در اولین تظاهر خودش را نشان می دهد.

– علت ام اس MS مشخص نیست ولی مکانیزم اصلی آن فعالیت نادرست سیستم ایمنی است.

– بگونه ای که عوامل سیستم ایمنی باعث تخریب غلاف میلین می شود.

– عوامل ژنتیکی و عفونی محیطی تأثیر زیادی در نحوه بروز و زمان بروز علائم ام اس MS دارند.

– اصولاً درمان ام اس MS با ازون یا اوزن تراپی در افرادی که زود و در سن پائین علامت دار شده اند سریعتر و بهتر جواب می دهد.

ازون درمانی ام اس MS از چندین دهه ؟؟ انجام می شده، روش اصلی درمان ام اس MS در کشورهای آلمان، روسیه و ژاپن روش ازون درمانی OZT همراه با اکسیژن درمانی در حال ورزش EWOT است.

– ام اس MS یک بیماری با اختلال در عملکرد ژنهای کنترل کننده سیستم دفاعی بدن است – لذا درمان قطعی نداشت؟!

– دانشمندان با استفاده از تکنیکهای بیو مغز استخوان BMT کاملاً بیماری ام اس MS را از طریق تعویض سیستم ایمنی درمان کرده اند!!!

– تشخیص MS به وسیله سابقه طبی و معاینات طبی و شک به MS باید عکسبرداری MRI از مغز آنرا اثبات کند.

– داروهای ضد ام اس MS که اغلب کورتون درمانی بصورت موقت است که عوارض دارویی را به سختی می توان تحمل کرد.

– امید به زندگی بیماران  MS حداقل ۱۰- ۵ سال , وکمتر از ۲۵ است. شیوع آن در زنان میزان شیوع دو برابر مردان است.

– پیش بینی درازمدت این بیماری بسیار سخت و اصولاً غیرممکن است برای بیمار در شرایط روحی متفاوت و یا تغذیه نامناسب و گاهاً برخورد و مواجهه با ماده شیمیایی خاص بخصوص انواع آرامبخش ها و مصرف داروی جدید می شود بطور ناگهان علائم ام اس MS را ظاهر و تشدید کند.

کمترین پاسخ به درمان را در خانم های جوانی که به تازگی دچار MS ام اس MS شده اند دیده میشود..

– ام اس MS  معمولاً در سنین ۵۰ – ۲۰ سالگی بروز می کند ولی اصولاً زمان شروع علائم و شدت و نحوه بروز هریک اصلاً قابل پشبینی  نیست.

تشخیص  Diagnosis                                                                                                                

– ام اس MS Ms اصولاً از روی علائم غیراختصاصی Non – specific است توسط نرولوژیست حدث زده می شود و با MRI تشخیص قطعی حاصل می شود

اگرچه آزمایشات بیوشیمی زیادی میزان شدت و وسعت ضایعات را برآورد می کنند.

– عکسبرداری از سیستم عصبی مرکزی CNS به وسیله استفاده از ماده  حاجب گاوادونیوم Gavadoniom  که به صورت IV تجویز می گردد و با ان می تواند ضایعات و پلاکهای ام اس MS MS را مشاهده کرد و تشخیص را قطعی نمود:

– استفاده از روش کشیدن مایع نخایی LP برای پیدا کردن انواع ایموگلوبولن IgG بر علیه Membrane Basal Immunoglobulin  رخ می دهد.

– بدیهی است هر دارویی که برای MS کشف شده است دارای هورمون های جایگزین مانند ازون درمانی OZT با روش DIV تزریقی درون رگی اوزون است.

دوره های بالینی

در بیماران MS از نوع پیش رونده و غیرمنظم است.

نوع دوم یک روند بیشروی عود کننده و پیش رونده است – Progressive Relapsing در این نوع بازه زمانی عود یا تشدید ام اس MS قابل تشخیص است.

– نوع سوم را بنام ام اس MS ثانویه Secondary MS نامیده می شود در این نوع تشدید علایم و فواصل نامنظمی حملات را درک می کنیم و مریض نیز به خوبی بدتر شدن حالش را احساس می کند.

– در نوع سوم بیشرونده و طوفانی است Relapsing – Remitting نامیده می شود.

– درست است که در تحقیقات انجام شده انواع متفاوتی از ام اس MS MS تحت ازون درمانی با روش DIV قرار گرفته اند ولی تفاوت زیادی در نوع MS ام اس MS بیماران ندارد.

انواع اشکال بالینی ام اس MS بطور خلاصه به شرح زیر است:

۱- عود کننده بهبود یابنده    Relapsing – Healing

۲- پیشرونده ثانویه  Secondary progressive

۳- پیشرونده اولیه   Primary progressive

۴- پیشرونده عود کننده   progressive – Replacing

در تمام گروههای چهارگانه ام اس MS تحقیقات نشان میدهد نوع اول دوم سوم بسیار سریعتر به اکسیژن / ازون درمانی با روش DIV و پلاسما ازون تراپی را تحمل کرده و به سلامت برمی گردند.

عودت های غیرقابل پیش بینی پس از سالها دوره خاموشی در اثر استرسهای بسیار شدید متحمل است و بیماران MS ام اس MS بهتر است روش زندگی life style خود را تغییر دهد.

– جدیدترین روشهای درمان ام اس MS عبارتست از ازون درمانی (DIV) به مدت مشخص همراه با اکسیژن درمانی در حال ورزش EWOT  که روشی بسیار مناسب برای درمان MS ام اس MS است.

– اوزون با سیزده مکانیزم باعث تعدیل و تصحیح سیستم ایمنی بدن می شود و مانع از رفتار سلولهای سفید برای تمام انواع بیماریهای خود ایمنی و از آن جمله پسوریازیس است: این علل عبارتند از:

– ازون درمانی با سیزده مکانیزم مختلف باعث تعدیل سیستم ایمنی و تعادل در رفتارهای غیرطبیعی سیستم ایمنی و بیماریهای خود ایمنی باز می کنند.

۱- در بیماران MS ام اس MS ازون درمانی با روش DIV باعث افزایش انواع سلولهای خون خواهد شد این امر در پیشگیری و درمان هر نوع آنفولانزا تسریع میشود.

۲- ازون درمانی در بدن گیرنده ازون باعث افزایش فعالیت های سلولهای دفاعی مثل CTL- 8+ شده و با تومورها در شرایط اکسیژن با ضریب اشباع۱۰۰%   و باعث رفع کامل عفونت های ویروسی، باکتریایی و قارچی می گردد.

اینترفرون ها که مواد شیمیایی ناقل پیامهای پیچیده سیستم ایمنی است در ازون درمانی گاهی تا ۹-۴ برابر افزایش می یابد – و این افزایش اینترفرون ها باعث تعادل و رفتار صحیح سیستم ایمنی در بیماری ام اس MS MS می گردند.

اثر اینترفرون ها بر روی سلولهای فاگوسیت و ماکروفاژها بگونه ای است که این سلولها عوامل عفونی مثل باکتریها، قارچها و ویروسها و حتی پریون ها را می بلعند و پس از نابود کردن آنها سلولهای TCO6 را تحریک کرده که این موضوع باعث شروع کلیه واکنشهای ایمنی بدن است.

در درمان ام اس MS و کلیه بیماریهای خود ایمنی در تمام ارگانها و بافتها امروزه در سراسر دنیا ازون درمانی OZT هم زمان با اکسیژن درمانی در حال ورزش EWOT نتایج بسیار مثبتی دریافت شده و بیمار اکثر علائم MS را از دست می دهند

– لذا در بیماریهای مثل هپاتیت B و C و زگیل های آلت تناسلی HSR و تب خال HSV2 و درمان پاپیلوما papilloma می توان از روشهای مختلف ازون درمانی استفاده کرد.

ازون بر روی سرطان های خون Leukemia و سرطانهای سیستم لنفاوی Lymphatic system اثرات درمانی معجزه انگیزی دارد.

از ازون درمانی با روش DIV  (محلول در سرم و تزریق ورید) در سراسر دنیادرمان بیماری هایی مثل:

۱- زگیل گلو و آلت تناسلی

۲- تومورهای کولون Colon Malignancy

۳- لوسمی میلوژنوس Myelogenous Leukemia

۴- اندام کارسینوما

۵- درمان لشمنیازیس   Leishmainanisis

۳- تأثیر ازون درمانی در ام اس MS اثر مستقیم آن برای تحریک فاگوسیت ها برای تولید مدیاتور TNF (فاکتور کروزدهنده بافت)است.

زمانی که یک تومور به درجات متاستاز و درگیری دیگر بافتهای بدن می انجامد اصولاً ازون درمانی در انواع بدخیم های خون و بافت نرم استفاده گسترده ایی در جهان دارد.

تأثیرات ازون درمانی با درمان MS را به دلیل اثرات وسیع ازون درمانی در ام اس MS می شناسند.

۴- ازون درمانی باعث افزایش تولید IL – ۲ اینترلوکین – ۲ می شود که به وسیله سلولهای T کمک کننده TCO4-HClper به مبارزه با هر نوع عامل عفونی و یا آنتی ژن های خودی واکنش نشان می دهند ازون درمانی در ام اس MS رابطه مستقیمی با افزایش ترشح اینترلوکین – ۱ و سیتوکلئین TNF می گردد.

۵- اوزن درمانی باعث استریل شدن سیستمهای از بدن مثل مجاری تنفسی فوقانی و ریه ها و سیستم ادراری تناسلی می گردد امروزه از ازون درمانی در بیماران سپسیز Sepsis استفاده کنند.

۶- ازون درمانی می تواند یک روش کاملاً نوین و سریع درمان FLU  آنفولانزا گردد. خاصیت میکروب کشی، قارچ کشی و ویروسی کشی ازون ۵۰۰۰ برابر قویتر از رادیکال ازاد عمل می کند.

۷- ازون درمانی با افزایش پلاکت های خون PLC همراه است ولی مدت زمان انعقاد تغییری نمی کند در بیماران ام اس MS که گاهاً مدت طولانی را در اتاق خود سپری می کنند.

۸- ازون درمانی در ام اس MS MS سالم است که تحت مطالعه است و امروزه ثابت شده که ازون درمانی در ساخت عروق جدید Neovascularization و گشاد شدن عروق Vascular Dilation کمک شایانی می کند. ضمن اینکه با تأثیر روی پلاکتها و پلاک های آنترواسکلروز منافع و پیشگیرنده سکته های مغزی و قلبی می گردد.

۹- ازون درمانی در MS ام اس MS باعث انعطاف پذیری بیشتر پلاکتها و به اصطلاح رقیق شدن خون و جلوگیری از تشکیل لخته های آترواسکروز و سکته مغزی و قلبی می گردد.

۱۰- ازون درمانی در ام اس MS بطور ثابت شده ایی بر میتوکندری نرونها اثر گذاشتهو میزان تولید ATP افزایش شدیدی نشان می دهد که به دلیل تحریک عملکرد چرخه کربس Krebs و یا چرخه انرژی TCAA میباشد .

در این روند قندهای کبدی دچار گلیکولیز می شوند که این موضوع مبحث پیچیده ایی است.

نتیجه این فعالیت بیوشیمیایی پیچیده فقط افزایش گلوکز برای استفاده سلولهای اعصاب مرکزی CNS در ام اس MS MS رخ می دهد.

۱۱- داروی ازون در بیماران ام اس MS MS باعث تولید رادیکالهای آزاد در سلولی بنام ROS میگردد این زنجیره بیوشیمیایی در آخر، تحریک سیستم ایمنی به مقابله با بسیاری از بیماریهای خود ایمنی از جمله MS می گردد:

ازون درمانی در ام اس MS یک روش ایجاد شک اکسیداتیو است.

ارسام لو

– آنچه در ام اس MS MS باید رعایت شود اینکه قبل از هر نوع درمان کلاسیک که چیزی بجز ترکیبات کورتون و تضعیف کننده ضایعات نیست باید ازون درمانی OZT و پلاسما ازون درمانی POZT بر روی ضایعات بدن است.

از آنجایی که گاز ازون و خواص بیوشیمیایی آن بطور اثبات شده ایی در تنظیم فعالیت سیستم ایمنی و بخصوص ایمنی سلولی را تغییر می دهد و تقویت می کند و در مواردی مانع رفتار بیش حساس ایمنی Immunogenic Hypersensitivity می گردد.

ازون درمانی OZT در سراسر جهان به عنوان محور تحقیقات ازون درمانی برای انواع بیماریهای خودایمنی Auto immune Disease تجویز می شود که نتایج بسیار مهمی در ازون درمانی برای پسوریازیس psoriasis و مولتیپل اسکلروز MS (Multiple sclerosis) بسیار موفق  امیز بوده است ازون درمانی OZT.

ازون درمانی برای ام اس MS MS حدود پنج دهه است که در کشورهای اروپای شرقی و روسیه انجام می گردد و از آنجایی که ازون درمانی برای MS از ارزانترین و مؤثرترین روشهای درمانی است که بی عارضه بودن آن اثبات شده است.

ازون درمانی برای ام اس MS MS از صد سال پیش در حال بررسی و تحقیق است که نتایج آن به شرح ذیل است:

۱- گاز ازون با تأثیر بر فییروبلاست ها تولید کلاژن را بطور جسم گیری افزایش می دهد این عمل به وسیله القاء ترشح اینترلوکین -۱ و Interleukin IL – ۲  و TNF انجام می دهد و همین خاصیت آن در ترکیبات آرایشی و بهداشتی که دارای ازون هستند وجود دارد.

درمان ام اس MS MS با گاز ازون در تمام مراکز تحقیقات جهان در حال انجام اس MSت. این تحریک برای سلولهای نروگلیکون Nuroglycole است.

ازون درمانی ام اس MS MS و تمام بیماری های شبیه آن بسیاری موثر است.

– ازون درمانی بیماری ام اس MS MS باعث رفع کاهش حافظه کوتاه مدت می گردد در اغلب موارد اولین نشانه ام اس MS MS کاهش شدید حافظه کوتاه مدت است.

– ازون درمانی بیماری ام اس MS باعث بهبود اختلالات حسی می شود و این نکته اغلب بصورت فعالیت بیش از حد جنسی تظاهر می کند.

– ازون درمانی در ام اس MS MS می تواند مانع سرگیجه گردد. بیشتر از %۳۰ بیماران ام اس MS دچار اختلال در تعادل و سرگیجه هستند که ازون درمانی برای این موضوع بصورت DIV است.

– دو بینی یکی از شایعترین علائم ظهور MS است – و این موضوع را به تحقیقات جهانی کشانده است ولی در بیماران ام اس MS MS با ازون درمانی مسئله حل می شود.

– مورمور شدن و انشگتان بی حس یکی از علائم ابتدایی MS است که با ازون درمانی به راحتی قابل حل است.

اصولاً پاها شایعترین بخش بدن برای بروز این عارضه اند.

– با درمان ام اس MS به وسیله گاز ازون ضعف عضلانی و گرفتگی عضلانی بسیار کاهش می یابد لذا اکثر ورزشکاران حرفه ایی از ترکیب اکسیژن درمانی با ورزش EWOT و ازون درمانی با روش OZT – DIV استفاده می کنند که دو خاصیت فیزیولوژیک دارد.

۱- افزایش حجم ریه های بیمار و باز کردن نقاط اتلاکتازی ریوی.

۲- غرقاب کردن تمام سلولهای بدن از اکسیژن فعال یا ازون که در ماهیچه ها بصورت اکسی میوگلوبین Mb-O2 در ماهیچه ها یک مخزن از اکسیژن ایجاد می شود که مقاومت ورزشی را بالا می برد.

– از دیگر علائم ظهور MS ام اس MS عدم اختیار ادراری یا مدفوع ناگهان بوجود می آید. %۸۰ بیماران ام اس MS دچار بی اختیاری ادرار و مدفوع می باشند که تنها درمان این گروه استفاده از ازون درمانی DIV است.

– بی حالی و افسردگی می تواند اولین علامت ظهور MS باشند.

از علائم بهبود ام اس MS MS می توان به موارد ذیل اشاره کرد:

۱- عدم هماهنگی بین کلمات در سخن گفتن

۲- دفع بیش از حد ادرار نسبت به سایرین

۳- کابوس شبانه

۴- مجموعه ایی از علائم درگیری سیستم اعصاب مرکزی از جمله کزکز کردن بدن و اختلالات تشخیص Cognitive disorders یا علائم بیماری دو قطبی Bipolar Mode Disorder اثر درمانی ازون و اکسیژن بر روی ام اس MS بر اساس نوع تظاهر ام اس MS متناوب است که این تظاهرات به شکل زیر هستند:

۱- نوع پیشرونده – عود کننده progressive – Relapsing

دنباله دارد…

رابطه بیماری پسوریازیس و استرس

مرور کلی بر روش های درمانی پسوریازیس

هدف از این دفترچه چیست؟

این دفترچه برای کمک به درک شما در خصوص روش های درمانی حال حاضر جهت درمان پسوریازیس ارائه شده است. این دفترچه به عنوان جایگزینی به جای تجویزهای دکتر شما طراحی نشده است و ما هیچ توصیه ای در خصوص به کار گیری یک روش درمانی ترجیحی نسبت به هر یک از روش های دیگر ارائه نمی دهیم؛ بهترین روش درمانی همان روشی خواهد بود که با نظر شما و دکترتان برای وضعیت خاص شما مناسب باشد.

درباره پسوریازیس و آرتریت پسوریازیس

پسوریازیس (Sor-i’ah-sis) یک بیماری مقاربتی مزمن پوستی است، که حدود ۱٪ – ۳٪ جمعیت انگلستان به ان مبتلا می شوند. علائم ان معمولا به صورت پلاک های قرمز، برجسته ظهور می یابد. ممکن است پلاک ها در هر بخشی از سطح پوست ایجاد شوند اما در اغلب موارد پلاک ها روی آرنج، زانو و پوست سر ایجاد می شوند.

ممکن است حدود ۱۰ تا ۲۰ درصد افراد مبتلا به پسوریازیس دچار آرتروز پسوریازیس شوند  که با ایجاد درد و تورم در مفاصل و تاندون ها، همراه با سفتی به خصوص در صبح ها همراه خواهد بود. نواحی ای که اغلب تحت تأثیر قرار می گیرد عبارتند از دست ها، پاها، پایین کمر، گردن و زانو که این امر موجب می شود که حرکت در این نواحی به شدت محدود شود. برای اطلاعات دقیق تر در مورد پسوریازیس و آرتریت پسوریازیس دفترچه های با عناوین پسوریازیس چیست؟ و آرتریت پسوریازیس چیست؟ را ببینید.

اگر چه هیچ درمانی برای پسوریازیس وجود ندارد، اما می توان ان را کنترل نموده و به حالت عادی بازگرداند. نوع ابتلا در همه بیماران یکسان نبوده و لذا پزشکان این بیماری را در سطوح ملایم، متوسط ​​یا شدید دسته بندی می کنند.

لطفا توجه داشته باشید که:

درمانها به ترتیب حروف الفبا و نه به ترتیب اولویت مورد اشاره قرار گرفته اند. این لیست تنها به عنوان مرجع ارائه می شود و شما بایستی همواره توصیه های مشاور خود را در دستور کار قرار دهید. در برخی از موارد ممکن است بیش از یک دارو داده شده و حالت ترکیب مورد استفاده قرار گیرد.

پسوریازیس  Psoriasis

این بیماری به دلیل فعالیت سیستم ایمنی بدن بر علیه سلول های پوست بیمار است. این بیماری وابسته به ژن است و درمان قطعی آن تقریبا ناممکن است. از سال۲۰۱۵از روش های درمانی ازون و ترکیبات ازون دار مثل کرم ازون دار یا روغن های ازون دار استفاده شده و نتایج حیرت انگیزی بدست آمده است.

پسوریازیس را می توان براساس نوع تظاهرش به پنج دسته تقسیم کرد :

پسوریازیس پلاکی : روش درمان ازون بصورت DIV است.

پسوریازیس معکوس : روش درمان ازون بصورت MHT است.

پسوریازیس پاسچولار : روش درمان ازون بصورت AHT است.

پسوریازیس اریترودرمیک : روش درمان ازون بصورت سرم ازون است.

پسوریازیس خالدار : روش درمان ازون درمانی به روش AHT+ DIV است.

این بیماری در بیماران دیابتی، افسردگی و سندرم خستگی مزمن بیشتر دیده می شود.

روش های ازوت درمانی برای پسوریازی بدون خطر و عارضه هستند و این بیماری در سنین ۳۵-۱۵ سالگی بروز می کند ولی در مواردی که بیمار کهولت سن پیدا کرده می تواند سریع و وسیع اتفاق افتد.

محرک های ایجاد یا تشدید پسوریازیس عبارتند از استرس، صدمه به پوست برخی داروها و عفونت می باشد. اگرچه این بیماری می تواند در هر سنی ظهور کند.

روش های درمان پسوریازیس عبارتند از :

ازون درمانی با روش DIV

کرم های ازون بصورت موضعی

نور درمانی

داروهای سیستمیک

طب مکمل مانند طب سوزنی و اکسیژن درمانی با فشار بالا HBOT

علائم پسوریازیس :

در این بیماری علائم شروع ضایعات پوستی در بین افراد مختلف در سنین مختلف متفاوت است. ولی بطور کلی علائم به شرح زیر است :

تکه های قرمز روی پوست که با فلکس های نقره ای پوشیده شده اند ( بیماری صدف)

نقاط کوچک پوسته پوسته شده در اطفل

پوست خشک و ترک خورده

خارش و سوزش در منطقه

ناخن ضخیم و شکننده

مفاصل متورم و دردناک که بنام پسوریازیس آرتریت

مکان های تظاهر پسوریازیس عبارتند از :

پوست سر در نیمی از بیماران پسوریازیس دیده می شود و درمان آن ازون درمانی با روش DIV و استفاده از لوسیون های ازون دار است.

پسوریازیس صورت که اغلب روی ابرو، بینی و لب بالا، بالای پیشانی و خط موی سر را درگیر می کند. برای درمان از اکسیژن فعال بصورت AHT استفاده می شود.

پسوریازیس تناسلی که می تواند کیفیت زندگی بیمار را به شدت کاهش دهد. پسوریازیس با برخی داروها تداخل پیدا می کند که عبارتند از :

لیتیم Li موجب تشدید علائم پسوریازیس می شود.

داروهای ضد مالاریا

ضد قارچ

عوامل ضد قارچی در مراقبت پسوریازیس به طور معمول جهت درمان درماتیت سبوریک (حالت پوسته پوسته شدن سفید – زرد) و پسوریازیس پوست سر مورد استفاده قرار می گیرند. همچنین می توان انها را برای مناطقی که پسوریازیس در قسمت هایی از پوست که دارای چین و چروک می باشد و احتمال زیادی برای عفونت موضعی وجود دارد، مورد استفاده قرار داد. این موارد برای از بین بردن مخمر

قارچ (  pityrosporum ovale که با نام مالاسزیا شناخته شده است)، که با شرایطی از جمله شوره سر و شرایط پوسته پوسته شدن همراه مفید خواهد بود. ادعا شده که بعضی از شامپوهای ضد شوره مرسوم نیز در برابر این  میکروب ها موثر بوده است.

روش های درمانی ضد قارچی یاد شده را می توان به تنهایی و یا به صورت ترکیب انها با کورتیکواستروئیدهای موضعی، درمان های ضد باکتری و یا هر دو مورد استفاده قرار داد. گاهی اوقات این موارد به منظور جلوگیری از عفونت قارچی روی پوست که می تواند مستعد آن باشد افزوده می شود. دفترچه اسکارایس پوست سر را ملاحظه نمایید.

عوامل بیولوژیکی

عوامل بیولوژیکی بیشتر از پروتئین های بیولوژیکی (انسانی و یا حیوانی) و کمتر از مواد شیمیایی ساخته می شوند، و بیشتر شبیه روشی است که انسولین در گذشته از منابع حیوانی ساخته می شد.

عوامل بیولوژیکی نسبت به سایر داروهای پسوریازیس متفاوت هستند چرا که بیشتر به جهت جلوگیری از شرایط سیستم ایمنی و کمتر به دلیل انتظار برای بهبود علائم بیماری طراحی شده اند. این باور وجود دارد که سلول های بیش فعال در سیستم ایمنی مسبب رخداد مجموعه ای از وقایع در بدن هستند که در نهایت باعث می شود پسوریازیس در سطح پوست توسعه یافته و در این حالت سلول های پوستی ملتهب شده و با تورم ظاهر می شوند. عوامل بیولوژیکی از طریق مسدود ساختن عملکرد سلول های ایمنی خاص که باعث کاهش این سلولها می شود، به واسطه کاهش تعداد این سلول ها در پوست و خون و یا مسدود کردن فعال سازی سلول های ایمنی و یا انتشار مواد شیمیایی از آنها کار می کنند.

عوامل بیولوژیکی سلول های بیش فعال بدن را هدف قرار می دهند. برخی از انها یک نوع سلول ایمنی با عنوان سلول T را مورد هدف قرار می دهند، در حالی که دیگر نوع پیام های شیمیایی منتشر شده توسط انها را مورد تهاجم قرار می دهند.

در پسوریازیس، بعضی سلول های T به اشتباه فعال شده و با تولید TNF-alpha (فاکتور ناباروری تومور آلفا) در مقدار بیش از حد به سمت پوست حرکت می کنند. یک بار در سطح پوست آنها شروع به مبارزه با عفونت و یا بهبود زخم می کنند؛ پیام های ارسالی از TNF-آلفا موجب رشد سریع سلول های پوست به شکلی سریعتر از حد معمول می شود. این تولید بیش از حد همان چیزی است که باعث می شود سلول ها را در سطح پوست قرار گیرند. برخی عوامل بیولوژیکی با جلوگیری از فعال سازی و / یا مهاجرت سلول های T وارد عمل شده، با کاهش تعداد سلول های T درگیر با پسوریازیس در بدن، یا هر دو ظاهر می شوند.

عوامل بیولوژیکی ایمنی مزمن هنوز ایجاد نشده اند. در نتیجه آنها به عنوان خط اول درمانی مورد نظر نیستند. معیار مسیری که توسط NICE مشخص شده است وجود دارد که بر اساس ان بیماران می توانند پس از امتحان کردن فتوتراپی و دیگر درمان های سیستمیک مانند درمان های خوراکی، به مواد بیولوژیکی دسترسی داشته باشند.

کول تار

روش درمانی کول تار برای مدت بیش از یک قرن در حوزه درماتولوژی مورد استفاده بوده است.  این روش یک درمانی موضعی (استعمال روی پوست) می باشد که عمدتا برای پسوریازیس پوست سر (کوتاه مدت) مورد استفاده قرار می گیرد. این دارو خاصیت ضدالتهابی و خواص ضد پوسته پوسته شدن داشته و در درمان پسوریازیس پلاک مزمن مفید می باشد. کول تار خالص (کول تار BP، فرمول استاندارد) موثر ترین شکل بوده و به طور معمول در غلظت ۱ تا ۱۰ درصد در یک پایه پارافین نرم مورد استفاده می باشد، اگر چه تعداد بیماران اندکی که به پسوریازیس مبتلا هستند می توانند بوی ان را تحمل کنند.

عصاره های پاک کننده کول تار حاوی محصولات نام اشنایی می باشد که بیشتر جهت استفاده در منزل مناسب هستند اما اثر بخشی انها کمتر بوده و روند بهبودی در انها طولانی تر می باشد. تماس با محصولات کول تار با پوست نرمال معمولا مضر نیست و می توان انها را برای ضایعات گسترده مورد استفاده قرار داد؛ با این حال، تحریک، تماس با مواد آلرژی زا و فولیکولیت استریل (نقاط پرشده در پایه ای از مو) می تواند رخ دهد. عصاره های دارای خلوص بیشتر را می توان بر روی چین و چروک های پوست چهره مورد استفاده قرار داد. حمام و شامپوهای تار نیز مفید بوده و برخی از این محصولات بدون نیاز به نسخه نیز قابل خریداری هستند. ترکیب کول تار با نور ماوراء بنفش B نیز در بیمارستان ها مورد استفاده بوده است. این مورد توسط متخصص آمریکایی پوست، ویلیام بروکرمن در سال ۱۹۲۵ ارائه و فرموله شده و روش Goeckerman نام دارد. برخی از واحد های روزانه بیمارستانی هنوز هم مانند قبل از روش درمانی با محصولات تار در حمام بهره می برند.

روش های درمانی ترکیبی

گاهی اوقات پزشکان یک محصول حاوی یک یا چند ماده فعال با کارکردهای مختلف را تجویز می کنند. ممکن است این کار به منظور ساده کردن روش های درمانی باشد که در هر زمان یک بار مورد استفاده قرار گیرد و یا ممکن است به دلیل موثرتر بودن عوامل فعال در زمان ترکیب شدن باشد. تعداد زیادی برای ترکیبات احتمالی وجود دارد. ممکن است در برخی موارد انها را به عنوان “موارد ویژه” در نظر داشته باشیم که به فرمولاسیون هر دارو اشاره دارد که البته به “نیاز بالینی مخصوص” بیمار بستگی دارد. این موارد باید توسط متخصص داروساز انجام گیرد و تضمین کیفیت مربوطه همراه با طول عمر کوتاه می تواند گران باشد.

دیترانول

بیش از ۱۰۰ سال است که دیترانول در زمینه درمان پسوریازیس مورد استفاده بوده است. در واقع این ماده یک ماده شیمیایی بوته ای می باشد، که از پوست یک درخت Araroba در امریکای جنوبی گرفته شده است. دیترانول در خمیر لاسار (اسید سالیسیلیک و خمیر اکسید روی ساخته شده توسط پوستر آلمانی متخصص پوست لسار) با بیشترین موفقیت جهت بیماران بستری در بیمارستان ها مورد استفاده بوده است. استفاده از دیترانول بدون عوارض جانبی نیست: چرا که می تواند موجب لکه دار شدن پوست و لباس شود و همچنین در صورتی که استعمال ان با دقت همراه نباشد می تواند پوستی که مبتلا نشده بوده را نیز بسوزاند. بنابراین استفاده دقیق در بیمارستان بسیار امن تر می باشد در حالی که استفاده از ان در خانه اغلب و به دلیل دشواری در استعمال ان تاثیر کمتری دارد.

موارد کاربردی زیادی جهت تمرکز پزشکان وجود دارد و همچنین گرایشی برای افرادی که غلظت های مختلف برای انه تجویز می شود جهت استفاده در حالت گام به گام وجود دارد که در آن قدرت محصول با توجه به سطح مفید بودن و یا واکنش منفی افزایش می یابد.

محصولات اختصاصی حاوی دیترانول بیشتر، مقبولیت بیشتری دارد و می توان آنها را روی پلاک های پسوریات اعمال نمود و پس از یک ساعت ان شستشو داد. این روش موجب کاهش ریسک سوزاندن و رنگی شدن توسط دیترانول می شود اما هنوز هم در نظر داشتن این مورد ضروری است که شما در هنگام مصرف محصول دقت لازم را داشته باشید؛ همچنین توصیه می شود به منظور محافظت روی یک حوله کهنه بنشینید تا در صورت لزوم از فیبرها حفاظت شود.

آرام بخش ها

رطوبت موجب تسکین، صاف شدن و هیدراته شدن پوست می شود و برای تمام اختلالات خشکی یا پوسته پوسته شدن مورد استفاده قرار می گیرد. اثرات آنها کوتاه مدت بوده بوده و باید انها به صورت و حتی پس از آن مشاهده بهبودی مورد استفاده قرار داد. این دارو برای اختلالات مربوط به و اگزما؛ و کمتر برای پسوریازیس، مفید هستند هر چند که می توانند زمینه ساز کاهش خارش شده و به حذف علت کمک کنند. مرطوب کننده های ملایم برای بسیاری از بیماران مبتلا به پوست خشک مناسب هستند اما طیف گسترده ای از آماده سازی های چرب تر در دسترس هستند که از جمله انها می توان به پارافین سفید نرم، امولسیون پماد، و پماد پارافین نرم و مایع سفید اشاره داشت. شدت شرایط، ترجیح بیمار و محل شیوع پسوریازیس اغلب در انتخاب نرم کننده دخیل هستند. مرطوب کننده ها باید در جهت رویش مو اعمال شوند.

در موارد نادر ممکن است رشد بعضی از مواد تشکیل دهنده موجب ایجاد حساسیت شود به طوری که اگر واکنش اگزمایی رخ دهد، بهتر است استفاده از نرم کننده متوقف شود. می توان از آماده سازی هایی مانند کرم مرطوب کننده و امولسیون پماد به عنوان جایگزین هایی برای صابون جهت شستشو و در حمام بهره برد؛ این آماده سازها باید قبل از شستشوی کامل بر روی پوست اعمال شوند. اضافه کردن روغن حمام نیز می تواند مفید باشد. با این حال کرم مرطوب کننده برای درمان اگزمای آتوپیک توصیه نشده است چرا که به دنبال ان لاریل سولفات سدیم (مواد شوینده سوزاننده) موجب کم رنگ شدن پوست می شود و همچنین به لایه پوستی آسیب می رساند. آماده سازی شامل تهیه ضد باکتری می باشد که باید از ان مگر در موارد عفونی و موارد استفاده مکرر اجتناب شود.

اوره به عنوان یک عامل مرطوب کننده مورد استفاده می باشد. این ماده در شرایط پوسته پوسته شدن استفاده می شود و ممکن است جهت درمان بیماران مسن مفید واقع شود. گاهی اوقات نیز همراه با دیگر موارد عوامل موضعی مانند کورتیکواستروئیدها برای افزایش نفوذ استفاده می شود. جزوات بهداشتی و پسوریازیس ما را مشاهده نمایید.

داروهای ضدافسردگی

این مورد در طول دهه ۱۹۵۰ به اثبات رسید که متوترکسات در پاکسازی پسوریازیس مفید بوده و در نهایت استفاده از ان در دهه ۱۹۷۰ مورد تایید قرار گرفت. در مورد پسوریازیس، متوترکسات از طریق جلوگیری از تقسیم و ازدیاد بیش از حد سلول های پوستی که سبب پوسته پوسته شدن و کم رنگ شدن پوست می شوند مفید واقع می شود. این دارو تنها زمانی استفاده می شود که شرایط شدید بوده و نسبت به روش های درمانی متداول پاسخ مناسبی دریافت نکنیم چرا که در غیر این صورت عوارض جانبی این دارو نیز مطرح هستند. همچنین می توان از ان در درمان آرتریت بهره برد، بنابراین می توان از ان در هر دو حالت و به صورت همزمان بهره مند شد. در مردان با توجه به شروع خانواده، یک دوره شستشوی سه ماهه جهت اتمام مصرف دارو در نظر گرفته می شود. برای زنان این توصیه وجود دارد که در زمان مصرف هر کدام از این داروها باردار نشوند. سیکلوسپورین یکی دیگر از داروهای ضد افسردگی می باشد که در اصل است برای جلوگیری از احتمال پس زدن در بیماران پیوندی استفاده می شود. پزشکان متوجه شدند که بیمارانی که سابقه قبلی پیوند پسوریازیس داشتند پس از پیوند پلاک های کمتری داشته و لذا تحقیقات بیشتری به خصوص در مورد بیماران پسوریازیس انجام گرفت. این تحقیق نشان داد که سیکلوسپورین به عنوان یک عامل سریع عمل می کند و معمولا به عنوان یک دوره کوتاه در نظر گرفته می شود اما می تواند به طور مداوم و تا یک سال نیز در نظر گرفته شود. سیکلوسپورین در مواردی که پسوریازیس شدید وجود داشته و نسبت به درمان های دیگر بسیار مقاوم می باشد (سر سخت) اثر بخشی بیشتری دارد. اینکه این  دارو دقیقا چطور کار می کند به طور کامل درک نشده است اما ممکن است منجر به نفوذ زیاد اپیدرمال (نرخ بالای تقسیم سلولی) با سرکوب فعالیت لنفوسیت T (سلول های سفید خون) در سطح پایین تر (درم) و لایه های فوقانی (اپیدرمی) پوست پسوریاتیک گردد.

فتوتراپی

افرادی که مبتلا به پسوریازیس هستند گاهی جهت انجام درمان از طریق نور ماوراء بنفش UV به واحد بیمارستان تخصصی مراجعه می کنند. نور ماورا بنفش به طور طبیعی در نور خورشید یافت می شود و دارای سه طبقه بندی می باشد: اشعه ماوراء بنفش A، B و .C UVA نفوذ عمیق تری داشته است و این امر با پیری پوست و چین و چروک همراه خواهد بود؛ UVB موجب قرمز شدن پوست شده و در صورتی که از پوست محافظت نشود موجب قهوه ای رنگ شدن و سوختن ان می شود؛ UVC توسط لایه اوزون جذب شده و به سطح زمین نمی رسد. از اشعه های UVC در روش درمان فتوتراپی استفاده نمی شود.

UVB برای درمان پسوریازیس گوتتا یا پسوریازیس پلاک استفاده شد که البته نتوانست نسبت به درمان های موضعی ساده پاسخ دهد. این روش موجب بروز واکنش های شیمیایی ای می شود که قابلیت سلول های آسیب دیده در زمینه تکثیر را کاهش می دهد. دو نوع روش درمانی مبتنی بر UVB وجود دارد: باند پهن و باند باریک. در روش باند باریک UVB که اغلب با نام TL01 از ان یاد می شود و شایع ترین نوع درمان UVB در انگلستان است روش کاری بسیار شبیه به UVB باند پهناست، اما دقیق تر و شدیدتر می باشد که این موضوع به معنی این است که پلاک ها سریع تر پاک شده و درمان های کمتری برای این مهم لازم می باشد.

PUVA یکی دیگر از روش های درمانی نور UV می باشد. در این روش از نور UVA و یک عصاره گیاهی با نام psoralen استفاده می شود. این ماده شیمیایی موجب حساس تر شدن پوست نسبت به نور شده  و باعث افزایش تاثیر نور UVA  می شود. Psoralen به طور معمول به صورت یک قرص و یا از طریق حمام با یک محلول پسورال مورد استعمال قرار می گیرد. همانند روش درمانی UVB، این روش نیز عموما در بیمارستان مورد استفاده قرار می گیرد اما در برخی از مناطق روستایی یک سرویس خانگی نیز ممکن است در دسترس باشد. هر دو فرم درمان از طریق نور UV دارای اثر انباشتگی بر روی پوست هستند، که طیف انها از freckling، ضخیم شدن اپیدرمال و چروکیده شدن به دلیل دیسپلازی اپیدرمی یا تومورهای پوستی مانند کارسینوم سلول بازال (که با عنوان زخم جوندگان شناخته می شود، چرا که به صورت موضعی و به ندرت گسترش می یابد) متغیر هستند. به این دلیل محدودیتی برای تعداد درمان های مجاز وجود دارد که باید در زمان درمان پوست در نظر گرفته شود. با این حال، سطوح ابتلا به نور خورشید و استفاده از سوله های آفتابی می تواند خطر ابتلا به سرطان پوست را افزایش دهد و ممکن است برای افرادی که سابقه ابتلای خانوادگی به فتوتراپی ملانوم دارند به عنوان یک گزینه درمانی در نظر گرفته شود. افرادی که دارای پوست با تیپ های ۵-۱ هستند. که در این راستا افراد دارای پوست نوع ۱ نسبت به درمان مقاوم تر هستند و اغلب دچار سوختگی بوده و کمتر مرطوب هستند و لذا ممکن است این روش درمانی برای انها کارکرد چندانی نداشته باشد.

رتینوئید

رتینوئید یک مشتق از ویتامین A بوده و می توان ان را به هر دو صورت خوراکی و یا اعمال مستقیم روی پوست مورد استفاده قرار داد. در این راستا نباید این محصولات را با محصولات ویتامین A که از فروشندگان مواد شیمیایی و یا سوپرمارکت ها به عنوان مکمل های ویتامین خریداری می شوند اشتباه گرفت. آیتورتین خوراکی یک روش درمانی موثر مبتنی بر ویتامین A جهت پسوریازیس است و فقط

توسط درماتولوژیست ها در بیمارستان برای موارد پسوریازیس شدید، گسترده، سر سخت تجویز می شود.

این ماده نیمه عمر طولانی مدتی دارد که این موضوع به این معنی است که می تواند برای دوره زمانی قابل توجهی پس از درمان و در بافت پایدار باقی بماند. در مورد زنان این اقدامات ضد بارداری به سپری کردن دوره و به حداقل سه سال ادامه درمان نیاز دارد، چرا که می تواند موجب مانع در جهت رشد کودکان نابالغ گردد.

رتینوئید موضعی برای درمان موارد خفیف تا متوسط ​​پلاک پسوریازیس استفاده می شود که از طریق کاهش شکل پچ های پوست مبتلا موثر واقع شده و در خصوص کف مروارید نیز مفید می باشد زیرا موجب کاهش روند ضخیم شدن پوست – که می تواند کار را برای انجام فعالیت های روزمره دشوار سازد- می شود. همچنین موجب  کاهش روند تشکیل سیتوکین ها و اینترلوکین ها (دو ماده شیمیایی در بدن که نقش ایجاد التهاب را بر عهده دارند) می شود. به عبارت دیگر، مکانیزم ان از طریق کاهش التهاب و کاهش روند رشد پلاک ها موثر واقع می شود. با این حال، در صورتی که با

پوست طبیعی تماس داشته باشد می تواند موجب تحریک شود.

خصوصیت رتینوئید موضعی و جذب سیستمیک پایین آن به معنی این است که عوارض جانبی کمتری نسبت به رتینوئید قبلی ایجاد می کند. دارای نیمه عمر ۱۸ ساعته بوده و در مراحل مکرر ازدیاد پیدا نمی کند. اقدامات پیشگیرانه فقط برای زنان در طول درمان با عوامل موضعی ضروری می باشد. در صورت مصرف خوراکی، باید یک دوره درمان سه ساله در نظر گرفته شود، بنابراین رتینوئید به طور معمول در زنانی که در سن باروری استفاده نمی شود.

استروئیدها

کورتیکواستروئیدهای موضعی برای درمان شرایط التهابی پوست (به غیر از موارد ناشی از عفونت) استفاده می شود و در صورت مصرف صحیح ایمنی لازم را دارا هستند. این مواد در شرایطی مانند اگزما و پسوریازیس موثر هستند. کورتیکواستروئیدهای موضعی در طول مصرف تنها التهاب را مهار می کنند؛ آنها شرایط را بهبود نمی بخشند و حتی ممکن است پس از توقف استفاده از کورتیکواستروئیدهای موضعی مشکلات پوستی بدتر شود. این مورد یک اثر بازگشتی نامیده می شود. این مواد معمولا جهت تسکین و مهار علائم اختلال و در زمانی که اقدامات دیگری مانند مصرف نرم کننده ها بی اثر هستند مورد استفاده قرار می گیرد. کورتیکواستروئیدهای موضعی به چهار دسته اصلی تقسیم می شوند:

  • خفیف
  • متوسط
  • قوی
  • بسیار قوی

قدرت انتخابی توسط پزشکان به شرایط بیمار و میزان و شدت وضعیت بستگی دارد. خطر عوارض جانبی به موازات قدرت مواد استروئیدی و مدت زمان درمان متغیر است. چهره، ناحیه تناسلی و نواحی چرب پوست نسبت به سایر مناطق استروئیدهای بیشتری را جذب خواهند کرد. اگر از شما از یک استروئید در زیر تحت باند (که موجب مسدود شدن ان می شود) استفاده می کنید در این حالت نیز با اثر مشابهی وجود خواهد داشت.

ممکن است عوارض جانبی ایجاد شده بر روی پوست پس از گذشت دو هفته از مصرف نمایان شود. مصرف استروئیدهای قوی و بسیار قوی باید به دقت نظارت شده و محدود به چند هفته باشد که پس از آن یک استروئید خفیف باید جایگزین شود. پالسینگ اصطلاحی است که در هنگام مصرف استروئید برای چهار هفته همراه با استراحت چهار هفته ای یا بیشتر جهت پوست روشن از ان استفاده می شود. این نوع استفاده از استروئید موضعی به پوست اجازه می دهد تا امکان بازیابی بین دوره های درمان جهت بیماران در هر سه ماه فراهم شود. در مورد کودکان فقط استروئیدهای خفیف و متوسط باید به منظور جلوگیری از عقب ماندگی رشد و اختلال آرایشی بلند مدت بالقوه مورد استعمال قرار گیرد؛ در صورتی که کودکان دچار پسوریازیس شدید باشند در این حالت ممکن است متخصص پوست تجویزهای متفاوتی داشته باشد.

اگر درماتیت آلرژیک تماسی نسبت به استروئید موضعی وجود داشته باشد، در این صورت تست پچ لازم بوده و بیماران باید یکی دیگر از انواع استروئید با قدرت مشابه را مورد استفاده قرار دهند. در صورتی که (کاهش پاسخ به دارو) رخ دهد، در این حالت بهتر است که يک محصول ديگر با استفاده از یک مولکول متفاوت مورد استفاده قرار گیرد. باید از مصرف کورتیکواستروئیدهای موضعی بسیار قوی یا سیستمیک اجتناب شود و یا مصرف انها باید تنها تحت نظارت متخصص پسوریازیس (در مواردی مانند پسوریازیس کف پا و یا کف دست) صورت گیرد چرا که اگر چه ممکن است آنها موجب افول پسوریازیس در کوتاه مدت شوند، اما عود و یا بازگشت انها را در پی خواهد داشت (که گاهی اوقات باعث ایجاد پسوریازیس شدید پوسچر نیز می شود). می توان این موارد را با یک درمان موضعی دیگر که می توان ان را برای مدت زمان استراحت چهار هفته ای ادامه داد – به عنوان مثال آماده سازی ویتامین D – ادامه داد. در مورد پسوریازیس پوستی روش منطقی از این قرار است که از یک کورتیکواستروئید قوی تر استفاده کنید. متاسفانه تنها محصولات کورتیکواستروئید قوی و یا بسیار قوی مانند ژل ها، فوم ها، شامپو ها یا لوسیون ها وجود دارد. این امکان نیز وجود دارد که پالسینگ زمانی که شما کنترل لازم را در اختیار دارید موثر باشد. باید روش باید به جهت یک برنامه یک روزه تجویز شود اگر چه در موارد شدید ممکن است متخصص پوست یک برنامه مصرف دو بار در روز را برای کوتاه مدت توصیه کند. اگر پوست سر بسیار پوسته پوسته شده باشد در این صورت متخصص پوست شما می تواند به شما نشان دهد که چگونه از یک مرطوب کننده مناسب استفاده نمایید. عوامل ضد باکتری را می توان با آماده سازهای استروئید با اثر خوب ترکیب کرد. با این حال، آنتی بیوتیک نیز می تواند در برخی از به عنوان یک عامل آلرژی زا عمل کند. درمان های موضعی برای مشکلات موضعی ایده آل هستند، در حالی که آنتی بیوتیک های خوراکی برای عفونت گسترده تر تجویز می شوند. داروهای ترکیبی آنتی بیوتیکی موضعی فقط باید برای مدت دو هفته استفاده شود چرا که در غیر این صورت مقاومت باکتریایی ایجاد شده و اثرات نامطلوبی خواهد داشت.

موارد مشابه با ویتامین D

موارد مشابه با ویتامین D، مانند کالپپتیرول، کلسیتريول و تاکالسیتول نباید با مکمل های ویتامینی که مورد مصرف هستند اشتباه گرفته شود؛ این موارد به منظور دارا بودن یک اثر کاملا متفاوت اصلاح شده اند. آنها موجب کاهش روند تکثیر بیش از حد سلول های پوست شده و همچنین تحریک  تقسیم کراتینوسیت ها – که یک نوع سلول در لایه بالایی پوست هستند که اصلاح روند غیر طبیعی و سریع گردش خون سلولی که پسوریازیس را تبیین می کند- را تصحیح می کند. بر خلاف ویتامین D با منبع طبیعی، آنها اثر کمتر بر روی متابولیسم کلسیم دارند (مکانیسم که سطوح کلسیم در بدن را تنظیم می کند) و لذا ریسک سطوح بالای کلسیم در خون (هیپرکلسمیا) یا در ادرار (هیپرکلسیوریا) را کاهش می یابد. با این وجود محدودیت هایی نیز در زمینه مقدار قابل استفاده در هر مرتبه (۱۰۰ گرم در هفته) جهت محدود ساختن احتمال بروز این عوارض جانبی در نظر گرفته می شود.

سهولت در مصرف و سطوح کم اثرات جانبی موجب شده تا این عوامل نزد متخصصان حوزه پزشکی و افراد مبتلا به پسوریازیس محبوب باشند.

یکی از این عوامل به صورت ترکیبی با کورتیکواستروئید موضعی قوی جهت کمک به کاهش التهاب پوست به کار می رود. این محصولات محدودیت زمانی مصرف چهار هفته ای قبل از متوقف کردن و چهار هفته قبل از آن شروع مجدد دارند. این روند فرصت لازم جهت بازسازی را برای پوست فراهم می اورد. این ماده به صورت پماد یا یک ژل با چربی کمتر ارائه می شود و می توان ان را بر روی بدن و پوست سر استعمال نمود.

سبک زندگی

حفظ یک سبک زندگی سالم تر برای هر کسی که به پسوریازیس مبتلا می باشد توصیه می شود اما ممکن است زمانی که شما در هنگامی که نسبت به ظاهر خود حس خوبی ندارید اعتماد به نفس تان را نیز از دست بدهید و بسیاری از افراد مبتلا به پسوریازیس نیز سعی دارند تا از دیده شدن پوست خود جلوگیری کنند. اما اجتناب از ورزش می تواند ریسک ایجاد شرایط مرتبط مانند ابتلا به دیابت و بیماری های قلبی را افزایش دهد. همچنین ورزش نیز یک راه خوب برای کاهش استرس است، که یک عامل کلیدی در بروز پسوریازیس می باشد. اگه شما نسبت به تاثیری که ممکن است ورزش به دلیل هر شرایطی که از قبل وجود دارد، نگرانی دارید و اینکه اگر برای مدتی ورزش نکرده اید در این صورت

به آرامی و با دقت کار شروع کرده و سپس مدت ان را افزایش دهید. ورزش منظم و سبک زندگی سالم (مانند خودداری از کشیدن سیگار ، داشتن یک رژیم غذایی سالم و کاهش مصرف الکل) می تواند برای بهبود پسوریازیس و اعتماد به نفس و خودآگاهی شما مفید باشد. دفترچه پسوریازیس و قلب و همچنین ابعاد روانشناختی پسوریازیس را ببینید.

خلاصه

به منظور اثر بخشی هر روش درمانی در نظر داشتن این نکته ضروری است که از راهنمایی ارائه شده توسط مسئول خدمات بهداشتی تان پیروی کنید. همیشه برچسب های محصول و یادداشت اطلاعات بیمار (PIL) که همراه با داروهای شما عرضه می شود را بخوانید. درمان های موقت به طور ناگهانی اثر بخشی خود را از دست می دهند (Tachyphylaxis) و یا احساس درمانی کمتری را به دست می دهند. از انجا که ممکن است پسوریازیس یک بیماری مادام العمری باشد لذا برای دکتر شما ضروری است تا هر چند وقت یک بار نسبت به تغییر دارو یا رژیم درمانی شما اقدام نماید. ممکن است این تغییر در درمان به پوست شما اجازه دهد تا نسبت به اثرات درمانی بهبود یافته و یا اینکه بتواند از یک دارو که قبلا آزمایش شده است بیشتر بهره مند شود. روش درمانی که شما و مسئول مراقبت های بهداشتی شما در نظر دارید هر چه که باشد، یک دوره مناسب خواهد بود، حتما مزایا، روند بهبود و هر گونه عوارض جانبی ان را گزارش دهید تا بدین ترتیب اطمینان حاصل شود که شما بهترین سطح مراقبتی را دریافت می کنید.

 

رابطه بیماری پسوریازیس و استرس

درمان و کنترل بیماری پوستی پسوریازیس

بیماری پسوریازیس در بعضی از افراد بسیار آزاردهنده است و راه‌ هایی برای کنترل و درمان پسوریازیس به کنترل علائم بیماری آن‌ ها کمک می‌ کند. راه‌ ها و داروهای مختلفی برای درمان پسوریازیس وجود دارد اما راه‌های خانگی درمان پسوریازیس کمک شایانی در کنترل بیماری دارد و استفاده از این درمان‌های خانگی آسان و مفیدتر است.

پسوریازیس چیست؟

پسوریازیس، یک بیماری پوستی است که، چرخه زندگی سلول‌ های پوستی را بهم می‌ زند و با افزایش سرعت ساخت سلول بر سطح پوست، باعث بوجود آمدن تکه‌ های قرمز یا نقره‌ای ضخیم، خارش‌ دار و خشک می‌ شود. این ضایعات پوستی بیشتر در نقاط اطراف پوست سر، آرنج و زانو ظاهر می‌ شوند. در ادامه مطلب به تعدادی از درمان های خانگی این بیماری مزمن پوستی اشاره می کنیم:

۱- کرم ضخیم بمالید:

آیا به دنبال راهی برای کم کردن خارش ضایعات پوستی‌ تان هستید؟ کرم‌ های ضخیم می‌ تواند به شما در این زمینه کمک کند.سعی کنید روی ضایعات پوستی، کرم ضخیم بمالید. این کار زخم را التیام می‌ دهد و قرمزی پوست شما را کاهش می‌ دهد.کرم ضخیم مالیدن درمان پسوریازیس و علائم آن را برایتان آسان می‌ کند.

1

۲- سرکه سیب طبیعی برای پوست سر:

استفاده از سرکه سیب روشی مناسب برای درمان پسوریازیس در پوست سر شما است. محلول آن را چند بار در هفته روی برخی از نقاط پوست سر خود بمالید، این کار خراش پوست سر ناشی از پسوریازیس را التیام می‌ دهد و موجب می‌ شود التهاب پوست سر شما خشک شود. درمان پسوریازیس و بثورات جلدی آن به این روش آسان است.
از سرکه سیب روی نقاطی که ترک خورده و خونریزی کرده است، استفاده نکنید، زیرا موجب می‌ شود که شما احساس سوزش کنید.

2

۳- نور خورشید:

مدت زمانی از روز را خارج از خانه و جلوی نور خورشید بگذرانید. نور خورشید بهترین درمان پسوریازیس است. به نقاط بدون پسوریازیس، کرم ضد آفتاب بمالید و ۵ یا ۱۰ دقیقه در روز جلوی نور آفتاب بروید. بیش از حد زیر نور آفتاب نروید، نور خورشید بیش از حد می‌ تواند خطر ابتلا به سرطان پوست را بالا ببرد.

3

۴- حمام نمک دریایی:

آیا به دنبال راهی برای تسکین خارش پوستتان هستید؟ وان آب گرم به همراه نمک طعام دریایی و سولفات منیزیم می‌ تواند به درمان پسوریازیس کمک کند. بدنتان را ۱۵ دقیقه در حمام نمک بخیسانید و بعد از اینکه بدنتان را آب کشیدید، روی ضایعات پوستی بدنتان مرطوب کننده بمالید.

4

۵- کپسایسین:

این ماده باعث تندی فلفل می‌ شود و در فلفل تند وجود دارد. محققان می‌گویند این ماده درد، التهاب و قرمزی را کاهش می‌دهد. این ماده در برخی از کرم‌ ها نیز وجود دارد و این نوع کرم‌ ها برای درمان پسوریازیس مفید هستند. البته ممکن است، زمانی که از این کرم‌ ها استفاده می‌ کنید، احساس سوزش داشته باشید.

5

۶- زردچوبه:

مطالعات نشان می‌ دهد که زردچوبه، از عود و شعله‌ور شدن پسوریازیس جلوگیری می‌ کند و در درمان پسوریازیس نقش به سزایی دارد. از این ماده در وعده‌ های غذایی و برای چاشنی غذاهایتان استفاده کنید تا درمان پسوریازیس در شما به آسانی صورت گیرد.

6

۷- روغن درخت چای:

این یک گیاه بومی استرالیایی است؛ اما برای تهیه این گیاه نیاز نیست به آن دور دست‌ ها بروید. شامپوهای حاوی این گیاه در بازار موجود است و استفاده از آن‌ها به درمان پسوریازیس پوست سر کمک می‌ کند.

7

۸- خیس کردن در جو:

این کار یک راه طبیعی برای درمان پسوریازیس و تسکین پوست است. در حمام آب گرم مقداری جو بریزید و مدتی در این آب گرم به همراه جو بشینید تا پوست شما التیام یابد. توجه کنید که از آب ولرم استفاده کنید تا پوستتان تحریک نشود.

8

۹- مدیتیشن و یوگا:

کاهش استرس می‌ تواند موجب تسکین علائم بیماری شما شود. یوگا بهترین درمان پسوریازیس است، به خصوص اگر دچار ورم مفاصل پسوریازیس هستید و از درد آن رنج می‌برید. یوگا درد مفاصل را تسکین و دامنه حرکات شما را گسترش می‌ دهد.

9

۱۰- روی آن نواحی را جمع کنید:

در هنگام خواب و یا مواقعی که می‌ توانید، روی نواحی پسوریازیس پوستتان مرطوب کننده بمالید و سپس با روکش پلاستیکی یا دستکش روی آن نواحی را بپوشانید، بعد از آن یک لباس تنگ نیز بپوشید تا مرطوب کننده بتواند به درستی عمل کند و نواحی پسوریازیس پوست شما درمان شود. حفظ مرطوب کنندگی پوست، راهی مفید برای درمان پسوریازیس است.

10

۱۱- اسید چرب امگا۳:

این اسیدهای چرب با التهاب و تورم مبارزه می‌کند، این اسیدهای چرب در ماهی‌ های چرب مانند ماهی آزاد، ماهی خال مخالی، ماهی تن، ساردین و قزل‌آلا وجود دارد. شما می‌ توانید با استفاده از این ماهی‌ ها یا مکمل‌ های روغن ماهی، اسید چرب امگا ۳ را دریافت کنید. مصرف امگا۳ به درمان پسوریازیس کمک می‌کند، البته هنوز در مطالعات انجام شده مشخص نشده است که چه میزان امگا۳ برای درمان پسوریازیس مفید است.

11

۱۲- انگور اورگان:

این اسم کمی گمراه کننده است، این گیاه همیشه سبز است. نام رسمی این گیاه ماهونیا آکویفولیوم (Mahonia aquifolium) است. کرمی را خریداری کنید که ۱۰% مواد تشکیل دهنده آن گیاه انگور اورگان باشد. استفاده از این نوع کرم‌ها در درمان پسوریازیس نقش مؤثری دارد.

12

۱۳- رژیم غذایی مدیترانه‌ای:

این برنامه غذایی بر روی ماهی، سبزیجات و میوه‌جات و غلات سبوس‌دار تمرکز دارد. یک مطالعه نشان می‌ دهد که این رژیم غذایی در درمان پسوریازیس مؤثر است.

13

۱۴- آلوئه ورا:

مطالعات نشان می‌ دهد این گیاه می‌ تواند پسوریازیس را بهبود بخشد و در درمان پسوریازیس نقش مؤثری دارد. آلوئه ورا یک گیاه ضد التهابی است و به کاهش قرمزی کمک می‌ کند. از ژل یا کرم با ۰.۵٪ آلوئه ورا بر روی ضایعات پوستی خود بمالید تا علائم پسوریازیس شما تسکین یابد.

 

درمان پسوریازیس

درمان پسوریازیس

درمان پسوریازیس

درمان پسوریازیس

درماندرمان پسوریازیس پسوریازیس

درمان پسوریازیس

درمان پسوریازیس

رابطه بیماری پسوریازیس و استرس

بیماری پسوریازیس چیست؟

 بیماری پسوریازیس، یک بیماری شایع پوستی است که، چرخه زندگی سلول‌های پوستی را بهم می‌زند. پسوریازیس با افزایش سرعت ساخت سلول بر سطح پوست ، باعث بوجود آمدن تکه های نقره ای ضخیم و خارش دار، خشک و یا تکه های قرمز که گاهی اوقات دردناک هم هستند، می‌شود. این تکه ها بیشتر در نقاط اطراف پوست سر، آرنج و زانو ظاهر می‌شوند. برای بعضی از افراد بیماری پسوریازیس فقط آزاردهنده است، اما برای بعضی دیگر این بیماری بخصوص اگر با ورم مفاصلهمراه باشد، باعث از کار افتادگی می‌شود.

علایم ابتلا به بیماری پسوریازیس

علایم پسوریازیس می‌تواند بین افراد مختلف، متفاوت باشد و شامل یک یا چندتا از نشانه های زیر شود:

  • تکه های قرمز روی پوست که با فلس‌های نقره‌ای پوشیده شده است.
  • نقاط کوچک پوسته پوسته شده (معمولا در کودکان دیده می‌شود).
  • پوست خشک و ترک خورده که ممکن است خونریزی هم بکند.سس
  • خارش، سوزش و یا درد در نقاطی از پوست.
  • ناخن ضخیم، سوراخ شده و یا برآمده.
  • مفاصل متورم و سفت شده.

نواحی مبتلا به پسوریازیس می‌توانند شامل قسمت‌های کوچک شوره مانند تا تکه های بزرگ که کاملا قسمت درگیر (مثلا دستها) را می‌پوشانند، باشد. انواع متعادل پسوریازیس فقط آزاردهنده هستند، درحالیکه انواع سخت و شدید آن باعث ازکار و شکل افتادگی ناحیه می‌شود.

بعضی از انواع پسوریازیس شامل:

  • پسوریازیس پلاکی (Plaque psoriasis):این نوع از پسوریازیس شایع ترین نوع این بیماری است و حدودا ۹۰ درصد مبتلایان به پسوریازیس از این نوع از بیماری رنج می‌برند. نشانه‌های آن شامل، جراحات و زخم های پوستی خشک و قرمز می‌شود، که با فلس‌های نقره‌ای پوشیده شده‌اند. هرچند ناحیه خاصی مخصوص این نوع از بیماری نیست و این بیماری می‌تواند در همه جای بدن ظاهرشود، اما معمولا پسوریازیس پلاکی در آرنج، زانو و پوست سر خود را نشان می‌دهد. پلاک‌ها می‌توانند خشک و خارشدار باشند. در مراحل پیشرفته و شدید بیماری، پوست دور مفاصل ممکن است، تکه شده و خونریزی نماید.
  • پسوریازیس پوست سر (Scalp psoriasis):این نوع پسوریازیس می‌تواند تنها در بخشی از پوست سر و یا همه نواحی پوست سر خود را نشان‌دهد.  دربعضی از افراد مبتلا به پسوریازیس پوست سر، ناحیه شدیدا خارش دارد. در موارد پیشرفته بیماری می‌تواند باعث ریزش موی موقتی شود، که با درمان بیماری ریزش مو هم بهبود می‌یابد.
  • پسوریازیس ناخونی (Nail psoriasis):تقریبا نصف افراد مبتلا به پسوریازیس، بیماری بر ناخون‌هایشان تاثیر می‌گذارد. پسوریازیس می‌تواند باعث سوراخ شدن و یا غیرعادی شدن  ناخن‌های شما (رشد بیش از حد، رفتن رنگ ناخن و حتی جداشدن ناخن ازدست) بشود.
  • پسوریازیس قطره‌ای (Guttate psoriasis):این نوع از پسوریازیس باعث بوجود آمدن نقاطی کوچک شبیه قطره برروی، قفسه سینه، دستها، پا و پوست سر می‌شود. معمولا پسوریازیس قطره‌ای بعد از چند قزره از بین می‌رود، هرچند که در بعضی از افراد بیماری پیشرفت کرده و به پسوریازیس پلاکی تبدیل می‌شود. این نوع از پسوریازیس بعضی اوقات بعد از عفونت گلو در کودکان و نوجوانان بوجود می‌آید.
  • پسوریازیس معکوس (Inverse psoriasis):عموما این بیماری زیربغل، کشاله ران، زیر پستان و دور نواحی جنسی رخ می‌دهد. پسوریازیس معکوس باعث بوجود آمدن، تکه‌های نرم و قرمز و پوست ملتهب در آن ناحیه می‌شود. این نوع بیماری در افراد چاق شایع تر است و با عرق کردن و یا مالیدنش بدتر می‌شود.

دلایل ابتلا به پسوریازیس

دلیل اصلی ابتلا به پسوریازیس هنوز معلوم نیست، اما عواملی که در ادامه بیان می‌شوند، معمولا بیشترین تاثیر را در ابتلا به بیماری پسوریازیس داشته‌اند، این عوامل شامل:

  • سابقه خانوادگی و ژنتیک
  • عفونت از جمله عفونت گلو یا برفک دهان
  • صدمه به پوست، ازجمله بریدن ست و یا نیش حشرات
  • استرس
  • هوای سرد
  • سیگارکشیدن
  • مصرف زیاد الکل
  • داروهایی خاص از جمله داروهای درمان بیماری دوقطبی، فشارخون بالا، داروهای ضدمالاریا و…
  • چاقی

درمان بیماری پسوریازیس با روشهای طبیعی

هرچند درمانهای خانگی نمی‌توانند بیماری را شفا دهند و از بین ببرند، اما می‌توانند به بهتر شدن آن کمک کنند. این موارد شامل:

  • حمام کردن روزانه.اینکار می‌تواند به برداشتن نقاط و تکه‌های خشک می‌شود و پوست ملتهب را آرام می‌کند. سعی کنید ۱۵ دقیقه در وان بمانید و همچنین از آب داغ و صابون‌های خشک استفاده نکنید. آب ولرم و صابون‌های معمولی که چربی و روغن هم در خود دارند مناسب است. اضافه کردن روغن حمام، نمک فرنگی اصل یا نمک دریای مرده هم می‌تواند، به درمان کمک کند.
  • استفاده از مرطوب کننده.پس از حمام پوست خود را با مالیدن مرطوب کننده مبتنی برپماد برروی آن مرطوب نمایید. همچنین در روزهای سرد و خشک میبایست چندین بار در روز پوست خود را مرطوب نمایید.
  • قراردادن پوست در برابر مقدار کمی آفتاب.دقت کنید که آفتاب زیاد می‌تواند برای بدن مضر باشد و بیماری را نیز بدتر کند. همچنین در هنگام آفتاب گرفتن از کرم‌های ضدآفتاب استفاده کنید.
  • پوشاندن نواحی تحت تاثیر در هنگام خواب.
  • دوری از مصرف الکل.
  • رژیم غذایی سالم.

پسوریازیس (به فرانسوی: Psoriasis)، صدفک[۱] یا داءالصدف بیماری پوستی مزمن خودایمنی است. این بیماری هنگامی رخ می‌دهد که دستگاه ایمنی بدن سیگنال‌های اشتباهی می‌فرستد. این سیگنال‌ها باعث افزایش سرعت چرخهٔ رشد سلول‌های پوست می‌شود؛ یعنی افزایش بیش از حد سلول‌های پوستی از میزان ریختن آن‌ها. پسوریازیس واگیردار نیست.[۲]

پنج نوع اصلی پسوریازیس، پلاکی، خالدار، معکوس، پوسچولار و اریترودرمیک می‌باشد. شایع‌ترین آن پسوریازیس پلاک مانند است که با ناحیه‌هایی قرمز رنگ با پوششی نقره‌ای و سفید از سلول‌های مردهٔ پوست مشخص می‌شود. پسوریازیس در هر نقطه‌ای از بدن مانند زانو، آرنج، پوست سر و کف دست و پا می‌تواند مشاهده شود و با سایر شرایط جسمی جدی مانند دیابت، بیماری‌های قلبی و افسردگی در ارتباط است. حدود ۳۰ درصد از افراد مبتلا به پسوریازیس به آرتریت پسوریاتیک مبتلا می‌شوند.[۲]

باور بر این است که پسوریازیس یک بیماری ژنتیکی است[۳] و محرک‌های آن استرس، صدمه به پوست، برخی داروها و عفونت می‌باشد.[۴] پسوریازیس اغلب در سنین جوانی شروع می‌شود، اما می‌تواند در هر سنی از دوران نوزادی تا سنین کهولت شروع شود. زنان و مردان تقریباً به یک نسبت به این بیماری مبتلا می‌شوند.[۵]

در حال حاضر این بیماری درمان قطعی ندارد، اما داروهای بسیاری وجود دارند که با استفاده از آنها، پسوریازیس کنترل می‌شود.[۵] انواع روش‌های کنترل پسوریازیس عبارتند از: درمان‌های موضعی، نور درمانی، داروهای سیستمیک، بیولوژیک و طب مکمل و جایگزین.[۶] پسوریازیس اگر چه آزار دهنده است ولی در صورت درمان مناسب و رعایت دستورهای پزشکی، می‌توان با آن کنار آمد و بیماری را کنترل کرد.[۷] حدود ۲٪[۵] و بیش از ۱۲۵ میلیون نفر در سراسر جهان پسوریازیس دارند و ۲۹ اکتبر (۷ آبان) روز جهانی پسوریازیس می‌باشد.

محتویات

 

بیماری‌زایی

پسوریازیس یک بیماری مرتبط با دستگاه ایمنی بدن است. در طی این بیماری دستگاه ایمنی با ارسال سیگنال‌های معیوب موجب تسریع رشد سلول‌های پوست می‌شود. در واقع در حالت عادی سلول‌های پوست بطور دائم از لایه‌های زیرین به طرف سطح حرکت کرده، در آنجا هسته‌های خود را از دست داده و بصورت پوسته‌های مرده از بدن دفع می‌شوند. این روند بطور معمول حدود یک ماه به طول می‌انجامد، اما در جریان پسوریازیس، چرخهٔ حیات سلول‌های پوست بر اثر همان اشکالات دستگاه ایمنی، سرعت یافته، در نتیجه چندین لایه سلول مرده در سطح پوست تجمع پیدا می‌کنند که همان پوسته‌های پسوریازیس را تشکیل می‌دهند.[۵]

علائم

علائم پسوریازیس می‌تواند بین افراد مختلف، متفاوت باشد و شامل یک یا چند از نشانه‌های زیر شود:

  • تکه‌های قرمز روی پوست که با فلس‌های نقره‌ای پوشیده شده است.
  • نقاط کوچک پوسته پوسته شده (معمولا در کودکان دیده می‌شود).
  • پوست خشک و ترک خورده که ممکن است خونریزی هم بکند.
  • خارش و سوزش در نقاطی از پوست.
  • ناخن ضخیم، سوراخ شده یا برآمده.
  • مفاصل متورم و سفت شده (آرتریت پسوریاتیک).[۹]

تشخیص

پسوریازیس اغلب با معاینه بالینی تشخیص داده می‌شود و هیچ تست خونی برای تشخیص آن وجود ندارد، هر چند گاهی اوقات انجام برخی آزمایش‌ها برای یافتن علل شعله‌ور کنندهٔ آن ضروری است. در هر حال در موارد مشکوک، می‌توان از بیوپسی پوست استفاده کرد. در این روش پزشک با بریدن تکهٔ کوچکی از پوست و بررسی آن زیر میکروسکوپ، بیماری را تشخیص می‌دهد.[۵] پسوریازیس ممکن است با درماتیت (اگزما) اشتباه گرفته شود.

انواع پسوریازیس

پنج نوع پسوریازیس وجود دارد. یادگیری بیشتر در مورد نوع پسوریازیس خود کمک خواهد کرد که بهترین درمان برای شما تعیین شود.

پسوریازیس پلاکی

پلاک پسوریازیس، یک مرکز نقره‌ای احاطه شده توسط یک مرز قرمز می‌باشد.

بازوی فردی که با پسوریازیس پلاکی پوشش داده شده است.

پسوریازیس پلاکی (Plaque Psoriasis) (پسوریازیس والگاریس) رایج‌ترین شکل از بیماری است و به صورت تکه‌های برآمده و قرمز پوشش داده شده با یک لایهٔ سفید نقره‌ای از سلول‌های پوست مرده به نظر می‌رسد. این تکه یا پلاک اغلب در پوست سر، زانو، آرنج و کمر ظاهر می‌شود. آنها اغلب خارش‌دار و دردناک هستند، و می‌توانند خونریزی کنند.

خالدار

نوشتار اصلی: پسوریازیس خالدار

پسوریازیس خالدار (Guttate) یا قطره‌ای یک نوع از پسوریازیس است که به صورت ضایعات نقطه مانند کوچک به نظر می‌رسد. پسوریازیس خالدار اغلب در دوران کودکی یا جوانی شروع می‌شود، و می‌تواند توسط یک عفونت استرپتوکوکی باعث شده باشد. این نوع شایع‌ترین پسوریازیس، پس از پسوریازیس پلاکی است. حدود ۱۰ درصد از افرادی که به پسوریازیس مبتلا می‌شوند، پسوریازیس خالدار دارند.

معکوس

پسوریازیس معکوس (Inverse) یا فلکسورال به صورت ضایعات قرمز در روی بدن مانند پشت زانو، زیر بغل یا در کشاله ران است. ممکن است صاف و براق به نظر برسد. بسیاری از مردم از نوع دیگری از پسوریازیس در جای دیگر در بدن در همان زمان مبتلا هستند.

پوسچولار

نوشتار اصلی: پسوریازیس پوسچولار منتشر

پسوریازیس پوسچولار (Pustular) یا چرک‌دانه‌ای که با جوشهای چرکی سفید (تاول چرک غیر عفونی) احاطه شده توسط پوست قرمز به نظر می‌رسد. چرک متشکل از سلول‌های سفید خوناست. این یک عفونت نیست، و مسری نمی‌باشد.

اریترودرمیک

پسوریازیس اریترودرمیک (Erythrodermic) به صورت خاص شکل التهابی پسوریازیس است که اغلب بر بیشتر سطح بدن تأثیر می‌گذارد. این ممکن است که در ارتباط با پسوریازیس پوسچولر von Zumbusch رخ می‌دهد. این یک نوع نادر از پسوریازیس است و یک بار یا بیشتر در طول عمر ۳ درصد از افرادی که پسوریازیس دارند رخ می‌دهد. به طور کلی در افرادی که پلاک پسوریازیس ناپایدار به نظر می‌رسد. این به این معنی است که ضایعات به وضوح تعریف نشده است. گستردگی، قرمزی آتشین و لایه برداری از پوست مشخصهٔ این فرم از پسوریازیس است. خارش شدید و درد اغلب با آن همراه است.

افراد با شعله‌ور شدن پسوریازیس اریترودرمیک باید فوراً به دکتر مراجعه کنند، این شکل از پسوریازیس می‌تواند تهدید کنندهٔ زندگی باشد.[۲]

مکان‌های پسوریازیس

پسوریازیس می‌تواند در هر نقطه‌ای از بدن مانند بر روی پلک، گوش، دهان و لب‌ها، چین‌های پوست، دست و پا، و ناخن خود را نشان دهد. پوست در هر یک از این سایت‌ها متفاوت است و نیاز به درمان‌های مختلف دارد.

نور درمانی یا درمان‌های موضعی اغلب زمانی که پسوریازیس به یک بخش خاص از بدن محدود است استفاده می‌شود. با این حال، پزشکان ممکن است داروهای خوراکی یا تزریقی را تجویز کنند اگر پسوریازیس تا حد زیادی کیفیت زندگی یک شخص را تحت تأثیر قرار داده باشد. درمان‌های مؤثر در دسترس هستند، بدون توجه به جایی که خود پسوریازیس قرار گرفته است.[۲]

پوست سر

حداقل نیمی از تمام افرادی که به پسوریازیس مبتلا هستند آن را بر روی پوست سر خود دارند.

پسوریازیس پوست سر می‌تواند بسیار ملایم، خفیف، با پوسته پوسته شدن کم باشد. همچنین می‌تواند بسیار شدید با ضخامت و پوست سر پوشیده شده از پلاک باشد. پسوریازیس می‌تواند فراتر از خط مو بر روی پیشانی، پشت گردن و اطراف گوش‌ها گسترش یابد.

سایر اختلالات پوستی مانند درماتیت سبوره‌ای، ممکن است مشابه پسوریازیس پوست سر باشد. با این حال، پسوریازیس پوست سر، پودری با برق نقره‌ای به نظر می‌رسد، در حالی که درماتیت سبوره‌ای زرد و چرب به نظر می‌رسد.

درمان پسوریازیس پوست سر بستگی به شدت بیماری، بلندی موها و طرز زندگی بیمار دارد. طیف گسترده‌ای از شامپوها، روغن‌ها مانند روغن بادام، محلول‌ها و اسپری‌ها برای این منظور تهیه شده است که اکثراً محتویکورتون یا قطران هستند. بیمار باید از شستشوی زیاد سر با شامپو و خراشیدن پوست سر خودداری کند.[۷]

در پسوریازیس پوست سر کوتاه کردن یا تراشیدن مو باعث تأثیر بیشتر درمان‌های موضعی و نور درمانی می‌شود.

صورت

پسوریازیس صورت اغلب بر ابرو، پوست بین بینی و لب بالا، پیشانی بالا و خط مو تأثیر می‌گذارد. با پسوریازیس در صورت و اطراف آن باید به دقت برخورد شود چون پوست در اینجا حساس است.[۲]

در پسوریازیس صورت استفاده گاه به گاه استروئیدهای موضعی خفیف، که کورتیکواستروئیدها نیز نامیده می‌شود، ممکن است مؤثر باشد. درمان‌های دیگر شامل کلسیپوتریول، تازاروتین، محصولات کراتولیتیک (جدا کننده‌های پوسته) و نور ماوراء بنفش هستند. کلسیپوتریول و تازاروتین می‌تواند تحریک کننده باشد، بنابراین شما باید با دکتر خود برای پیدا کردن راهی برای رفع این نگرانی صحبت کنید.

سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) دو داروی تاکرولیموس و پیمکرولیموس را برای درمان اگزما تأیید کرده است که بسیاری از متخصصین پوست دریافته‌اند که برای درمان پسوریازیس در چهره یا دیگر مناطق حساس به خوبی کار می‌کند.[۱۱]

دست و پا

پسوریازیس کف دست

شعله‌ور شدن ناگهانی پسوریازیس در دست‌ها و پاها به سرعت و با دقت باید درمان شود. در برخی از موارد، ترک خوردگی، تاول و تورم همراه با عود آن وجود دارد.[۲]

ناخن

تغییرات ناخن در تا ۵۰ درصد از افراد مبتلا به پسوریازیس و حداقل ۸۰ درصد از افراد مبتلا به ورم مفاصل پسوریاتیک رخ می‌دهد.[۲] پسوریازیس می‌تواند باعث سوراخ شدن یا غیرعادی شدن ناخن‌ها (رشد بیش از حد، رفتن رنگ ناخن و حتی اونیکولیز یعنی جدا شدن ناخن از بستر) بشود.[۹] اصولاً درمان پسوریازیس ناخن مشکل است.[۷]

پسوریازیس تناسلی

رایج‌ترین نوع پسوریازیس در منطقهٔ تناسلی پسوریازیس معکوس است، اما انواع دیگر پسوریازیس می‌تواند بر روی اندام تناسلی به خصوص در مردان ظاهر شود. پسوریازیس تناسلی نیاز به درمان دقیق و مراقبت دارد.[۲]

پوست‌های چین‌دار

پسوریازیس معکوس می‌تواند در پوست‌های چیندار مانند زیر بغل و زیر سینه رخ دهد. این شکل از پسوریازیس اغلب با مالش و عرق کردن تحریک می‌شود.[۲]

در حالی که دانشمندان هنوز نمی‌دانند که دقیقاً چه چیزی باعث پسوریازیس است، ما می‌دانیم که دستگاه ایمنی و ژنتیک نقش عمده‌ای در توسعه آن دارند.[۲]

دانشمندان معتقدند که دست کم ۱۰ درصد از جمعیت عمومی یک یا بیشتر، از ژن‌هایی که باعث ایجاد یک زمینه به پسوریازیس می‌شود را به ارث می‌برند. با این حال، تنها ۲ الی ۳ درصد از جمعیت دارای این بیماری است. محققان بر این باورند که یک فرد برای ابتلا به پسوریازیس، باید ترکیبی از ژن‌هایی که باعث پسوریازیس می‌شود را داشته و در برابر عوامل خارجی خاص شناخته شده به عنوان «محرک» قرار گرفته باشد.[۴]

دستگاه ایمنی

پسوریازیس یک بیماری خود ایمنی است. شرایط خود ایمنی در نتیجه حمله بدن به خودش است. در مورد پسوریازیس، سلول‌های سفید خون شناخته شده به عنوان سلول‌های T به اشتباه به سلول‌های پوست حمله می‌کنند.

در یک بدن معمولی، سلول‌های سفید خون مستقر برای حمله و از بین بردن باکتری‌های مهاجم و مبارزه با عفونت هستند. این حمله اشتباه باعث می‌شود که روند تولید سلول‌های پوست بیش از حد شود. تولید سلول پوست با سرعت بالا باعث می‌شود سلول‌های جدید پوست با سرعت بیش از حد توسعه یابند. آنها در سطح پوست تحت فشار قرار می‌گیرند، جایی که آنها شمع‌ور می‌شوند.

این نتایج در پلاک‌هایی هستند که رایج‌ترین همراه پسوریازیس است. حمله به سلول‌های پوست باعث قرمزی، و توسعه نواحی ملتهب پوست می‌شود.[۱۲]

ژنتیک

باور بر این است که پسوریازیس یک بیماری ژنتیکی است، هر چند محققان دقیقاً نمی‌دانند که چگونه پسوریازیس از یک نسل به نسل دیگر منتقل می‌شود. الگوی وراثت احتمالاً شامل چندین ژن یا ترکیبی از بسیاری از ژن‌ها است.

در حدود یک سوم از افراد مبتلا به پسوریازیس گزارش سابقهٔ خانوادگی این بیماری را داشته‌اند. اگر یکی از والدین پسوریازیس داشته باشد، کودک به احتمال ۲۵ درصد به پسوریازیس مبتلا می‌شود. اگر هر دو پدر و مادر پسوریازیس داشته باشند، یک کودک به احتمال حدود ۶۵ درصد به این بیماری مبتلا می‌شود.

مطالعات از دوقلوهای همسان مبتلا به پسوریازیس نشان می‌دهد که پسوریازیس حداقل تا حدی ژنتیکی است. اما این مطالعات نیز تقویت پیچیدگی پسوریازیس را به همراه داشته است. در حدود یک سوم از دوقلوهای همسان که در آنها پسوریازیس وجود داشته است، تنها یکی از دوقلوها بیماری را داشته و این نشان می‌دهد که عوامل زیست‌محیطی یا محرک در ابتلا به پسوریازیس نقش بازی می‌کنند. این نظریه وجود دارد که پسوریازیس از ترکیبی از ژن‌ها و نیروهای خارجی باعث می‌شود. هنگامی که ژن‌های مسئول برای پسوریازیس کشف شوند، الگوی وراثت ممکن است بهتر درک شود.[۳]

کار با نمونه‌های DNA از یک خانوادهٔ بزرگ شامل بسیاری از افراد مبتلا به پسوریازیس، یک جهش ژنی به نام CARD14 را شناسایی کرده است که منجر به پسوریازیس پلاکی می‌شود.[۴]

محرک‌ها

محرک پسوریازیس جهانی نیست. چه بسا ممکن است آنچه باعث پسوریازیس یک نفر می‌شود، بر دیگری تأثیر نمی‌گذارد. محرک‌های ایجاد پسوریازیس عبارتند از: استرس، صدمه به پوست، برخی داروها و عفونت.

استرس

استرس می‌تواند باعث شروع پسوریازیس برای اولین بار یا تشدید پسوریازیس موجود شود. آرامش و کاهش استرس ممکن است به پیشگیری از استرس حاصل از تأثیر پسوریازیس کمک کند.

صدمه به پوست

پسوریازیس می‌تواند در مناطقی از پوست که آسیب دیده یا دچار آسیب‌های روانی شده‌اند به نظر برسد. این پدیدهٔ کوبنر نامیده می‌شود. واکسیناسیون، آفتاب سوختگی و خش همه می‌توانند موجب راه‌اندازی پاسخ کوبنر شوند. پاسخ کوبنر می‌تواند درمان شود اگر به موقع عمل کنید.

داروها

برخی داروها با تحریک پسوریازیس در ارتباط هستند، از جمله:

لیتیم: مورد استفاده برای درمان افسردگی، جنون و سایر اختلالات روانی می‌باشد. لیتیوم باعث تشدید پسوریازیس در حدود نیمی از افراد مبتلا به پسوریازیس که آن را مصرف می‌کنند می‌شود.

داروهای ضد مالاریا: Plaquenil، کیناکرین، کلروکین و هیدروکسی کلروکین ممکن است باعث شعله‌ور شدن پسوریازیس شوند، معمولاً ۲ تا ۳ هفته پس از مصرف دارو پسوریازیس گرفته شده است. هیدروکسی کلروکینکمترین میزان بروز عوارض جانبی را دارد.

پروپرانولول: این درمان فشار خون بالا باعث بدتر شدن پسوریازیس در حدود ۲۵ تا ۳۰ درصد از بیماران مبتلا به پسوریازیس که آن را استفاده کرده‌اند شده است. معلوم نیست که تمام داروهای فشار خون بالا (مسدود کنندهٔ بتا) باعث بدتر شدن پسوریازیس شوند، اما ممکن است که بالقوه توان آنرا داشته باشند.

کویندین: این داروی قلب گزارش شده است که باعث بدتر شدن برخی از موارد پسوریازیس شده است.

ایندومتاسین: این یک داروی ضد التهابی غیر استروئیدی برای درمان آرتریت است. این دارو برخی از موارد پسوریازیس را بدتر کرده است. سایر ضد التهاب‌ها معمولاً می‌تواند جایگزین شود. اثرات منفی دارو معمولاً کم است هنگامی که آن را به درستی استفاده کرده باشید. در هر حال عوارض جانبی آن معمولاً با منافع آن در ورم مفاصل پسوریاتیک همراه است.

عفونت، میکروب‌ها و اچ‌آی‌وی[ویرایش]

هر چیزی که می‌تواند سیستم ایمنی بدن را تحت تأثیر قرار دهد به پسوریازیس تأثیر می‌گذارد. به طور خاص، عفونت استرپتوکوکی (گلو درد) با پسوریازیس خالدار همراه است. گلو درد اغلب با شروع اولین پسوریازیس خالدار در کودکان همراه است. شما ممکن است شعله‌ور شدن پسوریازیس بعد از یک گوش درد، برونشیت، التهاب لوزه‌ها یا عفونت‌های تنفسی را بیش از حد تجربه کنید.

این غیر معمول نیست برای اینکه کسی به یک شعله‌ور شدن پسوریازیس بدون علائم گلو درد دچار شود. صحبت با دکتر در مورد گرفتن تست گلو درد در صورت شعله‌ور شدن پسوریازیس لازم است.[۴]

پسوریازیس ممکن است با استعمار پوست یا روده توسط استافیلوکوکوس اورئوس، مالاسزیا، و کاندیدا آلبیکنس بدتر شود.

نرخ پسوریازیس در افراد HIV مثبت مانند افراد HIV منفی است، با این حال، پسوریازیس در افراد آلوده به اچ آی وی گرایش به شدت بیشتر دارد.[۱۳]

سایر محرک‌های محتمل

اگر چه از نظر علمی اثبات نشده، برخی از افراد مبتلا به پسوریازیس گمان می‌برند که آلرژی، رژیم غذایی و آب و هوا محرک پسوریازیس آنهاست.[۴]

مکانیزم

پسوریازیس با یک رشد غیرطبیعی بیش از حد و سریع مشخص لایهٔ اپیدرمی پوست همراه است. تولید غیرطبیعی سلول‌های پوستی (به خصوص در زمان ترمیم زخم) و بیش از حد بودن سلول‌های پوست دنباله‌ای از حوادث آسیب شناختی در پسوریازیس می‌باشد. در پسوریازیس سلول‌های پوست هر ۵–۳ روز به جای معمول ۳۰–۲۸ روز جایگزین می‌شوند. این تغییرات از بلوغ زودرس کراتینوسیت ناشی از آبشار التهابی در درم شامل سلول‌های دندریتیک، ماکروفاژها، و لنفوسیت‌های تی (سه زیرگروه از سلول‌های سفید خون) بوجود می‌آیند. این سلول‌های ایمنی از حرکت درم به اپیدرم و ترشح سیگنال‌های شیمیایی التهابی (سایتوکاین) مانند عامل نکروز توموری آلفا، اینترلوکین ۱β، اینترلوکین ۶ و اینترلوکین ۲۲ بوجود می‌آیند. این ترشح سیگنال‌های التهابی هستند که سلولهای کراتینوسیت را به تکثیر تحریک می‌کنند. این یک فرضیه است که پسوریازیس شامل نقص در سلول‌های T تنظیمی، و در سایتوکین نظارتی اینترلوکین ۱۰ می‌باشد.

جهش‌های ژن پروتئین‌های درگیر در توانایی پوست به عنوان یک مانع عمل در نشانگر حساسیت برای توسعه پسوریازیس شناخته شده است.

DNA یک محرک التهابی در بیماری پسوریازیس است و تحریک گیرنده‌های روی سلول‌های دندریتیک خاص، که به نوبهٔ خود تولید سایتوکین اینترفرون α می‌کند. در پاسخ به این پیامهای شیمیایی از سلولهای دندریتیک و سلول‌های T، همچنین سلولهای کراتینوسیت سیتوکین‌هایی را ترشح می‌کنند به عنوان اینترلوکین ۱، اینترلوکین ۶ و فاکتور نکروز توموری-α، که به سیگنال سلول‌های التهابی در پایین دست می‌رسند و تحریک التهاب اضافی می‌کنند.

سلول‌های دندریتیک پل دستگاه ایمنی ذاتی و دستگاه ایمنی تطبیقی بدن است. آنها در ضایعات پسوریازیس افزایش می‌یابند و موجب تکثیر سلول‌های T و سلول‌های نوع ۱ کمک کنندهٔ T (سلولهای Th1) می‌شوند. ایمونوتراپی هدفمند و همچنین پسورالن و فرابنفش (PUVA) درمانی می‌تواند تعداد سلول‌های دندریتیک را کاهش دهد و به نفع یک لنفوسیت تی کمک‌کننده در الگوی ترشح سیتوکین بیش از یک پروفایل سیتوکین سلول وابسته به Th1/Th17 عمل کند. سلول‌های T پسوریاتیک از درم به اپیدرم حرکت می‌کنند و اینترفرون γ و اینترلوکین ۱۷ ترشح می‌کنند. اینترلوکین ۲۳ به القاء تولید اینترلوکین ۱۷ و اینترلوکین ۲۲ شناخته شده است. آثار اینترلوکین ۲۲ در ترکیب با اینترلوکین ۱۷ برای وادار کراتینوسیت به ترشح سایتوکاین نوتروفیل-جذب عمل می‌کند.[۱۳]

ریخت‌شناسی

نوع پسوریازیس کد ICD-10
پسوریازیس ولگاریس L40.0
پسوریازیس پوسچولر منتشر L40.1
زنجیره اکردرمایتس L40.2
پوستولوزیس کف دست و پا L40.3
پسوریازیس خالدار L40.4
ورم مفاصل پسوریاتیک L40.50
اسپوندیلیت پسوریاتیک L40.53
پسوریازیس معکوس L40.8

پسوریازیس به عنوان یک اختلال پاپولواسکواموس طبقه‌بندی شده و معمولاً بیشتر به دسته‌های مختلف بر اساس ویژگی‌های بافت تقسیم می‌شود. انواع آن شامل پلاک، پوسچولر، خال‌خال، و پسوریازیس خمشی می‌باشد. هر فرم دارای یک کد ICD-10 اختصاص داده شده به آن است. پسوریازیس همچنین می‌تواند به انواع غیر پوسچولر و پوسچولر طبقه‌بندی شود.

پاتوژنز

یکی دیگر از طرح‌های طبقه‌بندی عوامل ژنتیکی و جمعیت شناختی را در نظر می‌گیرد. نوع ۱ دارای سابقهٔ خانوادگی مثبت، قبل از سن ۴۰ سالگی شروع می‌شود، و با وجود پادگن گلبول سفید انسانی، HLA-Cw6 همراه است. در مقابل، نوع ۲ سابقهٔ خانوادگی را نشان نمی‌دهد، قبل از سن ۴۰ سالگی شروع می‌شود و با HLA-Cw6 همراه نیست. نوع ۱ برای حدود ۷۵٪ از افراد مبتلا به پسوریازیس اتفاق می‌افتد.

طبقه‌بندی پسوریازیس به عنوان یک بیماری خود ایمنی بحث قابل توجهی را برانگیخته است. محققان توصیف متفاوت از پسوریازیس و آرتریت پسوریاتیک مطرح کرده‌اند. برخی از نویسندگان آنها را به عنوان بیماری‌های خود ایمنی طبقه‌بندی کرده‌اند در حالی که دیگران آنها را از بیماری‌های خود ایمنی متمایز و از آن به عنوان بیماری‌های التهابی با واسطه ایمنی یاد می‌کنند.

شدت

توزیع شدت

اتفاق نظری در مورد چگونگی طبقه‌بندی شدت پسوریازیس وجود دارد. پسوریازیس خفیف به عنوان یک درصد از سطح بدن (BSA≤۱۰) تعریف شده است، شاخص شدت منطقه پسوریازیس (PASI) نمرهٔ ≤ ۱۰، و شاخص کیفیت زندگی پوست (DLQI) نمرهٔ ≤ ۱۰. پسوریازیس متوسط تا شدید توسط همان گروه به عنوان (BSA>۱۰) یا نمرهٔ (PASI>۱۰) و نمرهٔ (DLQI>۱۰) تعریف شده است. DLQI یک ابزار با ۱۰ سؤال برای اندازه‌گیری تأثیر بیماری‌های مختلف پوستی در عملکرد روزانه است. محدودهٔ نمرهٔ DLQI از ۰ (حداقل اختلال) تا ۳۰ (حداکثر اختلال) و با هر پاسخ ۳–۰ نمره اختصاص داده می‌شود. نمرات بالاتر نشان دهندهٔ اختلال اجتماعی یا شغلی بیشتر است.

شاخص شدت منطقهٔ پسوریازیس (PASI) ابزاری است که به طور گسترده برای اندازه‌گیری پسوریازیس استفاده می‌شود. PASI ارزیابی شدت ضایعات و منطقهٔ تحت تأثیر و ترکیب این دو عامل به یک نمره تک از ۰ (بدون بیماری) تا ۷۲ (حداکثر بیماری) می‌باشد. با این وجود، PASI می‌تواند بیش از حد سنگین برای استفاده خارج از پژوهش باشد که به تلاش برای ساده کردن شاخص برای استفادهٔ بالینی منجر شده است.[۱۳]

درمان

نمودار شماتیک از درمان پسوریازیس

گزینه‌های درمانی برای پسوریازیس[۱۴]
درمان‌های موضعی (پماد، کرم، لوسیون،

ژل، یا کف اعمال شده به پوست)

ویتامین D3 آنالوگ
کورتیکواستروئیدها
به عنوان مثال، بتامتازون و هیدروکورتیزون
آنترالین/دیترانول
رتینوئیدهای موضعی
فتوتراپی (درمان با نور فرابنفش)
درمان‌های سیستمیک

(قرص یا تزریق/وریدی)

متوتروکسات
سیکلوسپورین
اسیترتین
داروهای بیولوژیک
مولکول‌های کوچک خوراکی

در حال حاضر این بیماری درمان قطعی ندارد، اما داروهای بسیاری وجود دارند که با استفاده از آنها، بیماری پسوریازیس کنترل می‌شود. با توجه به متفاوت بودن پسوریازیس در افراد مختلف، روش درمان در هر فرد بسته به سن، جنس، شغل، وسعت بیماری و بسیاری از عوامل دیگر متفاوت خواهد بود.[۵]

در درمان پسوریازیس مدیریت و کنترل بیماری اهمیت دارد. صحبت با دکتر برای پیدا کردن یک درمان برای کاهش یا حذف نشانه‌های پسوریازیس لازم است. یک درمان برای یک فرد مبتلا به پسوریازیس ممکن است برای دیگری کار نکند؛ بنابراین مهم است که گزینه‌های درمانی مختلف را بدانید و سعی در پیدا کردن روش مناسب برای درمان پسوریازیس خود داشته باشید.

انواع روش‌های درمانی عبارتند از: درمان‌های موضعی، نور درمانی، داروهای سیستمیک، بیولوژیک، درمان‌های جدید خوراکی و طب مکمل و جایگزین.[۶]

درمان‌های موضعی

درمان‌های موضعی با تماس به پوست استفاده می‌شوند و معمولاً اولین درمان است که امتحان می‌کنید، زمانی که با پسوریازیس تشخیص داده می‌شوید. درمان‌های موضعی را می‌توان بدون نسخه یا با نسخهٔ پزشک خریداری کرد.[۶]

کورتیکواستروئیدهای موضعی معمولاً شایعترین درمانی است که برای پسوریازیس استفاده شده، باعث کم شدن التهاب و تحریک پذیری پوست می‌شود. خیلی از اوقات پزشک ترکیبی از یک داروی از بین برندهٔ لایهٔ شاخی (کراتولیتیک) مانند اسید سالیسیلیک و استروئید موضعی را تجویز می‌کند. نکتهٔ مهم در مصرف کورتیکوستروئیدهای موضعی آن است که غالباً پس از مدتی، دیگر آن پاسخ مطلوب ابتدایی حاصل نمی‌شود، ضمن آنکه خطر نازک شدن پوست در اثر مصرف این داروها نیز وجود دارد؛ بنابراین انتخاب دقیق نوع استروئید موضعی و مصرف درست آن می‌تواند باعث کم شدن این اثرات ناخواسته شود.

علاوه بر کورتیکواستروئیدهای موضعی و داروهای کراتولیتیک داروهای قدیمی‌تری چون قطران زغال‌سنگ و دیترانول نیز از مدت‌ها قبل در درمان پسوریازیس بکار رفته و با اثرات قابل قبولی همراه بوده است. همچنین استفاده از ترکیبات موضعی ویتامین D3 (کلسیپوتریول وکلسیتریول) نیز در درمان این بیماری با نتایج خوبی همراه بوده است.[۵] تازاروتین نیز یک ویتامین مشتق شده، رتینوئید موضعی است که برای کم کردن رشد سلول‌های پوست استفاده می‌شود.[۱۵]

محصولات دیگر حاوی موادی مانند آلوئه ورا، جوجوبا، پیریتیون روی و کپسایسین وجود دارد، که برای مرطوب کردن، تسکین دادن، کاهش مقیاس یا تسکین خارش استفاده می‌شود.[۱۶]

نور درمانی

نور درمانی، شامل تاباندن نور ماوراء بنفش به پوست به صورت منظم و تحت نظارت پزشکی است. درمان در کلینیک پوست یا در خانه با دستگاه فتوتراپی انجام می‌شود.[۶]

بسیاری از اوقات هنگامی که صحبت از درمان با اشعه می‌شود، بیمار آن را با رادیو تراپی یا پرتو درمانی یکسان تصور می‌کند، در حالیکه غالباً منظور از درمان با اشعه در پسوریازیس در واقع درمان با طول موج‌های خاصی از نور می‌باشد. درواقع در این روش که از قدیمی‌ترین روش‌های درمانی در بیماری‌های جلدی می‌باشد، بیمار پس از مصرف دارویی به نام پسورالن (P)، که از عصارهٔ گیاهان خانوادهٔ هویج بدست می‌آید، در برابر اشعهٔ ماوراء بنفش (UVA) قرار می‌گیرد. از همین روست که به این روش درمانی، PUVA درمانی گفته می‌شود. هرچند PUVA درمانی نیز عاری از عارضه نمی‌باشد، اما در کل روش بسیار مؤثری در درمان پسوریازیس‌های وسیع و مقاوم بوده و معمولاً تا ماه‌ها تأثیر آن پایدار باقی می‌ماند. امروزه علاوه بر PUVA از طیف‌های اختصاصی‌تری از ماوراء بنفش همچون UVB نیز در درمان پسوریازیس استفاده می‌شود. این روش‌های درمانی غالباً در بخش‌های پوست بیمارستان‌ها، مراکز تخصصی پوست و گاهی نیز در مطب پزشکان یا با استفاده از نور خورشید انجام می‌شود.[۵]

داروهای سیستمیک

داروهای سیستمیک داروهای تجویزی است که به صورت خوراکی یا تزریقی می‌باشد و در سراسر بدن کار می‌کند. آنها معمولاً برای افراد با پسوریازیس و ورم مفاصل پسوریاتیک متوسط تا شدید استفاده می‌شوند.[۶]

معمولاً متوترکسات اولین دارویی است که برای این منظور بکار می‌رود. این داروی سرکوب کننده سیستم ایمنی که در سال ۱۹۵۱ برای اولین بار در درمان پسوریازیس مصرف شد تکثیر سلول‌های پوست را کم کرده و غالباً بخوبی بیماری را کنترل می‌کند. متوترکسات می‌تواند هم بصورت خوراکی و هم تزریقی مصرف شود و غالباً پس از چند هفته اثر آن ظاهر می‌شود.

همچنین مشتقات ویتامین آ که به رتینوئیدها معروف هستند مانند اسیترتین (نئوتیگازون) با کاستن تکثیر سلول‌های پوست، باعث بهبودی پسوریازیس می‌شوند. از داروهای دیگر می‌توان به سیکلوسپورین یک داروی سرکوب کننده سیستم ایمنی که اولین بار برای کمک به جلوگیری از رد پیوند در بیماران پیوند عضو مورد استفاده قرار گرفت[۵] و داروهای تأیید نشده برای درمان پسوریازیس مانند هیدروکسی اوره، ایزوترتینوین، مایکوفنولات موفتیل،سولفاسالازین و تیوگوانین اشاره کرد.[۱۷] طبیعی است که تمام این داروها با نظر پزشک تجویز شده و برای اطمینان از بی‌عارضه بودن آنها، انجام آزمایش‌های پایه و دوره‌ای ضروری است.

در هر حال، آنچه در مورد داروهای سیستمیک در پسوریازیس بسیار اهمیت دارد، این است که بجز موارد استثنایی، نباید از کورتیکواستروئیدهای خوراکی یا تزریقی در این بیماری استفاده شود. مصرف این داروها، اگرچه ممکن است باعث بهبودی ظاهری اولیه شوند، ولی متعاقباً علاوه بر اثرات سوء متعددی که دارند، باعث شعله‌ور شدن بیماری یا تبدیل شدن آن به اشکال خطیرتر را دارند.

نکتهٔ دیگری که بسیار اهمیت دارد، این است که هنگامی که یک خانم مبتلا به پسوریازیس در سنین باروری تحت درمان با داروهای سیستمیک قرار می‌گیرد، باید بدقت از نظر پیشگیری از بارداری توجیه شود. در مورد برخی از این داروها حتی تا ماه‌ها پس از قطع دارو نیز بارداری می‌تواند خطراتی برای جنین در پی داشته باشد.[۵]

داروهای بیولوژیک

داروهای بیولوژیک معمولاً برای پسوریازیس و ورم مفاصل پسوریاتیک متوسط تا شدید که به درمان‌های دیگر پاسخ نمی‌دهد تجویز می‌شوند. آنها توسط تزریق یا داخل وریدی (IV) وارد بدن می‌شوند.[۶]

با شناخت بهتری که از چگونگی ایجاد شدن بیماری پسوریازیس طی سال‌های اخیر حاصل شده است و با عنایت به این نکته که دستگاه ایمنی نقش مهمی در ایجاد شدن بیماری دارد، طی چند سال گذشته طیف جدیدی از داروها غالباً به روش زیست‌فناوری (بیوتکنولوژی) ساخته شده‌اند که قادرند با تصحیح اختلالات حاصل شده از پسوریازیس، بیماری را بهبود بخشند. این داروها که غالباً به داروهای «بیولوژیک» معروفند، گاهی اوقات با نتایج بسیار درخشانی همراه هستند اما نکتهٔ مهم در مورد آنها قیمت بسیار بالای آنهاست و از این رو فعلاً فقط در موارد بسیار شدید بیماری مصرف می‌شوند.[۵]

مسدودکنندهٔ عامل نکروز توموری آلفا (TNF آلفا)

Enbrel (اتانرسپت)، Humira (آدالیمومب) و Remicade (اینفیلیکسیماب)[۱۸] داروهایی است که مسدود کنندهٔ TNF-آلفا می‌باشد. TNF-آلفا سایتوکاین یا یک پروتئین است، که بدن را وادار به ایجاد التهاب می‌کند. در عارضهٔ پسوریازیس و آرتریت پسوریاتیک، تولید بیش از حد TNF آلفا در پوست یا مفاصل وجود دارد، که منجر به رشد سریع سلول‌ها و آسیب پوست یا بافت‌های مشترک می‌شود. مسدود کردن تولید TNF-آلفا به توقف چرخه‌های التهابی بیماری پسوریازیس کمک می‌کند.

تصاویر یک بیمار مبتلا به پسوریازیس (و ورم مفاصل پسوریاتیک) در ابتدا و ۸ هفته پس از شروع درمان با اینفیلیکسیماب.

اینترلوکین ۱۲/۲۳

Stelara (اوستکناماب) آثار انتخابی پروتئین، یا سایتوکاین، اینترلوکین ۱۲ (IL-12) و اینترلوکین ۲۳ (IL-23) را هدف قرار می‌دهد. اینترلوکین‌های-۱۲/۲۳ با التهاب پسوریازیس مرتبط است.

اینترلوکین ۱۷

Cosentyx (سکییوکروماب) و Taltz (ایکسیکیزوماب)[۱۹]

داروهای بیوژنریک

بیوژنریک یا بیوسیمیلار به داروهایی گفته می‌شود که کاملاً مشابه با داروهای بیولوژیک تولید شده توسط سازنده اولیه که برای اولین بار روش تولید آنرا ابداع کرده است، می‌باشد.

Altebrel (اتانرسپت)[۲۰] و CinnoRA (آدالیمومب)[۲۱] داروهای بیوژنریک تولید شده توسط ایران هستند. Erelzi (اتانرسپت)، Amjevita (آدالیمومب) و Inflectra (اینفیلیکسیماب) دیگر داروهای بیوژنریک می‌باشند.[۲۲]

از بیولوژیک‌ها استفاده نکنید اگر:

  • دستگاه ایمنیشما به طور قابل توجهی به خطر بیافتد؛
  • شما دارای یک عفونتفعال هستید.

عوارض جانبی شایع برای بیولوژیک‌ها عبارتند از:

  • عفونت‌های تنفسی
  • علائم آنفولانزامانند
  • واکنش در محل تزریق

این عوارض جانبی معمولاً خفیف هستند و در اکثر موارد سبب جلوگیری از مصرف داروی افراد نمی‌شوند.

عوارض جانبی نادر برای بیولوژیک‌ها عبارتند از:

  • اختلالات جدی دستگاه عصبی، مانند مولتیپل اسکلروزیس، تشنج، یا التهاب اعصاب چشم؛
  • اختلالات خونی؛
  • انواع خاصی از سرطان.[۱۹]

درمان‌های جدید خوراکی

درمان‌های جدید خوراکی با مهار مولکول خاص در ارتباط با التهاب، بهبود نشانه‌های بیماری پسوریازیس را به همراه دارد. برخلاف بیولوژیک‌ها، که از منابع زنده به دست آمده و باید از طریق تزریق یا انفوزیون تجویز شود، این درمان را می‌توان به طور مؤثر به عنوان قرص‌های خوراکی تحویل داد.[۶]

فسفودی‌استراز ۴

جدیدترین درمان خوراکی برای پسوریازیس و آرتریت پسوریاتیک، Otezla (اپرمیلاست) است. Otezla ورم مفاصل پسوریاتیک را با تنظیم التهاب در داخل سلول بهبود می‌بخشد. این از یک آنزیم شناخته شده به عنوانفسفودی‌استراز ۴، یا PDE4 جلوگیری می‌کند. PDE4 کنترل بسیاری از التهاب در سلول‌ها، که می‌تواند بر سطح التهاب در بیماری پسوریازیس تأثیر بگذارد را بر عهده دارد.[۲۳]

پزشکی مکمل و جایگزین

پزشکی مکمل و جایگزین (CAM) گروهی متنوع از مراقبت‌های پزشکی و سیستم سلامت، شیوه‌ها و محصولات است که در حال حاضر به نظر نمی‌رسد که بخشی متعارف از طب غربی باشد.[۶]

درمان‌های مکمل و جایگزین عبارتند از: رژیم غذایی و تغذیه، درمان گیاهی، ذهن/بدن درمان، ورزش، یوگا و تای چی.[۲۴]

رژیم غذایی

رژیم غذایی خاصی برای فرد مبتلا به پسوریازیس لازم نیست،[۵] هرچند مطالعات کنترل نشده نشان داده‌اند که افراد مبتلا به پسوریازیس یا آرتریت پسوریاتیک ممکن است از یک رژیم غذایی با مکمل روغن ماهی غنی ازایکوزاپنتانوییک اسید (EPA) و دوکوزاهگزانوئیک اسید (DHA) بهره‌مند شوند. توصیه‌های رژیم غذایی شامل مصرف ماهی آب سرد (ترجیحا ماهی وحشی، نه پرورشی) مانند ماهی قزل آلا، ماهی سالمون، شاه ماهی، و ماهی خال مخالی، روغن زیتون زیاد، حبوبات، سبزیجات، میوه‌ها و غلات سبوس دار؛ و جلوگیری از مصرف الکل، دخانیات، گوشت قرمز و محصولات لبنی است. اثر مصرف کافئین (از جمله قهوه، چای سیاه و شکلات تیره)، نامشخص است.

نرخ بالاتری از بیماری سلیاک در میان افراد مبتلا به پسوریازیس وجود دارد. شدت بیماری به طور کلی در افراد مبتلا به بیماری سلیاک و کسانی با آنتی‌بادی‌های ضد گلیادین پس از اتخاذ یک رژیم غذایی فاقد گلوتن کاهش می‌یابد.[۱۳]

کاهش وزن، داشتن قلبی سالم، استفاده از مواد غذایی ضد التهابی و فاقد گلوتن و مصرف ویتامین‌ها می‌توانند در بهبود پسوریازیس مؤثر باشند.[۲۵]

مدیریت خارش

خارش پسوریازیس ممکن است تأثیر بیشتری در کیفیت زندگی از اثر قابل مشاهده‌ای از این بیماری را داشته باشد. با این حال، درمان پسوریازیس نیز می‌تواند به شدت این نشانه‌ها و توانایی خود برای مقابله با پسوریازیس را روز به روز بهبود بخشد.

درمان خانگی

راه‌های کمک به خارش و تسکین درد در افراد مبتلا به پسوریازیس عبارتند از:

  • پوست را آغشته نگه دارید. این اولین گام در کنترل خارش است به دلیل آن که قرمزی و خارش را کاهش می‌دهد و کمک می‌کند تا پوست التیام بخشد. متخصصین پوست توصیه به استفاده از کرم و پماد غلیظ برای نگهداشتن آب در پوست می‌کنند. حتی روغن پخت و پز نیز می‌تواند جایگزین مقرون به صرفه برای مرطوب کنندهٔ تجاری باشد.
  • به حداقل رساندن مقیاس پوسته پوسته‌ها. استفاده از محصول نرم‌کننده (کراتولیتیک) برای کاهش پوست اضافی و جلوگیری از پلاک پسوریازیس از ترک خوردگی و پوسته پوسته شدن.
  • دوش آب سرد و کمپرس سرد نیز می‌تواند خارش را تسکین دهد. از حمام کردن در آب بسیار گرم خودداری کنید و سعی کنید به محدود کردن دوش گرفتن به ۱۰ دقیقه یا کمتر. آب گرم می‌تواند باعث تحریکات پوستی شود و خشکی را تشدید کند. استفاده از لوسیون پس از شستشو برای نگهداشتن رطوبت توصیه می‌شود. قرار دادن لوسیون خنک‌کننده در یخچال و فریزر قبل از استفاده می‌تواند کمک به افزایش تسکین خارش کند.

درمان نیاز به نسخهٔ پزشک[ویرایش]

دیگر درمان‌های خارش پسوریازیس شامل آنتی هیستامین‌ها (لوراتادین، هیدروکسی‌زین یا ستیریزین)، نور درمانی، استروئیدها، کپسایسین، بی‌حس کنندهٔ موضعی مانند Pramoxine و داروهایی که کمک به آرام کردن پاسخ ایمنی بیش از حد فعال که باعث ضایعات پسوریازیس می‌شود و داروهای ضد افسردگی و آسپرین می‌تواند کمک کننده باشد. داروهای Yosipovitch معمولاً بیشتر جهت درمان دردهای عصبی مانند گاباپنتین و برخی داروهای ضد افسردگی به نام نورآدرنرژیک و سروتونرژیک خاص (NaSSA) برای از بین بردن خارش پسوریازیس استفاده می‌شود. درمان‌های موضعی برای پسوریازیس می‌تواند به کاهش درد و خارش کمک کند.

پوست سر

پسوریازیس پوست سر می‌تواند به ویژه خارش‌دار و ناراحت‌کننده باشد. درمان معمولاً شامل پماد موضعی و شامپوهای خاص است.[۲۶]

شرایط مرتبط

افراد مبتلا به پسوریازیس در معرض افزایش خطر ابتلا به دیگر شرایط مزمن و جدی به عنوان «بیماری‌های همراه» هستند. تخمین زده می‌شود که تا ۳۰ درصد از افراد مبتلا به پسوریازیس به ورم مفاصل پسوریاتیک مبتلا می‌شوند. افراد مبتلا به بیماری پسوریازیس همچنین در معرض خطر بیشتر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی، افسردگی و بیماری‌های دیگر می‌باشند.[۲۷] البته این بدین معنا نیست که شما حتماً به این بیماری‌ها مبتلا می‌شوید.

آرتریت پسوریاتیک

نوشتار اصلی: آرتریت پسوریاتیک

آرتریت یا ورم‌مفاصل پسوریاتیک باعث درد، سفتی و تورم در داخل و اطراف مفاصل می‌شود.[۲۸] حدود ۱۱ درصد از افراد مبتلا به پسوریازیس همچنین با آرتریت پسوریاتیک تشخیص داده شده‌اند. با این حال، در حدود ۳۰ درصد از افراد مبتلا به پسوریازیس در نهایت آرتریت پسوریاتیک توسعه می‌یابد. آرتریت پسوریاتیک اغلب ممکن است تشخیص داده نشود، به ویژه در اشکال خفیف تر آن. با این حال، این مهم است که برای درمان آرتریت پسوریاتیک در اوایل برای کمک به جلوگیری از آسیب‌های مفصلی دائمی اقدام شود.[۲]

سرطان

تعدادی از مطالعات نشان داده‌اند که در افراد مبتلا به پسوریازیس خطر ابتلا به انواع خاصی از سرطان، از جمله سرطان لنفوم و سرطان غیرملانومی پوست افزایش یافته است. یک مطالعهٔ اخیر نشان داد که هیچ درمانی به تنهایی به طور قابل توجهی خطر ابتلا به سرطان را افزایش نمی‌دهد، و این نشان می‌دهد که خود بیماری خطر ابتلا به سرطان را افزایش می‌دهد. افراد مبتلا به بیماری پسوریازیس باید آزمایش سرطان را به طور منظم با مراقبت‌های معمول خود ترکیب کنند.

بیماری قلب و عروقی

تحقیقات همچنین به رابطهٔ پسوریازیس با افزایش خطر بیماری‌های قلبی عروقی، به ویژه در افراد مبتلا به پسوریازیس شدید را نشان می‌دهد. افراد مبتلا به پسوریازیس شدید به احتمال زیاد بیشتر از ۵۸ درصد به یک رویداد قلبی بزرگ و بیشتر از ۴۳ درصد احتمال ابتلا به سکتهٔ مغزی را دارند. خبر خوب این است که یک مطالعه نشان می‌دهد با درمان بیماری خود می‌توانید خطر ابتلا به حمله قلبی و سکته مغزی را کاهش دهید. با دکتر خود در مورد خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی و عروقی گفتگو کنید.

افسردگی

پسوریازیس می‌تواند استرس‌های روحی روانی قابل توجهی برای بیمار، از جمله کاهش عزت نفس و بروز اختلالات خلقی، مثل افسردگی را افزایش دهد. مطالعات نشان می‌دهد که درمان پسوریازیس می‌تواند علائم افسردگی را کاهش دهد.

دیابتپ

افراد مبتلا به پسوریازیس در معرض خطر افزایش دیابت نوع ۲ با توجه به مطالعهٔ ۲۰۱۲ می‌باشند. افراد مبتلا به پسوریازیس شدید به طور خاص، ۳۰ درصد بیشتر احتمال دارد به دیابت نوع ۲ مبتلا شوند. یک مطالعه اخیر نشان داد که دارویی به نام glucagon-like peptide-1 مورد استفاده در درمان دیابت نوع ۲ ممکن است به پسوریازیس کمک کند. اگر شما علائم دیابت نوع ۲، مانند افزایش تشنگی، گرسنگی، تاری دید یا خستگی را دارید، به دکتر خود بگویید.

سایر شرایط

دیگر بیماری‌های همراه مرتبط با سوریازیس شامل بیماری کرون، سندرم متابولیک، چاقی، پوکی استخوان، یووئیت، بیماری کبد چرب غیرالکلی و نارسایی مزمن کلیه هستند.[۲۷]

همه‌گیرشناسی

تخمین زده می‌شود که پسوریازیس بر حدود ۲٪ از جمعیت جهان تأثیر می‌گذارد.[۵] نرخ پسوریازیس با توجه به سن، جنس، منطقه و قومیت متفاوت است. تصور می‌شود که ترکیبی از عوامل محیطی و ژنتیکی مسئول این تفاوت‌ها است. این می‌تواند در هر سنی رخ دهد، با وجود آن که اغلب برای اولین بار بین سنین ۱۵ و ۲۵ سال به نظر می‌رسد. تقریباً یک سوم از بیماران مبتلا به پسوریازیس اظهار داشته‌اند که قبل از سن ۲۰ سالگی تشخیص داده شده‌اند. پسوریازیس بر هر دو جنس به طور مساوی تأثیر می‌گذارد.

افراد مبتلا به بیماری التهابی روده مانند بیماری کرون یا کولیت اولسراتیو در معرض افزایش خطر ابتلا به پسوریازیس می‌باشند. پسوریازیس در کشورهای دورتر از خط استوا شایع‌تر است.[۱۳]

به نظر می‌رسد که پسوریازیس بخصوص در کشورهای اسکاندیناوی بیشترین شیوع را داشته تا ۶ درصد از جمعیت این نواحی ممکن است به پسوریازیس مبتلا باشند، در حالیکه بر عکس در میان اسکیمو‌ها، ژاپنی‌ها و غرب آفریقا پسوریازیس بیماری نادری محسوب می‌شود.

اگرچه آمار دقیقی در مورد شیوع این بیماری در ایران وجود ندارد، اما باید گفت پسوریازیس در ایران جزو بیماری‌های شایع پوستی بوده و به نظر می‌رسد در شمال ایران حتی از شیوع بالاتری نیز برخوردار باشد.[۵]

تاریخچه

محققان بر این باورند که پسوریازیس در میان شرایط پوستی مختلف با نام زارات (ترجمه به جذام) در کتاب مقدس عبری گنجانده شده است، یک وضعیت که به عنوان مجازات تهمت تحمیل شده است. بیمار مبتلا «نجس» (تیما و تاهارا را ببینید) تلقی و در نهایت توسط کوهن درمان می‌شده است. با این حال، بیشتر احتمال دارد که این سردرگمی برای استفاده از اصطلاح یونانی یکسان برای هر دو شرایط به وجود آمده باشد. یونانیان خوره (λεπρα) را مدتی برای شرایط فلس مانند پوست استفاده می‌کردند. آنها psora را مدتی برای توصیف شرایط خارش پوست مورد استفاده قرار می‌دادند. آن در اواخر قرن ۱۸ به عنوان خورهٔ ویلن شناخته شد سپس متخصصین پوستانگلیسی رابرت ویلن و توماس بیتمن متوجه تفاوت آن از دیگر بیماری‌های پوستی می‌شوند. آنها گفتند جذام به طور منظم، به صورت دایره‌ای از تکه‌های متمایز تشکیل شده، در حالی که پسوریازیس همیشه نامنظم است. ویلان دو دسته را از هم باز شناخت: graecorum leprosa و leprosa psora.

تصور می‌شود که پسوریازیس ابتدا از روم باستان توسط آلوس کورنلیوس سلسوس توصیف شده باشد. این بیماری برای اولین بار توسط پزشک انگلیسی توماس ویلن طبقه‌بندی شد. متخصص پوست انگلستان توماس بیتمنارتباط احتمالی بین پسوریازیس و نشانه‌های آرتروز را در سال ۱۸۱۳ شرح داده است.

تاریخ پسوریازیس با درمان مشکوک و سمیت بالا همراه بوده است. در قرن ۱۸ و ۱۹، محلول فاولر، که شامل یک ترکیب آرسنیک سمی و سرطان‌زا بوده، توسط متخصصین پوست به عنوان یک درمان برای پسوریازیس مورد استفاده قرار گرفته است. جیوه نیز برای درمان پسوریازیس در طول این مدت استفاده شده است. گوگرد، ید و فنل نیز معمولاً برای درمان پسوریازیس در طول این دوره مورد استفاده قرار گرفت که به غلط اعتقاد بر این بود که پسوریازیس یک بیماری عفونی است. قطران زغال‌سنگ به طور گسترده‌ای با تابش نور ماوراء بنفش به عنوان یک روش درمان موضعی در سال‌های ۱۹۰۰ میلادی اولیه مورد استفاده قرار گرفت. در طول مدت زمان مشابه، مواردورم مفاصل پسوریاتیک با آماده‌سازی طلا به صورت داخل وریدی تجویز شده، به همان شیوه‌ای که آرتریت روماتوئید تحت درمان قرار می‌گرفته است. همهٔ این‌ها با درمان‌های موضعی و سیستمیک مدرن جایگزین شده است.

ریشه‌شناسی

کلمه پسوریازیس از کلمه یونانی ψωρίασις، به معنی «شرایط خارش» یا «خارش داشتن» از psora، «خارش» و -iasis، «عمل، وضعیت» گرفته شده است.[۱۳]

تحقیقات

نقش مقاومت به انسولین در پاتوژنز پسوریازیس در حال حاضر تحت بررسی است. تحقیقات اولیه نشان داده است که آنتی اکسیدان‌ها مانند پلی‌فنول‌ها ممکن است اثرات مفیدی در مشخصهٔ التهاب داشته باشند.

بسیاری از داروهای در دست تحقیق هدف Th۱۷/IL-۲۳ محور، به خصوص IL-23p۱۹ به عنوان بازدارنده در افزایش ضخامت ضایعات پوستی پسوریازیس است در حالی که کمک کمتری به محافظت در برابر عفونت‌های فرصت طلب می‌کند. سایر سایتوکاین‌ها مانند IL-۱۷ و IL-۲۲ نیز هدف بوده است برای مهار آنها که نقش مهمی در پاتوژنز پسوریازیس بازی می‌کنند. یکی دیگر از پژوهش‌ها متمرکز بر روی استفاده از مهارکننده پروتئین کیناز برای درمان پسوریازیس است. داروهای خوراکی به عنوان جایگزین برای داروهای تزریقی مورد بررسی قرار گرفته است شامل مهارکننده ادم کیناز، مهارکننده‌های پروتئین کیناز C، مهارکننده‌های پروتئین کیناز فعال‌شده با میتوژن، ومهارکننده‌های فسفودی‌استراز-۴، همه آنها در فازهای مختلف ۲ و ۳ آزمایش‌های بالینی مؤثر واقع شده است. با این حال، این عوامل اثرات جانبی بالقوه شدید به علت سازوکارهای سرکوب‌کنندهٔ دستگاه ایمنی دارد.[۱۳]

رابطه بیماری پسوریازیس و استرس

درمان پسوریازیس – قسمت دوم

روش های درمانی ترکیبی

گاهی اوقات پزشکان یک محصول حاوی یک یا چند ماده فعال با کارکردهای مختلف را تجویز می کنند. ممکن است این کار به منظور ساده کردن روش های درمانی باشد که در هر زمان یک بار مورد استفاده قرار گیرد و یا ممکن است به دلیل موثرتر بودن عوامل فعال در زمان ترکیب شدن باشد. تعداد زیادی برای ترکیبات احتمالی وجود دارد. ممکن است در برخی موارد انها را به عنوان “موارد ویژه” در نظر داشته باشیم که به فرمولاسیون هر دارو اشاره دارد که البته به “نیاز بالینی مخصوص” بیمار بستگی دارد. این موارد باید توسط متخصص داروساز انجام گیرد و تضمین کیفیت مربوطه همراه با طول عمر کوتاه می تواند گران باشد.

دیترانول

بیش از ۱۰۰ سال است که دیترانول در زمینه درمان پسوریازیس مورد استفاده بوده است. در واقع این ماده یک ماده شیمیایی بوته ای می باشد، که از پوست یک درخت Araroba در امریکای جنوبی گرفته شده است. دیترانول در خمیر لاسار (اسید سالیسیلیک و خمیر اکسید روی ساخته شده توسط پوستر آلمانی متخصص پوست لسار) با بیشترین موفقیت جهت بیماران بستری در بیمارستان ها مورد استفاده بوده است. استفاده از دیترانول بدون عوارض جانبی نیست: چرا که می تواند موجب لکه دار شدن پوست و لباس شود و همچنین در صورتی که استعمال ان با دقت همراه نباشد می تواند پوستی که مبتلا نشده بوده را نیز بسوزاند. بنابراین استفاده دقیق در بیمارستان بسیار امن تر می باشد در حالی که استفاده از ان در خانه اغلب و به دلیل دشواری در استعمال ان تاثیر کمتری دارد.

موارد کاربردی زیادی جهت تمرکز پزشکان وجود دارد و همچنین گرایشی برای افرادی که غلظت های مختلف برای انه تجویز می شود جهت استفاده در حالت گام به گام وجود دارد که در آن قدرت محصول با توجه به سطح مفید بودن و یا واکنش منفی افزایش می یابد.

محصولات اختصاصی حاوی دیترانول بیشتر، مقبولیت بیشتری دارد و می توان آنها را روی پلاک های پسوریات اعمال نمود و پس از یک ساعت ان شستشو داد. این روش موجب کاهش ریسک سوزاندن و رنگی شدن توسط دیترانول می شود اما هنوز هم در نظر داشتن این مورد ضروری است که شما در هنگام مصرف محصول دقت لازم را داشته باشید؛ همچنین توصیه می شود به منظور محافظت روی یک حوله کهنه بنشینید تا در صورت لزوم از فیبرها حفاظت شود.

آرام بخش ها

رطوبت موجب تسکین، صاف شدن و هیدراته شدن پوست می شود و برای تمام اختلالات خشکی یا پوسته پوسته شدن مورد استفاده قرار می گیرد. اثرات آنها کوتاه مدت بوده بوده و باید انها به صورت و حتی پس از آن مشاهده بهبودی مورد استفاده قرار داد. این دارو برای اختلالات مربوط به و اگزما؛ و کمتر برای پسوریازیس، مفید هستند هر چند که می توانند زمینه ساز کاهش خارش شده و به حذف علت کمک کنند. مرطوب کننده های ملایم برای بسیاری از بیماران مبتلا به پوست خشک مناسب هستند اما طیف گسترده ای از آماده سازی های چرب تر در دسترس هستند که از جمله انها می توان به پارافین سفید نرم، امولسیون پماد، و پماد پارافین نرم و مایع سفید اشاره داشت. شدت شرایط، ترجیح بیمار و محل شیوع پسوریازیس اغلب در انتخاب نرم کننده دخیل هستند. مرطوب کننده ها باید در جهت رویش مو اعمال شوند.

در موارد نادر ممکن است رشد بعضی از مواد تشکیل دهنده موجب ایجاد حساسیت شود به طوری که اگر واکنش اگزمایی رخ دهد، بهتر است استفاده از نرم کننده متوقف شود. می توان از آماده سازی هایی مانند کرم مرطوب کننده و امولسیون پماد به عنوان جایگزین هایی برای صابون جهت شستشو و در حمام بهره برد؛ این آماده سازها باید قبل از شستشوی کامل بر روی پوست اعمال شوند. اضافه کردن روغن حمام نیز می تواند مفید باشد. با این حال کرم مرطوب کننده برای درمان اگزمای آتوپیک توصیه نشده است چرا که به دنبال ان لاریل سولفات سدیم (مواد شوینده سوزاننده) موجب کم رنگ شدن پوست می شود و همچنین به لایه پوستی آسیب می رساند. آماده سازی شامل تهیه ضد باکتری می باشد که باید از ان مگر در موارد عفونی و موارد استفاده مکرر اجتناب شود.

اوره به عنوان یک عامل مرطوب کننده مورد استفاده می باشد. این ماده در شرایط پوسته پوسته شدن استفاده می شود و ممکن است جهت درمان بیماران مسن مفید واقع شود. گاهی اوقات نیز همراه با دیگر موارد عوامل موضعی مانند کورتیکواستروئیدها برای افزایش نفوذ استفاده می شود. جزوات بهداشتی و پسوریازیس ما را مشاهده نمایید.

داروهای ضدافسردگی

این مورد در طول دهه ۱۹۵۰ به اثبات رسید که متوترکسات در پاکسازی پسوریازیس مفید بوده و در نهایت استفاده از ان در دهه ۱۹۷۰ مورد تایید قرار گرفت. در مورد پسوریازیس، متوترکسات از طریق جلوگیری از تقسیم و ازدیاد بیش از حد سلول های پوستی که سبب پوسته پوسته شدن و کم رنگ شدن پوست می شوند مفید واقع می شود. این دارو تنها زمانی استفاده می شود که شرایط شدید بوده و نسبت به روش های درمانی متداول پاسخ مناسبی دریافت نکنیم چرا که در غیر این صورت عوارض جانبی این دارو نیز مطرح هستند. همچنین می توان از ان در درمان آرتریت بهره برد، بنابراین می توان از ان در هر دو حالت و به صورت همزمان بهره مند شد. در مردان با توجه به شروع خانواده، یک دوره شستشوی سه ماهه جهت اتمام مصرف دارو در نظر گرفته می شود. برای زنان این توصیه وجود دارد که در زمان مصرف هر کدام از این داروها باردار نشوند. سیکلوسپورین یکی دیگر از داروهای ضد افسردگی می باشد که در اصل است برای جلوگیری از احتمال پس زدن در بیماران پیوندی استفاده می شود. پزشکان متوجه شدند که بیمارانی که سابقه قبلی پیوند پسوریازیس داشتند پس از پیوند پلاک های کمتری داشته و لذا تحقیقات بیشتری به خصوص در مورد بیماران پسوریازیس انجام گرفت. این تحقیق نشان داد که سیکلوسپورین به عنوان یک عامل سریع عمل می کند و معمولا به عنوان یک دوره کوتاه در نظر گرفته می شود اما می تواند به طور مداوم و تا یک سال نیز در نظر گرفته شود. سیکلوسپورین در مواردی که پسوریازیس شدید وجود داشته و نسبت به درمان های دیگر بسیار مقاوم می باشد (سر سخت) اثر بخشی بیشتری دارد. اینکه این  دارو دقیقا چطور کار می کند به طور کامل درک نشده است اما ممکن است منجر به نفوذ زیاد اپیدرمال (نرخ بالای تقسیم سلولی) با سرکوب فعالیت لنفوسیت T (سلول های سفید خون) در سطح پایین تر (درم) و لایه های فوقانی (اپیدرمی) پوست پسوریاتیک گردد.

فتوتراپی

افرادی که مبتلا به پسوریازیس هستند گاهی جهت انجام درمان از طریق نور ماوراء بنفش UV به واحد بیمارستان تخصصی مراجعه می کنند. نور ماورا بنفش به طور طبیعی در نور خورشید یافت می شود و دارای سه طبقه بندی می باشد: اشعه ماوراء بنفش A، B و .C UVA نفوذ عمیق تری داشته است و این امر با پیری پوست و چین و چروک همراه خواهد بود؛ UVB موجب قرمز شدن پوست شده و در صورتی که از پوست محافظت نشود موجب قهوه ای رنگ شدن و سوختن ان می شود؛ UVC توسط لایه اوزون جذب شده و به سطح زمین نمی رسد. از اشعه های UVC در روش درمان فتوتراپی استفاده نمی شود.

UVB برای درمان پسوریازیس گوتتا یا پسوریازیس پلاک استفاده شد که البته نتوانست نسبت به درمان های موضعی ساده پاسخ دهد. این روش موجب بروز واکنش های شیمیایی ای می شود که قابلیت سلول های آسیب دیده در زمینه تکثیر را کاهش می دهد. دو نوع روش درمانی مبتنی بر UVB وجود دارد: باند پهن و باند باریک. در روش باند باریک UVB که اغلب با نام TL01 از ان یاد می شود و شایع ترین نوع درمان UVB در انگلستان است روش کاری بسیار شبیه به UVB باند پهناست، اما دقیق تر و شدیدتر می باشد که این موضوع به معنی این است که پلاک ها سریع تر پاک شده و درمان های کمتری برای این مهم لازم می باشد.

PUVA یکی دیگر از روش های درمانی نور UV می باشد. در این روش از نور UVA و یک عصاره گیاهی با نام psoralen استفاده می شود. این ماده شیمیایی موجب حساس تر شدن پوست نسبت به نور شده  و باعث افزایش تاثیر نور UVA  می شود. Psoralen به طور معمول به صورت یک قرص و یا از طریق حمام با یک محلول پسورال مورد استعمال قرار می گیرد. همانند روش درمانی UVB، این روش نیز عموما در بیمارستان مورد استفاده قرار می گیرد اما در برخی از مناطق روستایی یک سرویس خانگی نیز ممکن است در دسترس باشد. هر دو فرم درمان از طریق نور UV دارای اثر انباشتگی بر روی پوست هستند، که طیف انها از freckling، ضخیم شدن اپیدرمال و چروکیده شدن به دلیل دیسپلازی اپیدرمی یا تومورهای پوستی مانند کارسینوم سلول بازال (که با عنوان زخم جوندگان شناخته می شود، چرا که به صورت موضعی و به ندرت گسترش می یابد) متغیر هستند. به این دلیل محدودیتی برای تعداد درمان های مجاز وجود دارد که باید در زمان درمان پوست در نظر گرفته شود. با این حال، سطوح ابتلا به نور خورشید و استفاده از سوله های آفتابی می تواند خطر ابتلا به سرطان پوست را افزایش دهد و ممکن است برای افرادی که سابقه ابتلای خانوادگی به فتوتراپی ملانوم دارند به عنوان یک گزینه درمانی در نظر گرفته شود. افرادی که دارای پوست با تیپ های ۵-۱ هستند. که در این راستا افراد دارای پوست نوع ۱ نسبت به درمان مقاوم تر هستند و اغلب دچار سوختگی بوده و کمتر مرطوب هستند و لذا ممکن است این روش درمانی برای انها کارکرد چندانی نداشته باشد.

برای اطلاعات به دفترچه فیزیوتراپی و پسوریازیس مراجعه بفرمایید.

رتینوئید

رتینوئید یک مشتق از ویتامین A بوده و می توان ان را به هر دو صورت خوراکی و یا اعمال مستقیم روی پوست مورد استفاده قرار داد. در این راستا نباید این محصولات را با محصولات ویتامین A که از فروشندگان مواد شیمیایی و یا سوپرمارکت ها به عنوان مکمل های ویتامین خریداری می شوند اشتباه گرفت. آیتورتین خوراکی یک روش درمانی موثر مبتنی بر ویتامین A جهت پسوریازیس است و فقط

توسط درماتولوژیست ها در بیمارستان برای موارد پسوریازیس شدید، گسترده، سر سخت تجویز می شود.

این ماده نیمه عمر طولانی مدتی دارد که این موضوع به این معنی است که می تواند برای دوره زمانی قابل توجهی پس از درمان و در بافت پایدار باقی بماند. در مورد زنان این اقدامات ضد بارداری به سپری کردن دوره و به حداقل سه سال ادامه درمان نیاز دارد، چرا که می تواند موجب مانع در جهت رشد کودکان نابالغ گردد.

رتینوئید موضعی برای درمان موارد خفیف تا متوسط ​​پلاک پسوریازیس استفاده می شود که از طریق کاهش شکل پچ های پوست مبتلا موثر واقع شده و در خصوص کف مروارید نیز مفید می باشد زیرا موجب کاهش روند ضخیم شدن پوست – که می تواند کار را برای انجام فعالیت های روزمره دشوار سازد- می شود. همچنین موجب  کاهش روند تشکیل سیتوکین ها و اینترلوکین ها (دو ماده شیمیایی در بدن که نقش ایجاد التهاب را بر عهده دارند) می شود. به عبارت دیگر، مکانیزم ان از طریق کاهش التهاب و کاهش روند رشد پلاک ها موثر واقع می شود. با این حال، در صورتی که با

پوست طبیعی تماس داشته باشد می تواند موجب تحریک شود.

خصوصیت رتینوئید موضعی و جذب سیستمیک پایین آن به معنی این است که عوارض جانبی کمتری نسبت به رتینوئید قبلی ایجاد می کند. دارای نیمه عمر ۱۸ ساعته بوده و در مراحل مکرر ازدیاد پیدا نمی کند. اقدامات پیشگیرانه فقط برای زنان در طول درمان با عوامل موضعی ضروری می باشد. در صورت مصرف خوراکی، باید یک دوره درمان سه ساله در نظر گرفته شود، بنابراین رتینوئید به طور معمول در زنانی که در سن باروری استفاده نمی شود.

استروئیدها

کورتیکواستروئیدهای موضعی برای درمان شرایط التهابی پوست (به غیر از موارد ناشی از عفونت) استفاده می شود و در صورت مصرف صحیح ایمنی لازم را دارا هستند. این مواد در شرایطی مانند اگزما و پسوریازیس موثر هستند. کورتیکواستروئیدهای موضعی در طول مصرف تنها التهاب را مهار می کنند؛ آنها شرایط را بهبود نمی بخشند و حتی ممکن است پس از توقف استفاده از کورتیکواستروئیدهای موضعی مشکلات پوستی بدتر شود. این مورد یک اثر بازگشتی نامیده می شود. این مواد معمولا جهت تسکین و مهار علائم اختلال و در زمانی که اقدامات دیگری مانند مصرف نرم کننده ها بی اثر هستند مورد استفاده قرار می گیرد. کورتیکواستروئیدهای موضعی به چهار دسته اصلی تقسیم می شوند:

  • خفیف
  • متوسط
  • قوی
  • بسیار قوی

قدرت انتخابی توسط پزشکان به شرایط بیمار و میزان و شدت وضعیت بستگی دارد. خطر عوارض جانبی به موازات قدرت مواد استروئیدی و مدت زمان درمان متغیر است. چهره، ناحیه تناسلی و نواحی چرب پوست نسبت به سایر مناطق استروئیدهای بیشتری را جذب خواهند کرد. اگر از شما از یک استروئید در زیر تحت باند (که موجب مسدود شدن ان می شود) استفاده می کنید در این حالت نیز با اثر مشابهی وجود خواهد داشت.

ممکن است عوارض جانبی ایجاد شده بر روی پوست پس از گذشت دو هفته از مصرف نمایان شود. مصرف استروئیدهای قوی و بسیار قوی باید به دقت نظارت شده و محدود به چند هفته باشد که پس از آن یک استروئید خفیف باید جایگزین شود. پالسینگ اصطلاحی است که در هنگام مصرف استروئید برای چهار هفته همراه با استراحت چهار هفته ای یا بیشتر جهت پوست روشن از ان استفاده می شود. این نوع استفاده از استروئید موضعی به پوست اجازه می دهد تا امکان بازیابی بین دوره های درمان جهت بیماران در هر سه ماه فراهم شود. در مورد کودکان فقط استروئیدهای خفیف و متوسط باید به منظور جلوگیری از عقب ماندگی رشد و اختلال آرایشی بلند مدت بالقوه مورد استعمال قرار گیرد؛ در صورتی که کودکان دچار پسوریازیس شدید باشند در این حالت ممکن است متخصص پوست تجویزهای متفاوتی داشته باشد.

اگر درماتیت آلرژیک تماسی نسبت به استروئید موضعی وجود داشته باشد، در این صورت تست پچ لازم بوده و بیماران باید یکی دیگر از انواع استروئید با قدرت مشابه را مورد استفاده قرار دهند. در صورتی که (کاهش پاسخ به دارو) رخ دهد، در این حالت بهتر است که يک محصول ديگر با استفاده از یک مولکول متفاوت مورد استفاده قرار گیرد. باید از مصرف کورتیکواستروئیدهای موضعی بسیار قوی یا سیستمیک اجتناب شود و یا مصرف انها باید تنها تحت نظارت متخصص پسوریازیس (در مواردی مانند پسوریازیس کف پا و یا کف دست) صورت گیرد چرا که اگر چه ممکن است آنها موجب افول پسوریازیس در کوتاه مدت شوند، اما عود و یا بازگشت انها را در پی خواهد داشت (که گاهی اوقات باعث ایجاد پسوریازیس شدید پوسچر نیز می شود). می توان این موارد را با یک درمان موضعی دیگر که می توان ان را برای مدت زمان استراحت چهار هفته ای ادامه داد – به عنوان مثال آماده سازی ویتامین D – ادامه داد. در مورد پسوریازیس پوستی روش منطقی از این قرار است که از یک کورتیکواستروئید قوی تر استفاده کنید. متاسفانه تنها محصولات کورتیکواستروئید قوی و یا بسیار قوی مانند ژل ها، فوم ها، شامپو ها یا لوسیون ها وجود دارد. این امکان نیز وجود دارد که پالسینگ زمانی که شما کنترل لازم را در اختیار دارید موثر باشد. باید روش باید به جهت یک برنامه یک روزه تجویز شود اگر چه در موارد شدید ممکن است متخصص پوست یک برنامه مصرف دو بار در روز را برای کوتاه مدت توصیه کند. اگر پوست سر بسیار پوسته پوسته شده باشد در این صورت متخصص پوست شما می تواند به شما نشان دهد که چگونه از یک مرطوب کننده مناسب استفاده نمایید. عوامل ضد باکتری را می توان با آماده سازهای استروئید با اثر خوب ترکیب کرد. با این حال، آنتی بیوتیک نیز می تواند در برخی از به عنوان یک عامل آلرژی زا عمل کند. درمان های موضعی برای مشکلات موضعی ایده آل هستند، در حالی که آنتی بیوتیک های خوراکی برای عفونت گسترده تر تجویز می شوند. داروهای ترکیبی آنتی بیوتیکی موضعی فقط باید برای مدت دو هفته استفاده شود چرا که در غیر این صورت مقاومت باکتریایی ایجاد شده و اثرات نامطلوبی خواهد داشت.

موارد مشابه با ویتامین D

موارد مشابه با ویتامین D، مانند کالپپتیرول، کلسیتريول و تاکالسیتول نباید با مکمل های ویتامینی که مورد مصرف هستند اشتباه گرفته شود؛ این موارد به منظور دارا بودن یک اثر کاملا متفاوت اصلاح شده اند. آنها موجب کاهش روند تکثیر بیش از حد سلول های پوست شده و همچنین تحریک  تقسیم کراتینوسیت ها – که یک نوع سلول در لایه بالایی پوست هستند که اصلاح روند غیر طبیعی و سریع گردش خون سلولی که پسوریازیس را تبیین می کند- را تصحیح می کند. بر خلاف ویتامین D با منبع طبیعی، آنها اثر کمتر بر روی متابولیسم کلسیم دارند (مکانیسم که سطوح کلسیم در بدن را تنظیم می کند) و لذا ریسک سطوح بالای کلسیم در خون (هیپرکلسمیا) یا در ادرار (هیپرکلسیوریا) را کاهش می یابد. با این وجود محدودیت هایی نیز در زمینه مقدار قابل استفاده در هر مرتبه (۱۰۰ گرم در هفته) جهت محدود ساختن احتمال بروز این عوارض جانبی در نظر گرفته می شود.

سهولت در مصرف و سطوح کم اثرات جانبی موجب شده تا این عوامل نزد متخصصان حوزه پزشکی و افراد مبتلا به پسوریازیس محبوب باشند.

یکی از این عوامل به صورت ترکیبی با کورتیکواستروئید موضعی قوی جهت کمک به کاهش التهاب پوست به کار می رود. این محصولات محدودیت زمانی مصرف چهار هفته ای قبل از متوقف کردن و چهار هفته قبل از آن شروع مجدد دارند. این روند فرصت لازم جهت بازسازی را برای پوست فراهم می اورد. این ماده به صورت پماد یا یک ژل با چربی کمتر ارائه می شود و می توان ان را بر روی بدن و پوست سر استعمال نمود.

سبک زندگی

حفظ یک سبک زندگی سالم تر برای هر کسی که به پسوریازیس مبتلا می باشد توصیه می شود اما ممکن است زمانی که شما در هنگامی که نسبت به ظاهر خود حس خوبی ندارید اعتماد به نفس تان را نیز از دست بدهید و بسیاری از افراد مبتلا به پسوریازیس نیز سعی دارند تا از دیده شدن پوست خود جلوگیری کنند. اما اجتناب از ورزش می تواند ریسک ایجاد شرایط مرتبط مانند ابتلا به دیابت و بیماری های قلبی را افزایش دهد. همچنین ورزش نیز یک راه خوب برای کاهش استرس است، که یک عامل کلیدی در بروز پسوریازیس می باشد. اگه شما نسبت به تاثیری که ممکن است ورزش به دلیل هر شرایطی که از قبل وجود دارد، نگرانی دارید و اینکه اگر برای مدتی ورزش نکرده اید در این صورت

به آرامی و با دقت کار شروع کرده و سپس مدت ان را افزایش دهید. ورزش منظم و سبک زندگی سالم (مانند خودداری از کشیدن سیگار ، داشتن یک رژیم غذایی سالم و کاهش مصرف الکل) می تواند برای بهبود پسوریازیس و اعتماد به نفس و خودآگاهی شما مفید باشد. دفترچه پسوریازیس و قلب و همچنین ابعاد روانشناختی پسوریازیس را ببینید.

خلاصه

به منظور اثر بخشی هر روش درمانی در نظر داشتن این نکته ضروری است که از راهنمایی ارائه شده توسط مسئول خدمات بهداشتی تان پیروی کنید. همیشه برچسب های محصول و یادداشت اطلاعات بیمار (PIL) که همراه با داروهای شما عرضه می شود را بخوانید. درمان های موقت به طور ناگهانی اثر بخشی خود را از دست می دهند (Tachyphylaxis) و یا احساس درمانی کمتری را به دست می دهند. از انجا که ممکن است پسوریازیس یک بیماری مادام العمری باشد لذا برای دکتر شما ضروری است تا هر چند وقت یک بار نسبت به تغییر دارو یا رژیم درمانی شما اقدام نماید. ممکن است این تغییر در درمان به پوست شما اجازه دهد تا نسبت به اثرات درمانی بهبود یافته و یا اینکه بتواند از یک دارو که قبلا آزمایش شده است بیشتر بهره مند شود. روش درمانی که شما و مسئول مراقبت های بهداشتی شما در نظر دارید هر چه که باشد، یک دوره مناسب خواهد بود، حتما مزایا، روند بهبود و هر گونه عوارض جانبی ان را گزارش دهید تا بدین ترتیب اطمینان حاصل شود که شما بهترین سطح مراقبتی را دریافت می کنید.

 

رابطه بیماری پسوریازیس و استرس

درمان پسوریازیس – قسمت اول

هدف از این دفترچه چیست؟

این دفترچه برای کمک به درک شما در خصوص روش های درمانی حال حاضر جهت درمان پسوریازیس ارائه شده است. این دفترچه به عنوان جایگزینی به جای تجویزهای دکتر شما طراحی نشده است و ما هیچ توصیه ای در خصوص به کار گیری یک روش درمانی ترجیحی نسبت به هر یک از روش های دیگر ارائه نمی دهیم؛ بهترین روش درمانی همان روشی خواهد بود که با نظر شما و دکترتان برای وضعیت خاص شما مناسب باشد.

فهرست مطالب

  • اوزون(اوزن) درمانی
  • ضد قارچ
  • عوامل بیولوژیکی
  • کول تار
  • درمان ترکیبی
  • دیترانول
  • آرام بخش
  • داروهای ضدافسردگی
  • فتوتراپی
  • رتینوئید
  • استروئیدها
  • هم خانواده های ویتامین D
  • سبک زندگی

درباره پسوریازیس و آرتریت پسوریازیس

پسوریازیس (Sor-i’ah-sis) یک بیماری  مزمن پوستی است، که حدود ۱٪ – ۳٪ جمعیت انگلستان به ان مبتلا می شوند. علائم ان معمولا به صورت پلاک های قرمز، برجسته ظهور می یابد. ممکن است پلاک ها در هر بخشی از سطح پوست ایجاد شوند اما در اغلب موارد پلاک ها روی آرنج، زانو و پوست سر ایجاد می شوند.

ممکن است حدود ۱۰ تا ۲۰ درصد افراد مبتلا به پسوریازیس دچار آرتروز پسوریازیس شوند  که با ایجاد درد و تورم در مفاصل و تاندون ها، همراه با سفتی به خصوص در صبح ها همراه خواهد بود. نواحی ای که اغلب تحت تأثیر قرار می گیرد عبارتند از دست ها، پاها، پایین کمر، گردن و زانو که این امر موجب می شود که حرکت در این نواحی به شدت محدود شود. برای اطلاعات دقیق تر در مورد پسوریازیس و آرتریت پسوریازیس دفترچه های با عناوین پسوریازیس چیست؟ و آرتریت پسوریازیس چیست؟ را ببینید.

اگر چه هیچ درمانی برای پسوریازیس وجود ندارد، اما می توان ان را کنترل نموده و به حالت عادی بازگرداند. نوع ابتلا در همه بیماران یکسان نبوده و لذا پزشکان این بیماری را در سطوح ملایم، متوسط ​​یا شدید دسته بندی می کنند.

لطفا توجه داشته باشید که:

درمانها به ترتیب حروف الفبا و نه به ترتیب اولویت مورد اشاره قرار گرفته اند. این لیست تنها به عنوان مرجع ارائه می شود و شما بایستی همواره توصیه های مشاور خود را در دستور کار قرار دهید. در برخی از موارد ممکن است بیش از یک دارو داده شده و حالت ترکیب مورد استفاده قرار گیرد.

پسوریازیس  Psoriasis

این بیماری به دلیل فعالیت سیستم ایمنی بدن بر علیه سلول های پوست بیمار است. این بیماری وابسته به ژن است و درمان قطعی آن تقریبا ناممکن است. از سال۲۰۱۵از روش های درمانی ازون و ترکیبات ازون دار مثل کرم ازون دار یا روغن های ازون دار استفاده شده و نتایج حیرت انگیزی بدست آمده است.

پسوریازیس را می توان براساس نوع تظاهرش به پنج دسته تقسیم کرد :

پسوریازیس پلاکی : روش درمان ازون بصورت DIV است.

پسوریازیس معکوس : روش درمان ازون بصورت MHT است.

پسوریازیس پاسچولار : روش درمان ازون بصورت AHT است.

پسوریازیس اریترودرمیک : روش درمان ازون بصورت سرم ازون است.

پسوریازیس خالدار : روش درمان ازون درمانی به روش AHT+ DIV است.

این بیماری در بیماران دیابتی، افسردگی و سندرم خستگی مزمن بیشتر دیده می شود.

روش های ازوت درمانی برای پسوریازی بدون خطر و عارضه هستند و این بیماری در سنین ۳۵-۱۵ سالگی بروز می کند ولی در مواردی که بیمار کهولت سن پیدا کرده می تواند سریع و وسیع اتفاق افتد.

محرک های ایجاد یا تشدید پسوریازیس عبارتند از استرس، صدمه به پوست برخی داروها و عفونت می باشد. اگرچه این بیماری می تواند در هر سنی ظهور کند.

روش های درمان پسوریازیس عبارتند از :

ازون درمانی با روش DIV

کرم های ازون بصورت موضعی

نور درمانی

داروهای سیستمیک

طب مکمل مانند طب سوزنی و اکسیژن درمانی با فشار بالا HBOT

در این بیماری علائم شروع ضایعات پوستی در بین افراد مختلف در سنین مختلف متفاوت است. ولی بطور کلی علائم به شرح زیر است :

تکه های قرمز روی پوست که با فلکس های نقره ای پوشیده شده اند ( بیماری صدف)

نقاط کوچک پوسته پوسته شده در اطفل

پوست خشک و ترک خورده

خارش و سوزش در منطقه

ناخن ضخیم و شکننده

مفاصل متورم و دردناک که بنام پسوریازیس آرتریت

مکان های تظاهر پسوریازیس عبارتند از :

پوست سر در نیمی از بیماران پسوریازیس دیده می شود و درمان آن ازون درمانی با روش DIV و استفاده از لوسیون های ازون دار است.

پسوریازیس صورت که اغلب روی ابرو، بینی و لب بالا، بالای پیشانی و خط موی سر را درگیر می کند. برای درمان از اکسیژن فعال بصورت AHT استفاده می شود.

پسوریازیس تناسلی که می تواند کیفیت زندگی بیمار را به شدت کاهش دهد. پسوریازیس با برخی داروها تداخل پیدا می کند که عبارتند از :

لیتیم Li موجب تشدید علائم پسوریازیس می شود.

داروهای ضد مالاریا

ضد قارچ

عوامل ضد قارچی در مراقبت پسوریازیس به طور معمول جهت درمان درماتیت سبوریک (حالت پوسته پوسته شدن سفید – زرد) و پسوریازیس پوست سر مورد استفاده قرار می گیرند. همچنین می توان انها را برای مناطقی که پسوریازیس در قسمت هایی از پوست که دارای چین و چروک می باشد و احتمال زیادی برای عفونت موضعی وجود دارد، مورد استفاده قرار داد. این موارد برای از بین بردن مخمر

قارچ (  pityrosporum ovale که با نام مالاسزیا شناخته شده است)، که با شرایطی از جمله شوره سر و شرایط پوسته پوسته شدن همراه مفید خواهد بود. ادعا شده که بعضی از شامپوهای ضد شوره مرسوم نیز در برابر این  میکروب ها موثر بوده است.

روش های درمانی ضد قارچی یاد شده را می توان به تنهایی و یا به صورت ترکیب انها با کورتیکواستروئیدهای موضعی، درمان های ضد باکتری و یا هر دو مورد استفاده قرار داد. گاهی اوقات این موارد به منظور جلوگیری از عفونت قارچی روی پوست که می تواند مستعد آن باشد افزوده می شود. دفترچه اسکارایس پوست سر را ملاحظه نمایید.

 

عوامل بیولوژیکی

عوامل بیولوژیکی بیشتر از پروتئین های بیولوژیکی (انسانی و یا حیوانی) و کمتر از مواد شیمیایی ساخته می شوند، و بیشتر شبیه روشی است که انسولین در گذشته از منابع حیوانی ساخته می شد.

عوامل بیولوژیکی نسبت به سایر داروهای پسوریازیس متفاوت هستند چرا که بیشتر به جهت جلوگیری از شرایط سیستم ایمنی و کمتر به دلیل انتظار برای بهبود علائم بیماری طراحی شده اند. این باور وجود دارد که سلول های بیش فعال در سیستم ایمنی مسبب رخداد مجموعه ای از وقایع در بدن هستند که در نهایت باعث می شود پسوریازیس در سطح پوست توسعه یافته و در این حالت سلول های پوستی ملتهب شده و با تورم ظاهر می شوند. عوامل بیولوژیکی از طریق مسدود ساختن عملکرد سلول های ایمنی خاص که باعث کاهش این سلولها می شود، به واسطه کاهش تعداد این سلول ها در پوست و خون و یا مسدود کردن فعال سازی سلول های ایمنی و یا انتشار مواد شیمیایی از آنها کار می کنند.

عوامل بیولوژیکی سلول های بیش فعال بدن را هدف قرار می دهند. برخی از انها یک نوع سلول ایمنی با عنوان سلول T را مورد هدف قرار می دهند، در حالی که دیگر نوع پیام های شیمیایی منتشر شده توسط انها را مورد تهاجم قرار می دهند.

در پسوریازیس، بعضی سلول های T به اشتباه فعال شده و با تولید TNF-alpha (فاکتور ناباروری تومور آلفا) در مقدار بیش از حد به سمت پوست حرکت می کنند. یک بار در سطح پوست آنها شروع به مبارزه با عفونت و یا بهبود زخم می کنند؛ پیام های ارسالی از TNF-آلفا موجب رشد سریع سلول های پوست به شکلی سریعتر از حد معمول می شود. این تولید بیش از حد همان چیزی است که باعث می شود سلول ها را در سطح پوست قرار گیرند. برخی عوامل بیولوژیکی با جلوگیری از فعال سازی و / یا مهاجرت سلول های T وارد عمل شده، با کاهش تعداد سلول های T درگیر با پسوریازیس در بدن، یا هر دو ظاهر می شوند.

عوامل بیولوژیکی ایمنی مزمن هنوز ایجاد نشده اند. در نتیجه آنها به عنوان خط اول درمانی مورد نظر نیستند. معیار مسیری که توسط NICE مشخص شده است وجود دارد که بر اساس ان بیماران می توانند پس از امتحان کردن فتوتراپی و دیگر درمان های سیستمیک مانند درمان های خوراکی، به مواد بیولوژیکی دسترسی داشته باشند.

کول تار

روش درمانی کول تار برای مدت بیش از یک قرن در حوزه درماتولوژی مورد استفاده بوده است.  این روش یک درمانی موضعی (استعمال روی پوست) می باشد که عمدتا برای پسوریازیس پوست سر (کوتاه مدت) مورد استفاده قرار می گیرد. این دارو خاصیت ضدالتهابی و خواص ضد پوسته پوسته شدن داشته و در درمان پسوریازیس پلاک مزمن مفید می باشد. کول تار خالص (کول تار BP، فرمول استاندارد) موثر ترین شکل بوده و به طور معمول در غلظت ۱ تا ۱۰ درصد در یک پایه پارافین نرم مورد استفاده می باشد، اگر چه تعداد بیماران اندکی که به پسوریازیس مبتلا هستند می توانند بوی ان را تحمل کنند.

عصاره های پاک کننده کول تار حاوی محصولات نام اشنایی می باشد که بیشتر جهت استفاده در منزل مناسب هستند اما اثر بخشی انها کمتر بوده و روند بهبودی در انها طولانی تر می باشد. تماس با محصولات کول تار با پوست نرمال معمولا مضر نیست و می توان انها را برای ضایعات گسترده مورد استفاده قرار داد؛ با این حال، تحریک، تماس با مواد آلرژی زا و فولیکولیت استریل (نقاط پرشده در پایه ای از مو) می تواند رخ دهد. عصاره های دارای خلوص بیشتر را می توان بر روی چین و چروک های پوست چهره مورد استفاده قرار داد. حمام و شامپوهای تار نیز مفید بوده و برخی از این محصولات بدون نیاز به نسخه نیز قابل خریداری هستند. ترکیب کول تار با نور ماوراء بنفش B نیز در بیمارستان ها مورد استفاده بوده است. این مورد توسط متخصص آمریکایی پوست، ویلیام بروکرمن در سال ۱۹۲۵ ارائه و فرموله شده و روش Goeckerman نام دارد. برخی از واحد های روزانه بیمارستانی هنوز هم مانند قبل از روش درمانی با محصولات تار در حمام بهره می برند.