درمان پسوریازیس

درباره پسوریازیس و روش های درمان پسوریازیس

درباره پسوریازیس و روش های درمان

در جریان بودن نحوه ابتلای یک فرد غیر مطلع در مورد پوستش، خصوصا در مورد وضعیت پسوریازیس، هرگز نمی تواند برای من تعجب بر انگیز نباشد. من می توانم این واقعیت را که بیان کنم که اغلب افراد مبتلا به طور عمده و بدون نیاز به استفاده از ژرف نگری در مورد دلایل و چرایی نسبت به رهایی خود از بیماری علاقه مند هستند.

به احتمال خیلی زیاد اگر من نیز از پسوریازیس رنج می بردم همین رویه را در پیش می گرفتم و همین احساس را می داشتم. با این حال، من می گویم که شانس دستیابی به این هدف در حالتی که حتی کمبود دانش در رابطه با آنچه در واقع در مورد پوست اتفاق می افتد، بسیار افزایش می یابد.

حتی وجود حداقل بینش و درک، معمولا میل به رویکرد رژیم تجویز شده را با نظم و شور و شوق همراه می سازد. در تماس بودن با پزشکی که به بیمار بگوید که کاری که باید انجام دهد، یک چیز است، اما این که بیمار واقعا استدلال هایش را درک کند، از اهمیت بالایی برخوردار است. در این حالت و با دانستن چرایی انجام کار مربوطه، بیمار به انجام آن کار می پردازد.

قبل از ادامه موضوع و توضیح این دیدگاه جدید و رویکرد در قبال پسوریازیس، من می خواهم برخی از واقعیت های شناخته شده در مورد بیماری را مرور کنم تا خوانندگان بتوانند درک دقیقی از آنچه که ما با آن مواجه هستیم و موانعی که باید بر آن غلبه کنیم، به دست بیاورند.

پسوریازیس چیست؟     

گرچه نام این بیماری از اسم یونان پسورا به معنی “خارش” مشتق شده است، اما خارش ضرورتا با پسوریازیس همراه نیست. اما اگر خارش نیز وجود داشته باشد می تواند شکل ویرانگری داشته باشد، اما به طور کلی، من متوجه شده ام که حدود نیمی از بیمارانی که مسئول  اوزن  اوزن درمانئ DIVئ آنها بوده ام زیاد با خارش سر و کار نداشتند.

با این حال، اگزما یکی دیگر از بیماری های پوستی متداول است که معمولا با خارش همراه می باشد. در فصل بعدی، ما درباره ارتباط نزدیک بین اگزما و پسوریازیس که معمولا به رسمیت شناخته نمی شود بحث خواهیم کرد. ممکن است دانستن این موضوع موجب خوشحال شدن خواننده شود که بداند زمانی که بیماران من در مسیر درست حرکت می کنند، خارش، با منشا پسوریازیس، اگزما یا ترکیبی از هر دو، اولین علامت برای ناپدید شدن بیماری بوده است. این اولین علامتی است که نشان می دهد که این روند در حال پیشرفت است. این بدان معنی است که سطح فعالیت کمتری دارد. سپس قبل از آنکه پوسته پوسته شدن متوقف و در نهایت و به تدریج محو شود، مسئله زمان و ماندگاری مطرح می شود.

پوست شما

پوست یک عضو حیاتی و زنده ای می باشد که همیشه در حال حرکت، تغییر، در تکاپو همراه با زندگی بوده و به طور مداوم به نوسازی خودش می پردازد. عملکردهای پوست بسیار زیاد، جذاب و معجزه آسا هستند. بدون اینکه ما از آنها آگاهی داشته باشیم ، پوست ما را در برابر تاثیرات بیرونی مضر محافظت می کند، از از دست رفتن عناصر داخلی حیاتی در بدن ما جلوگیری می کند، بدن ما را یکپارچه نگه می دارد، ما را از تغییرات دمایی داخلی و همچنین تغییرات خارجی آگاه می کند، نقش مهمی در سیستم ایمنی بدن ما ایفا می کند، و انجام بسیاری از وظایف دیگر را نیز بر عهده دارد. همچنین احساسات لذت بخشی را برای ما به ارمغان می آورد، در زمان مراقبت از آن ظاهر ما را زیبا می کند و به طور کلی با ایجاد مانع محافظتی ضروری امکان زندگی در این دنیا را مقدور می سازد.

اینکه پوست به طور مداوم به ترمیم و بازسازی خود می پردازد، یک عامل مهم است که باید درک شود، زیرا در بحث پسوریازیس نیز به میان می آید. به طور معمول، پوست خود را حدود یک بار در ماه یا تقریبا هر بیست و هشت روز یک بار بازسازی می کند. در پسوریازیس، این فرایند سرعت می گیرد؛ پوست هر روز سه یا چهار روز یک بار خود را ترمیم می کند. لازم نیست که یک نابغه باشید تا متوجه شوید که با یک چنین انحرافی نسبت به عرف مواجه هستید، چرا که چیزی غیرمنتظره رخ می دهد.

به پوست خود را که دو لایه اصلی دارد نگاه کنید. لایه عمیق تر، نام Derma یا Dermis نام دارد که تمام رگ های خونی، اعصاب، غدد و غیره در این لایه هستند و در این بخش سلول های جدید پوست تشکیل می شوند. لایه سطحی اپیدرم نامیده می شود و سخت تر و ظرافت کمتری داشته و جز محافظ کننده می باشد که ساختار حساس درم را تحت پوشش قرار می دهد.

یک بخش از پوست معمولی

هنگامی که درم سلول های جدید پوستی را تشکیل می دهد، آنها از طریق لایه های مختلف برای تشکیل سلول های اپیدرم شروع به مهاجرت به داخل می کنند. انتقال این سلول ها از درمیس به لایه اپیدرمی تقریبا دو هفته طول می کشد. پس از آن حدود دو هفته طول می کشد تا سلول های اپیدرم از بین بروند و به تدریج محو شوند. در عین حال، سلول های جدید قبلا جایگزین قدیمی ها شده اند. هنگامی که یک فرد سالم است، این فرایند از زمان تولد تا مرگ، به شکل جالبی از مهندسی بیومکانیک ادامه می یابد.

وقتی پسوریازیس وجود داشته باشد، همه چیز درست دچار اختلال می شود. درم تلاش می کند تا سلول های جدید را به سرعت آگاه کند. لایه سطحی قرمز، ملتهب، بسیار حساس، برجسته و کمرنگ می شود. منطقه خاصی که در آن قرار دارد می تواند تا سه برابر ضخامت سطح اپیدرم افزایش پیدا کند (این مورد تحت عنوان آکنتوزیس شناخته می شود).

یک نگاه مقایسه ای

پسوریازیس افزایش رو به بالای پاپیل های پوستی تا میزان سه برابر ناحیه دمی اپیدرمی – که به همراه لایه سلولی جوانه زده سه لایه موجب افزایش ۹ درصدی میزان سلولی می شود – ایجاد می شود. در درجه اول این افزایش موجب کاهش زمان گردش اپیدرم از بیست و هشت روز در حالت عادی تا سه الی چهار روز می شود.

مقايسه شماتیک اپيدرم طبيعي (A) و اپيدرم در پسوريازيس (B).

ممکن است برای یک قربانی پسوریازیس یک حالت پوسته پوسته شدن بسیار عمیق ایجاد شود که این نیز به نوبه خود باعث خونریزی در بخش زیرین می گردد. این موضوع به صورت علامت Auspitz شناخته شده است. سلول هایی که در این شرایط مهاجرت می کنند به طور واضح به طور کلی در تمام وظایفشان اثرگذاری لازم را ندارند زیرا زمان کافی برای شکل گیری کامل را ندارند و به همین دلیل است که آنها نابالغ هستند و این نه تنها به دلیل ناخوشایند بودن فرایند است، بلکه ناسالم بودن آن نیز مطرح می باشد که در آن عملکرد طبیعی پوست آسیب می بیند و بیمار را در معرض خطرات داخلی و خارجی قرار می دهد.

به رغم تمام تحقیقات انجام گرفته که از زمان رابرت ویلان انگلستان ثبت شده است، به نظر می رسد اولین توصیف دقیق بالینی از پسوریازیس، در سال ۱۸۰۸، طبق آخرین بیانیه منتشر شده در این موضوع توسط موسسه ملی بهداشت (NIH) می باشد که بیان می دارد: “دانشمندان هنوز علت اینکه چرا در پسوریازیس سلولهای پوستی به سرعت تولید می شوند را نمی دانند. ”

من نسبت به این بیانیه اینگونه پاسخ می دهم، بیایید به این موضوع نگاه دیگری داشته باشیم، این بار از دیدگاه متفاوتی به آن بیندیشیم – از داخل به خارج، به جای خارج  به داخل. با استفاده از این رویکرد جدید، ما می توانیم به راحتی ببینیم که چرا ضایعات پسوریازیس بر روی سطح بدن تشکیل می شوند.

پورتال های خروج

پسوریازیس در ادامه و جهت آنچه که در فصل ۱ در مورد به بحث پرداختیم، اکنون می توانیم یک قدم جلوتر برویم و یاد بگیریم که توکسین ها از طریق سیستم تنفسی (غدد تعرق) از بدن خارج می شوند. چرا توکسین ها به راحتی از بعضی از مناطق خارج می شوند اما در مناطق دیگر این اتفاق رخ نمی دهد، و این در حالی است که غدد تعریق در همه جا وجود دارند. در حدود یک صد غده در یک سانتی متر مربع از پوست وجود دارد، ناحیه ای که اندازه آن در حدود ناخن کوچک بوده و تقریبا یک هشتم اینچ ضخامت دارد.

یک نظریه وجود دارد که ضایعات در مناطقی از بدن بیشتر دیده می شود که همانند آرنج و زانو بیشتر در معرض فشار و کشش هستند. با این حال این دیدگاه در همه موارد درست نیست، زیرا بسیاری از مردم ضایعاتی دارند که در آن فشار یا آسیب خاصی وجود ندارد؛ به عنوان مثال، شکم یا پشت.

شایع ترین محل ها برای ایجاد ضایعات، عبارتند از پوست سر، آرنج، زانو، بخش کمی از پشت و بخش های پایینی پاها. با این حال، ضایعات به معنای واقعی کلمه می تواند در هر جا، از جمله زیر ناخن های پا و ناخن های دست و همچنین در درزهای حساس داخل غشای مخاطی ظاهر شود. اما در هنگامی که  اوزن  اوزن درمانئ DIVئ پسوریازیس مطرح می باشد اینکه در اینجا، آنجا و یا در هر جایی ظاهر می شود اهمیت چندانی ندارد.

نام های خاصی جهت انواع مختلف ضایعات پسوریازیس در نظر گرفته شده است. با این حال باید توجه داشت که صرف نظر از میزان شدت یا تفاوت در نحوه ظهور، بیماری یکسان است. بسیاری از افرادی که رژیم مندرج در این کتاب را دنبال نمودند، دریافتند که انواع ضایعات با وجود اینکه اساسا با همان روش  اوزن  اوزن درمانئ DIVئی مداوا می شدند

اما واکنش مطلوب نشان می دهند. کسی که برای مدت بیست سال با این بیماری مواجه بوده است نمی تواند به طور واقعی همانند فردی که تنها برای مدت دو ماه به این بیماری مبتلا بوده است پاسخ سریعی نسبت به روش  اوزن  اوزن درمانئ DIVئی داشته باشد هر چند گاهی اوقات این امر امکان پذیر است. معمولا، هر چه مدت زمان ابتلای فرد به این بیماری بیشتر باشد، آلودگی سیستمی بیشتری نیز ایجاد خواهد شد. در نتیجه، زمان برای پاک سازی و پر کردن هر سلول بدن بیشتر خواهد بود.

"<yoastmark

0 پاسخ ها

دیدگاه خود را ثبت کنید

آیا می خواهید به بحث بپیوندید؟
در صورت تمایل از راهنمایی رایگان ما استفاده کنید!!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *